เซิ่งอันหนิงมองโจวโจวอย่างทั้งขำทั้งจนใจ “เปิดเทอมก็ขึ้นปีสองแล้ว ทำไมยังไม่รู้จักโตสักที”
โจวโจวไม่ใส่ใจ “ก็ผมตื่นเต้นนี่นา พวกคุณตกลงกันหรือยังว่าจะไปวันไหน”
เซิ่งอันหนิงพยักหน้า “อืม เช้าวันเสาร์หน้าไป เย็นวันอาทิตย์กลับ”
โจวโจวเสียดายมาก “ไปแค่สองวันเองเหรอ ผมนึกว่าจะได้อยู่หลายวันกว่านี้เสียอีก”
คิดอีกทีก็รู้สึกพอใจแล้ว “สองวันก็สองวัน ผมเองก็ไม่มีเวลามากนัก เปิดเทอมเร็ว ต้นเดือนสิงหาคมก็ต้องเข้าเก็บตัวฝึกแล้ว”
……
เซิ่งอันหนิงกับโจวชื่อซวินพาโจวโจวไปเมืองสือด้วย เดิมทีก็อยากพาโม่โม่ไปด้วย แต่ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนโม่โม่ต้องอยู่ห้องทดลอง ทำโครงงานกับอาจารย์
วันก่อนออกเดินทาง โม่โม่กลับมาบ้านตอนกลางคืนเป็นพิเศษ แล้วคุยกับโจวชื่อซวินในห้องหนังสืออยู่นาน เซิ่งอันหนิงสงสัยว่าพ่อลูกคุยอะไรกัน แต่ทั้งคู่กลับตอบเป็นเสียงเดียวกันว่าเป็นเรื่องการทดลองของโม่โม่
เซิ่งอันหนิงไม่เชื่อ จึงถามโจวชื่อซวินว่า “เรื่องการทดลองของโม่โม่ ทำไมต้องมาคุยกับคุณด้วย คุณก็คงไม่ค่อยเข้าใจหรอกมั้ง”
โจวชื่อซวินตอบอย่างจริงจัง “ทำไมจะไม่เข้าใจล่ะ พวกเขาวิจัยเรื่องสถานีอวกาศ ผมอยู่สถาบันที่สองมาตั้งหลายปี ยังพอรู้ข้อมูลอยู่ไม่น้อย”
เซิ่งอันหนิงจ้องโจวชื่อซวินอยู่นาน จนแน่ใจว่ามองไม่เห็นพิรุธแม้แต่นิดเดียว “ก็ได้ หวังว่าคุณจะไม่มีเรื่องอะไรปิดบังฉันนะ”
ระหว่างทางไปเมืองสือ โจวโจวพูดไม่หยุดว่าครูฝึกของเขาเก่งกาจและยอดเยี่ยมแค่ไหน เซิ่งอันหนิงฟังแล้วทั้งขำทั้งจนใจ ต้องรู้ก่อนว่าเมื่อก่อนโจวโจวชอบทำตัวอวดเก่ง แถมยังไม่ค่อยพูดคุยกับพ่อแม่ อย่าว่าแต่พูดมากขนาดนี้เลย