เซิ่งอันหนิงที่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ โกรธจนแทบกระอัก เธอคอยเอาใจคุณแม่สุดที่รักอยู่ทุกวัน ไม่นึกเลยว่าเจ้าของร่างเดิมจะปฏิบัติต่อแม่อย่างโหดร้ายเช่นนี้
เธอพุ่งเข้าไปผลักเจ้าของร่างเดิม แต่กลับพบว่าผลักอย่างไรก็ไม่ขยับ
มองแม่ที่นั่งอยู่บนพื้น มือกุมเอวและลุกไม่ขึ้น เธอสงสารจนร้องไห้น้ำตาไหลพราก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
เจ้าของร่างเดิมด่าแม่สองสามคำว่าเป็นยายแก่ไร้ประโยชน์ จากนั้นก็กลับเข้าไปหยิบโทรศัพท์กับกระเป๋าสตางค์ แล้วเปิดประตูเดินจากไปโดยไม่แยแสว่าแม่จะเป็นตายร้ายดีอย่างไร
เซิ่งอันหนิงร้อนใจจนเดินวนไปวนมาอยู่รอบแม่ แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ ได้แต่ร้องไห้และเกลียดตัวเองที่ไร้ความสามารถ
โชคดีที่พ่อเซิ่งกลับมาทันเวลา พอเห็นภรรยานั่งอยู่บนพื้นก็รีบเข้าไปอุ้มขึ้น “เกิดอะไรขึ้น? ทำไมไม่โทร. หาผมล่ะ?”
แม่เซิ่งอดทนไม่ไหวอีกต่อไป กอดพ่อเซิ่งพลางร้องไห้ “ฉันทนไม่ไหวแล้ว เมื่อไรอันหนิงจะกลับมาจำได้เสียที ทำไมถึงเปลี่ยนไปเหมือนเป็นคนละคนแบบนี้? เมื่อก่อนเธอเป็นเด็กดีรู้ความมาตลอด ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้?”
ช่วงนี้พ่อเซิ่งเองก็แก่ลงไปไม่น้อย เขาตบหลังแม่เซิ่งเบา ๆ “เรารอกันอีกหน่อย ถ้าไม่ได้ผลค่อยหาวิธีอื่น ผมก็รู้สึกว่าอันหนิงตอนนี้แปลกหน้ามาก แทบไม่เหมือนลูกสาวของเราเลย รอเฉิงอันกลับมาก่อน บางทีเขาอาจมีวิธีแก้ก็ได้”
เซิ่งอันหนิงร้องไห้พลางเดินเข้าไปกอดพ่อแม่อย่างแผ่วเบา เธอใช้ชีวิตอยู่ในอีกโลกอย่างมีความสุข ไม่เคยคิดอะไรให้หนักใจ แต่ไม่คิดเลยว่าพ่อแม่จะเสียใจถึงเพียงนี้