บทที่ 83
โจวเปยชิงรู้ว่าเซิ่งอันหนิงเป็นภรรยาของโจวชื่อซวิน แต่ยังเรียกคำว่าพี่สะใภ้ไม่ออก จึงหยุดยืนเงียบ ๆ มองเซิ่งอันหนิง
ดวงตาของเซิ่งอันหนิงผ่านการชะล้างด้วยน้ำตามาแล้ว ตอนนี้จึงดูสุกใสเป็นพิเศษ เธอมองโจวเปยชิงแล้วพูดว่า “ฉันอยากคุยกับเธอหน่อย”
โจวเปยชิงพยักหน้า แล้วเดินตามเซิ่งอันหนิงลงบันไดไป
เซิ่งอันหนิงลงมาหาที่ที่ไม่มีคนอยู่ แล้วพูดเข้าเรื่องอย่างตรงไปตรงมา “พี่ชายใหญ่ของเธอ โจวลู่หมิง เคยมาที่นี่ เธอรู้ไหม”
โจวเปยชิงพยักหน้า “รู้ค่ะ เขามาจัดการเรื่องงานนิดหน่อย”
เซิ่งอันหนิงถามอย่างสงสัย “อ้อ? เขาทำงานอยู่ที่สำนักงานจดหมายเหตุไม่ใช่เหรอ ถึงกับต้องเดินทางมาทำงานที่เมืองเล็ก ๆ ของเราเลยหรือ เธอคิดว่าพี่ชายของเธอรู้ไหมว่าโจวชื่อซวินมีตัวตนอยู่”
โจวเปยชิงชะงักไปเมื่อถูกเซิ่งอันหนิงถาม เธอไม่แน่ใจนัก
เซิ่งอันหนิงยิ้ม “เขารู้! แถมยังพยายามกำจัดโจวชื่อซวินหลายต่อหลายครั้ง ทำลายอนาคตของเขา ทำให้เขาหายไปจากโลกนี้ เพื่อไม่ให้พวกเธอรู้ความลับนี้ไปตลอดกาล”
สีหน้าของโจวเปยชิงเปลี่ยนไป เธอเถียงแทนโจวลู่หมิง “ไม่มีทางค่ะ พี่ชายของฉันไม่ใช่คนแบบนั้น”
เซิ่งอันหนิงไม่รีบร้อน “ใช่หรือไม่ใช่ ต่อไปพวกเธอก็ค่อย ๆ ค้นพบกันเองเถอะ ฉันแค่เตือนเธอไว้ จะได้ไม่ถูกคนอื่นใช้เป็นเครื่องมือโดยไม่รู้ตัว ส่วนสามีของฉัน ตอนนี้เขายังมีฉัน ต่อไปเราก็จะมีลูกด้วยกัน สร้างครอบครัวเล็ก ๆ ของเราเอง ดังนั้นจะยอมรับพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดหรือไม่ ก็ไม่มีผลอะไรกับพวกเราเลย”
พูดจบเธอก็เว้นช่วง มองใบหน้าที่ซีดเผือดลงของโจวเปยชิง “อีกอย่าง เธอลองไปสืบดูได้ สามีของฉันไม่ต้องพึ่งเส้นสายใคร ก็ยังเป็นคนที่เก่งที่สุด! เพราะฉะนั้นตระกูลโจวจะกลับมาหรือไม่ สำหรับพวกเราแล้วไม่สำคัญ”