เซิ่งอันหนิงจ้องหลัวไช่เสียอยู่หลายวินาที มั่นใจอย่างยิ่งว่าอีกฝ่ายถูกวางยาพิษ จู่ ๆ ก็เปลี่ยนเรื่องถามว่า “คุณมาที่นี่เพื่อหางานจริง ๆ เหรอ”
หลัวไช่เสียตอบเสียงแข็ง “ถ้าไม่มาหางานแล้วจะมาทำไม คุณวางใจเถอะ ฉันไม่ใช่คนที่จะตามตื๊อไม่เลิกรา ขอแค่อาซวินมีความสุข ฉันก็ยอมปล่อยมือ”
ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังไม่ลืมพูดจายั่วโมโหเซิ่งอันหนิง
เซิ่งอันหนิงไม่ได้ใส่ใจสักนิด แค่ยิ้มแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ดูแลสุขภาพตัวเองให้ดี อย่าเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่เสียล่ะ”
เธอคว้าข้อมือโจวชื่อซวินไว้ “ไปกันเถอะ รีบกลับบ้านกัน คุณบอกไม่ใช่เหรอว่าคืนนี้จะทำเส้นปลาตัวเล็กให้ฉันกิน”
เรื่องยั่วโมโหคนอื่น ไม่มีใครเอาชนะเซิ่งอันหนิงได้หรอก
หลัวไช่เสียมองโจวชื่อซวินที่พยักหน้าตามคำพูดของเซิ่งอันหนิงอย่างว่าง่าย แล้วเดินตามเธอไปอย่างเชื่อฟังด้วยความโมโหจนแสบตา กัดฟันกรอดแน่น
แววเกลียดชังในดวงตายิ่งทวีความเข้มข้น!
แต่เซิ่งอันหนิงกลับอารมณ์ดีมาก เรื่องที่หลัวไช่เสียพูดยั่วโมโหเธอนั้นเป็นแค่เรื่องเด็ก ๆ ส่วนเวลาเธอยั่วโมโหคนอื่น เธอเลือกจี้จุดเจ็บอย่างแม่นยำ
ไม่ทำให้ตายก็ไม่เลิกรา!
ยิ่งคิดก็ยิ่งมีความสุข เธอเอามือไพล่หลังแล้วกระโดดโลดเต้นเดินตามโจวชื่อซวินไป
แม้โจวชื่อซวินจะไม่รู้ว่าเซิ่งอันหนิงมีอะไรให้ดีใจ แต่ก็รู้ว่าตอนนี้ห้ามพูดอะไรเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นเธอคงพูดถึงหลัวไช่เสียขึ้นมาอีกแน่
ไม่แน่ว่าอาจพูดจาเหน็บแนมเขาอีกด้วย
เขาจึงเลือกเงียบอย่างชาญฉลาด
เซิ่งอันหนิงเองก็ไม่ได้คิดจะบอกโจวชื่อซวินเรื่องที่หลัวไช่เสียถูกวางยาพิษ คนอย่างนั้นตายไปก็สมควรแล้ว อย่างไรเสียเธอก็ไม่ใช่แม่พระที่มีจิตใจสงสารเห็นใจคนทั้งโลก