เซิ่งอันหนิงพยายามนึกย้อน ตอนที่เธอกำลังปีนขึ้นไป ได้ยินคนตะโกนว่า “อันหนิง ระวัง!” แล้วก็มีเสียงอุทานด้วยความตกใจ จากนั้นมือเธอก็เจ็บแปลบและร่วงลงมา
เธอส่ายหน้า “ไม่ ไม่ได้ยินอะไรเลย ยังไงฉันก็ไม่รู้จักคนอื่นอยู่แล้ว ฉันแค่เกลียดไต้เสวี่ยหมิง รู้สึกว่าเขาน่าสงสัยที่สุด”
โจวชื่อซวินเงียบไป เขารู้จักนักเรียนฝึกหัดที่ชื่อไต้เสวี่ยหมิงคนนั้น และก็เกลียดอีกฝ่ายมากเหมือนกัน
แต่จะตัดสินว่าใครเป็นคนร้ายเพียงเพราะความชอบหรือความเกลียดส่วนตัวไม่ได้
เซิ่งอันหนิงนั่งอยู่แล้วรู้สึกปวดหลัง จึงตัดสินใจนอนลง แต่พอนอนแล้วหลังก็ยังปวด เธอจึงเรียกโจวชื่อซวินให้ช่วยประคองเธอคว่ำหน้า “หลังฉันคัน ช่วยเกาหน่อย”
โจวชื่อซวินลังเล ตอนเซิ่งอันหนิงหมดสติ เขาทำอะไรก็ไม่รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้เธอฟื้นแล้ว เขาจึงรู้สึกเก้ ๆ กัง ๆ อยู่บ้าง
เซิ่งอันหนิงบิดตัวไปมา ก่อนหันไปมองโจวชื่อซวิน “เร็วเข้า ต่ำกว่ากระดูกสะบักลงมาหน่อย คันตรงนั้น ช่วยเกาให้ฉันหน่อย”
โจวชื่อซวินจึงได้แต่สอดมือเข้าไปในเสื้อ แล้วตั้งใจเกาให้เธอ
เซิ่งอันหนิงวางคางบนมือ หรี่ตาอย่างสบายใจ ก่อนเริ่มเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างไปช่วยเหลือให้โจวชื่อซวินฟัง เธอเล่ารายละเอียดทุกอย่าง แถมยังฉวยโอกาสชมตัวเองไปด้วย
ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน หลูหยวนต้ากับภรรยาก็เข้ามา
หยวนชูฉินถือกล่องข้าวและหิ้วถุงของอีกใบ พอเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยก็รีบเดินไปที่เตียง “ในที่สุดก็ตื่นแล้วเหรอ? ถ้ายังไม่ตื่นอีก โจวชื่อซวินคงร้อนใจแทบตายแน่”