เซิ่งอันหนิงถลึงตามองโจวชื่อซวิน “ใช่ วันนี้ต้องพูดให้ชัดเจน ถ้าไม่พูด กลับไปเราก็หย่ากัน”
โจวชื่อซวินตั้งตัวไม่ทัน “ไม่ใช่สิ ลูก ๆ โตขนาดนี้แล้ว อย่าเอาแต่โมโหได้ไหม”
เซิ่งอันหนิงค้อนใส่เขา “คุณคอยดูได้เลยว่าฉันพูดเล่นหรือเปล่า รีบไปที่ห้องกัน ระหว่างทางนี้คุณก็คิดให้ดีว่าจะพูดไหม ถ้าไม่พูดก็คอยดูว่าฉันจะหย่ากับคุณหรือเปล่า”
พูดจบ เธอก็หันหลังเดินเข้าโรงแรมไปโดยไม่เหลียวกลับมามอง
โจวชื่อซวินรู้สึกปวดหัวขึ้นมาเป็นระลอก ไม่คิดเลยว่าเซิ่งอันหนิงจะใช้เรื่องหย่ามาขู่เขา แต่ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ เขากลัวว่าเซิ่งอันหนิงจะเอาจริง
เขาเดินตามเซิ่งอันหนิงเข้าห้องไปอย่างกระวนกระวาย
เซิ่งอันหนิงปิดประตูเสียงดังปัง ก่อนหันกลับมามองโจวชื่อซวิน “คุณน่าจะรู้ว่าความซื่อสัตย์สำคัญที่สุดระหว่างสามีภรรยา ไม่ควรมีเรื่องปิดบังกัน โดยเฉพาะเรื่องลูก คุณบอกฉันมาสิว่าฉันเป็นแม่ของพวกเขาหรือเปล่า ฉันไม่มีสิทธิ์รู้เลยหรือไง ถ้าคุณยังเลือกปิดบังฉันต่อไป เราจะอยู่ด้วยกันต่อไปเพื่ออะไร”
โจวชื่อซวินถูกพูดจนเถียงไม่ออก ยิ่งเซิ่งอันหนิงพูดไป ดวงตาก็ยิ่งแดงก่ำ “โจวชื่อซวิน คุณยังปิดบังฉันเรื่องลูก แล้วใครจะรู้ว่าคุณยังปิดบังเรื่องอื่นอีกหรือเปล่า”
“อันหนิง อย่าเพิ่งร้องไห้ ฉันจะเล่าทุกอย่างให้ฟัง ฉันปิดบังคุณแค่เรื่องนี้เรื่องเดียว เรื่องอื่นไม่มีแล้ว”
โจวชื่อซวินกลัวเซิ่งอันหนิงร้องไห้ที่สุด พอภรรยาร้องไห้ เขาก็ไม่มีหลักการอะไรเหลือ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงที่ภรรยายังขู่จะหย่าอีก