ปู่เฉิงยิ้มแป้น ตบหลังมือเซิ่งอันหนิงเบา ๆ “ดี ดี พริบตาเดียวอันหนิงก็แต่งงานแล้ว เห็นพวกเธอสองคนอยู่กันดี ปู่ก็วางใจ”
เรื่องที่หลานสาวเคยทำ ปู่เฉิงโกรธอยู่แค่ตอนนั้น ภายหลังคิดได้ก็ปล่อยวาง ในยุคสมัยที่มีแต่เรื่องวุ่นวายเช่นนั้น เด็กคนหนึ่งย่อมเลือกผิดพลาดได้บ้าง
อีกอย่าง การทำเช่นนั้นก็ถือว่าช่วยให้ตัวเองปลอดภัย ไม่อย่างนั้นคงต้องตามปู่ไปลำบากที่ชนบทด้วย
ที่เฉิงหยวนเฉิงรักเซิ่งอันหนิงมาก ก็เพราะเซิ่งอันหนิงหน้าตาเหมือนยายที่ล่วงลับไปแล้วมากที่สุด แม่ของเซิ่งอันหนิงเพิ่งคลอดเธอได้ไม่นาน ก็ได้ข่าวว่าพ่อของเธอเสียชีวิตขณะปฏิบัติหน้าที่ จึงทิ้งลูกไปแต่งงานใหม่ทันที พอเฉิงหยวนเฉิงรู้เรื่อง ก็รับเซิ่งอันหนิงที่เพิ่งมีอายุไม่กี่เดือนมาเลี้ยงไว้ข้างกายตลอด
เซิ่งอันหนิงแอบเหลือบมองโจวชื่อซวินที่ทำสีหน้าเคร่งขรึม เห็นสีหน้าเขายังคงเป็นปกติ คาดว่าไม่ได้พูดอะไรเหลวไหลต่อหน้าปู่เฉิง จึงพยักหน้าอย่างว่าง่าย “คุณตา เมื่อก่อนฉันไม่รู้ความ เอาแต่ใจเกินไป ตอนนี้ฉันแต่งงานแล้ว รับรองว่าจะใช้ชีวิตกับชื่อซวินให้ดีค่ะ”
เฉิงหยวนเฉิงพยักหน้าอย่างพอใจ “คนหนุ่มที่ปู่เลือกไม่มีทางผิดพลาด ถึงเขาจะให้หลานมีความร่ำรวยมั่งคั่งไม่ได้ แต่ก็รับรองได้ว่าหลานจะอยู่อย่างสงบสุขไปชั่วชีวิต นี่ก็เป็นความหวังที่ปู่ตั้งไว้ตอนตั้งชื่อให้หลาน”
คำพูดนั้นทำให้ดวงตาของเซิ่งอันหนิงร้อนผ่าว ตั้งแต่มายังโลกนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้สัมผัสความอบอุ่นจากสายใยครอบครัว
โจวชื่อซวินมองเซิ่งอันหนิง ก่อนเอ่ยว่า “คุณตา ที่นี่ไม่ใช่ที่คุยกัน เราไปหาที่นั่งคุยกันเถอะครับ”