โจวเปยชิงมองเซิ่งอันหนิงอย่างครุ่นคิด นึกไม่ถึงเลยว่าเซิ่งอันหนิงอายุยังน้อย แต่กลับมีความสามารถในการซื้อใจคนไม่น้อย
กินข้าวเสร็จ จงเหวินชิงก็ไล่โจวเปยชิงอีกครั้ง “ไปหาที่พักสักแห่งสิ แถวนั้นไม่ใช่มีโรงแรมเหรอ ไปพักที่โรงแรมนั่นแหละ”
โจวเปยชิงไม่อยากไป เธอยังจำคำพูดของโจวลู่หมิงตอนจากไปได้ “แม่ หนูจะนอนกับแม่”
จงเหวินชิงไม่ยอม “แม่ไม่ต้องการให้เธอมานอนด้วย ไปโรงแรม”
โจวเปยชิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วโกหก “หนูทำจดหมายนำทางหายแล้ว ไม่มีทางเข้าพักโรงแรมได้ค่ะ”
เวลาจงเหวินชิงดื้อขึ้นมาก็ดื้อรั้นสุด ๆ “งั้นฉันจะไปแจ้งตำรวจว่าเธอเป็นคนจรจัด ให้พวกเขาจับเธอไป”
เซิ่งอันหนิงเห็นแล้วถึงกับตาค้าง นิสัยของจงเหวินชิงแย่จริง ๆ แถมยังดื้อรั้นมากด้วย
อีกอย่าง เธอก็รู้ว่าทุกวันนี้ถ้าเดินทางโดยไม่มีจดหมายนำทาง นอกจากจะซื้อตั๋วรถไฟไม่ได้แล้ว โรงแรมและที่พักหลายแห่งก็ไม่รับเข้าพัก บางเมืองถึงกับจับคุณในฐานะคนจรจัด
โจวเปยชิงจำใจต้องไปเปิดห้องพักที่โรงแรมใกล้ ๆ
อย่างไรเสียก็เป็นลูกสาวตัวเอง หลังโจวเปยชิงออกไปแล้ว จงเหวินชิงก็อธิบายกับโจวชื่อซวิน “จริง ๆ แล้วเปยชิงเป็นเด็กดีนะ เมื่อก่อนเป็นเด็กที่เชื่อฟังที่สุดในบ้าน ไม่รู้เหมือนกันว่าครั้งนี้เป็นอะไรไป”
โจวชื่อซวินไม่พูดอะไร เขาเลือกที่จะเงียบต่อท่าทีที่มีต่อโจวเปยชิง
เซิ่งอันหนิงเองก็ไม่เข้าใจโจวเปยชิง คิดว่าอาจเป็นเพราะโจวเปยชิงกับโจวลู่หมิงสนิทกันมาก จึงไม่อยากยอมรับความจริง หรือไม่ก็โจวลู่หมิงล้างสมองเก่ง ควบคุมจิตใจโจวเปยชิงได้