โจวชื่อซวินถูกเซิ่งอันหนิงเปลี่ยนหัวข้อกะทันหันจนตั้งตัวไม่ทัน แถมยังเป็นหัวข้อที่กล้าพูดถึงขนาดนั้น เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย กำลังจะเอ่ยปาก
เซิ่งอันหนิงรีบโบกมือ “ไม่ต้องพูดหรอก ฉันรู้ว่าพูดเรื่องนี้ตอนกลางวันแสก ๆ ไม่เหมาะ เก็บไว้คุยกันตอนกลางคืน ค่อย ๆ คุยกันก็ได้”
โจวชื่อซวินเงียบสนิท เขาตามความคิดของเซิ่งอันหนิงแทบไม่ทัน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าประโยคถัดไปของเธอจะกล้าพูดถึงเรื่องอะไรอีก
เขาจิบชา แล้วหาหัวข้ออื่นมาเปลี่ยนบรรยากาศ “สองสามวันนี้ปรับตัวได้ไหม ตามบทเรียนทันหรือเปล่า”
เซิ่งอันหนิงถอนหายใจ สีหน้ากลัดกลุ้ม ทำให้โจวชื่อซวินใจสะดุด คิดว่าเธอเจอปัญหาเรื่องการเรียน แต่แล้วเซิ่งอันหนิงก็เอ่ยอย่างเนิบช้า “เรื่องเรียนไม่มีปัญหาหรอก เพราะฉันฉลาดพอตัว แค่คิดถึงคุณนิดหน่อย กลางคืนนอนคนเดียวรู้สึกว่าผ้าห่มเย็นไปหมด”
โจวชื่อซวินไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหัวข้ออะไรพอเข้าปากเซิ่งอันหนิงแล้วถึงกลายเป็นเรื่องไม่เป็นเรื่องไปได้
เขาแค่ถามไถ่เรื่องการเรียนของเธอดี ๆ ก็ยังถูกลากไปเรื่องนี้ได้
เซิ่งอันหนิงเห็นโจวชื่อซวินเงียบอีกแล้วก็เบะปาก ตอนเขียนจดหมายสั่งสอนให้ฉันรู้จักวางตัวนี่พูดเก่งนัก ทำไมตอนนี้ถึงพูดไม่ออกแล้วล่ะ?
สุดท้ายโจวชื่อซวินก็ลุกขึ้นอย่างจนใจ “ผมจะไปโรงพยาบาลเยี่ยมหมอหลู ไปด้วยกันนะ”
เซิ่งอันหนิงเก็บกล่องอย่างกระตือรือร้น แล้วส่งให้โจวชื่อซวิน “ช่วยเก็บของพวกนี้ไว้ให้ฉันด้วยนะ ฉันอยู่หอพัก เก็บไว้มีแต่จะทำหาย”