บทที่
เซิ่งอันหนิงทักทายหลี่กัวเหาอย่างขอไปที ก่อนรีบเดินกลับบ้าน เรื่องหลัวไช่เสียถูกวางยาพิษจะไม่พูดก็ได้ แต่เรื่องหลี่กัวเหาถูกวางยาพิษต้องบอกโจวชื่อซวิน
อย่างไรเสียพวกเขาก็อยู่หน่วยงานเดียวกัน ถ้าคนร้ายลอบวางยาพิษขึ้นมา แล้วทำให้โจวชื่อซวินพลอยเดือดร้อนไปด้วยจะทำอย่างไร
พอกลับถึงบ้าน เธอก็ดึงโจวชื่อซวินที่กำลังซักผ้าเข้าไปในห้อง แล้วเล่าเรื่องที่หลี่กัวเหาอาจถูกวางยาพิษให้ฟัง แต่ก็ยังไม่บอกว่าหลัวไช่เสียถูกวางยาพิษด้วย
โจวชื่อซวินแปลกใจเล็กน้อย “คุณแน่ใจหรือ”
เซิ่งอันหนิงพยักหน้า “แน่ใจ แค่ไม่รู้ว่าโดนพิษอะไร ดูแล้วคงยังไม่ถึงตายในเร็ว ๆ นี้ แต่ถ้าปล่อยไว้นานจะเป็นอย่างไรก็ไม่รู้”
โจวชื่อซวินขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “คุณอยู่บ้านนะ ผมจะแวะไปที่หน่วยงานสักหน่อย คืนนี้อาจกลับดึก ไม่ต้องรอผม”
เซิ่งอันหนิงยังไม่ทันได้พูดอะไร โจวชื่อซวินก็รีบร้อนเดินออกไปแล้ว เธอจึงได้แต่ยืนอยู่กับที่แล้วส่งเสียงอือออกมาคำหนึ่ง
หลังสามทุ่ม เซิ่งอันหนิงอาบน้ำเสร็จ กำลังเตรียมตัวเข้านอนแต่หัวค่ำ โจวเฉาหยางก็วิ่งกลับมาอีกครั้ง
เธอหัวเราะคิกคักพลางพูดกับเซิ่งอันหนิงว่า “พี่สะใภ้ ฉันมาอยู่เป็นเพื่อนแล้วนะ พี่ใหญ่ไปหาฉัน บอกให้ฉันมาคอยอยู่เป็นเพื่อนพี่สะใภ้”
เซิ่งอันหนิงมองออกไปเห็นว่าฟ้ามืดสนิทแล้ว จึงตำหนิโจวชื่อซวินอย่างไม่จริงจังนัก “พี่ใหญ่ของคุณก็เหลือเกิน มืดค่ำขนาดนี้ยังให้ผู้หญิงเดินทางกลางคืน ไม่กลัวว่าจะเกิดอันตรายหรือ”
โจวเฉาหยางไม่ใส่ใจ “จะกลัวอะไร ฉันเคยเป็นทหารนะ”
เซิ่งอันหนิงยังคงไม่เห็นด้วย “คราวหน้าไม่ได้แล้วนะ ใครจะรู้ว่าคนร้ายจะโผล่มาเมื่อไร ถ้าเจอพวกอันธพาลขึ้นมา ต่อให้คุณเก่งแค่ไหนก็รับมือไม่ไหวหรอก”