ก่อนหน้านี้เซิ่งอันหนิงไม่เคยคิดเรื่องนี้อย่างจริงจัง สำหรับโจวชื่อซวินแล้ว เธอชอบเขา แต่ก็ไม่ได้ชอบถึงขั้นเต็มใจอยู่ในโลกนี้เพื่อเขา
ถ้ามีโอกาสได้กลับบ้าน เธอก็ยังต้องกลับไป ไม่อาจยืนดูเจ้าของร่างเดิมรังแกพ่อแม่ของเธอ ทำให้แม่เสียใจได้
เพราะอย่างนั้นเธอจึงไม่เคยคิดถึงผลที่จะตามมา มองดูผู้ชายทื่อ ๆ ที่เริ่มรู้จักเอาใจคนบ้างแล้ว ถึงกับรู้จักซื้อของขวัญให้เธอ ใจก็รู้สึกขมขื่นขึ้นมานิด ๆ เธอกะพริบตาแล้วยิ้มมองโจวชื่อซวิน “คุณดีกับฉันขนาดนี้ ถ้าวันหนึ่งเราต้องแยกจากกัน คุณจะเสียใจไหม”
โจวชื่อซวินเงยหน้ามองเธอ แววตาจดจ่อและลุ่มลึก “ผมจะไปตามหาคุณ”
เซิ่งอันหนิงหัวเราะขึ้นมาทันที เธอลุกไปหาเขาแล้วก้มตัวกอดโจวชื่อซวิน ซบศีรษะลงบนไหล่เขา “ขอบคุณสำหรับของขวัญนะ ฉันชอบมาก”
เธอคิดว่าที่โจวชื่อซวินบอกว่าจะไปตามหาเธอ หมายถึงหากทั้งคู่ต้องแยกจากกันเพราะอยู่ห่างไกลกัน เขาก็จะไปหาเธอ เพียงเท่านี้เธอก็ซาบซึ้งใจมากแล้ว ผู้ชายทื่อ ๆ คนนี้รู้จักทำตัวเข้าท่าขึ้นทุกวันจริง ๆ
เพราะเกรงว่าโจวเฉาหยางจะอยู่ห้องข้าง ๆ เซิ่งอันหนิงจึงไม่ได้ทำอะไรเกินเลย หลังจากปล่อยมือ เธอก็ยิ้มกริ่มเอาผ้าพันคอคล้องคอ แล้วลองโพกศีรษะ ก่อนถามโจวชื่อซวินว่า “สวยไหม”
โจวชื่อซวินกลืนน้ำลาย แล้วพยักหน้าอย่างซื่อตรง “สวย”
โจวเฉาหยางได้ยินเสียงก็เดินเข้ามาร่วมวงด้วย “อะไรสวยเหรอ? โอ้ พี่สะใภ้ซื้อผ้าพันคอผืนใหม่หรือ สวยจัง”
ปากก็ชมพลางเดินวนรอบเซิ่งอันหนิง ยกนิ้วโป้งให้ “พี่ใหญ่ตาถึงจริง ๆ”