พอเหวินจิ้งลางานกลับมา อันอันก็พาครอบครัวไปร้านกระดูกแกะย่าง โดยนั่งที่เดิมซึ่งครั้งก่อนเธอนั่งกับโม่โม่
อันอันเอนตัวพิงเซิ่งอันหนิงอย่างมีความสุข “แม่คะ ที่นี่อร่อยทุกอย่างเลย รสชาติเหมือนที่จิงเชิงของเราเป๊ะ ที่นี่มีหมั่นโถวทอดทาเต้าหู้เหม็นด้วย อร่อยมาก ๆ เลยค่ะ”
เซิ่งอันหนิงลูบหัวอันอัน “เธอนี่รู้จักแต่กิน ไม่คิดจะกลับบ้านไปเยี่ยมพ่อกับแม่บ้างเลยนะ”
อันอันหัวเราะแหะ ๆ “ก็หนูไม่มีเวลานี่คะ พอมีเวลาแล้ว หนูกลับไปแน่นอนค่ะ”
เซิ่งอันหนิงชวนเหวินจิ้งกินข้าว ถามไถ่เรื่องช่วงนี้ของเขา แล้วยังชมให้โจวชื่อซวินฟังด้วยว่า “ไม่ได้เจอกันครึ่งปี เหวินจิ้งดูแข็งแรงขึ้นเยอะ แถมเหมือนจะสูงขึ้นอีกด้วย”
เหวินจิ้งเขินเล็กน้อย “คุณป้าครับ ขอโทษนะครับที่ก่อนหน้านี้โกหก ผมกลัวพวกคุณเป็นห่วงก็เลยไม่ได้บอก หลังสอบเสร็จยังมีวันหยุดอีกครึ่งเดือน ผมกะว่าจะไปเยี่ยมพ่อแม่กับคุณย่าตอนนั้นครับ”
เซิ่งอันหนิงคีบเนื้อชิ้นหนึ่งใส่ชามให้เขา “ไม่ต้องขอโทษหรอก ขอแค่เธอไม่ได้ทำเรื่องไม่ดี ลุงกับป้าก็สนับสนุนเธอเสมอ เธอมีความฝันของตัวเอง เป็นเรื่องดีนะ”
พูดจบก็ไม่ลืมกำชับ “แต่ไม่ว่าจะทำอะไร ต้องระวังความปลอดภัยให้ดี อย่าปล่อยให้ตัวเองบาดเจ็บเด็ดขาด”
เหวินจิ้งพยักหน้า “ป้าวางใจเถอะครับ ผมจะระวังให้ดีแน่นอน”
อันอันกัดเนื้อแกะพลางมองเหวินจิ้งไปด้วย สุดท้ายก็อดใจไว้ ไม่ได้ถามอะไร หลังจากกินข้าวเสร็จ โจวโจวก็ลากเหวินจิ้งไปหาครูฝึกของเขา แถมยังอ้างเหตุผลสวยหรูว่า “ผมกับเหวินจิ้งขอตัวไปก่อนนะครับ พ่อแม่คุยกับอันอันตามลำพังให้เต็มที่เลย”