เซี่ยฝานฟาดฝ่ามือนี้ออกไปสุดแรงจริง ๆ!
หลัวเทียนอวี่ถูกตบจนศีรษะสะบัดไปด้านข้าง ใบหน้าครึ่งซีกบวมฉับพลัน เลือดซึมออกจากมุมปาก
เขาถึงกับยืนงงไปทั้งตัว!
ผ่านไปหลายวินาที เขาถึงได้ลุกพรวดขึ้นมา ทั้งตกใจทั้งโกรธจนตะโกนลั่น “แก... แกกล้าตบฉันได้ยังไงวะ?”
สิ่งที่ตอบกลับเขาคือเท้าของเซี่ยฝานที่อัดแน่นด้วยความแค้น!
เตะเข้ากลางหว่างขาอย่างจังจนเท้าทั้งสองข้างของอีกฝ่ายลอยพ้นพื้น
วินาทีถัดมา หลัวเทียนอวี่ก็ใช้มือทั้งสองกุมเป้ากางเกงแน่น ขดตัวอยู่บนพื้น ร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด
เซี่ยฝานปรายตามองอู๋ลี่ลี่ที่กรีดร้องเสียงแหลม ก่อนจะรีบร้อนพุ่งเข้าไปหาหลัวเทียนอวี่
แววตาไม่เหลือความอาลัยแม้แต่น้อย มีเพียงความเย็นชาเข้ากระดูก “สินสอด ทองห้าอย่าง แล้วก็เงินที่ฉันใช้ไปกับเธอตลอดหลายปีมานี้ ฉันจะให้เธอคืนมาเป็นสองเท่า!”
“บ้านแต่งงานหลังนี้... สกปรกแล้ว ฉันจะขายทิ้ง!”
พูดจบ เขากำป้ายหยกในมือแน่น ไม่แม้แต่จะเหลียวมองทั้งสองคนอีก หันหลังเดินฉับ ๆ ออกจากห้อง
ตอนนี้เขามีทุนแล้ว!
พอควบคุมมรดกสืบทอดได้อย่างสมบูรณ์ เขาจะไปหาคู่ชายหญิงสารเลวนี่ แล้วคิดบัญชีให้จบสิ้น!
หลัวเทียนอวี่ขดตัวอยู่บนพื้น ราวกับกุ้งที่สุกจนแดง
จนกระทั่งประตูปิดดัง “ปัง” เขาถึงฝืนเปล่งเสียงออกมาได้
“รีบ... รีบเรียกรถพยาบาลที...”
เหงื่อเย็นชุ่มเต็มตัว ความเจ็บปวดทำให้ใบหน้าบิดเบี้ยวไปหมด
เขากัดฟันจ้องไปทางประตู ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น “เซี่ย! ฝาน!”
“ฉันจะฆ่าแก!”
“ไม่สิ ฉันจะทำให้แกอยู่ก็เหมือนตาย!”
“ฉันจะให้แกคุกเข่าคลานมาขอขมาต่อหน้าฉัน ขอให้ฉันมอบความตายที่รวดเร็วให้...”
……
ในศาลาริมสวนสาธารณะปินเจียง สายฝนโปรยปรายไม่ขาดสาย
เซี่ยฝานนั่งขัดสมาธิ หลับตาซึมซับคัมภีร์《คัมภีร์เต้าแห่งการวิวัฒน์สวรรค์》ที่อยู่ในห้วงสมอง
ครอบคลุมสรรพสิ่ง!
เคล็ดวิชาสำนักเร้นลับ วิชาแพทย์ ฮวงจุ้ย การประเมินสมบัติ...
ราวกับคลังสมบัติมหาศาลที่ถูกผนึกไว้นานนับพันปี!
เพียงใช้เลือดเปิดผนึกเมื่อครู่ ก็ทำให้เขาเปลี่ยนแปลงราวกับเกิดใหม่!
ไม่นาน เซี่ยฝานก็เริ่มเดินลมปราณตามเคล็ดวิชาอย่างช้า ๆ
พลังวิญญาณรอบกายค่อย ๆ ไหลเข้าสู่ร่าง ผ่านเส้นลมปราณและหมุนเวียนไปอย่างแช่มช้า
สะเก็ดแผลบนหน้าผากค่อย ๆ หลุดออก เผยผิวเรียบเนียนดุจเดิม
รอยคล้ำรอบดวงตาจากการอดนอนเรื้อรังค่อย ๆ จางหาย ความเหนื่อยล้าและปวดเมื่อยที่สะสมมาหลายปีพลันมลายไป...
สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือพละกำลังที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ทุกอณูในร่างกายสดชื่นปลอดโปร่ง!
ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง เซี่ยฝานค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ประกายวาววับในดวงตาพาดผ่านวูบหนึ่ง
เขากำหมัดแล้วคลาย รับรู้ได้ชัดเจนถึงพลังที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในร่าง
ทั้งสายตาและการได้ยินเฉียบคมขึ้นหลายเท่า แม้แต่เสียงเม็ดฝนตกกระทบใบหญ้าก็ยังได้ยินชัดเจน
“นี่สินะ พลังของคัมภีร์เต้าแห่งการวิวัฒน์สวรรค์...”
เซี่ยฝานพึมพำกับตัวเอง หัวใจพลุ่งพล่านด้วยความตื่นเต้นที่ยากจะบรรยาย
วินาทีต่อมา สีหน้าของเขาก็ซับซ้อนขึ้น
เขาได้พรากความบริสุทธิ์ของกู้ชิงฉาน แล้วยังได้รับมรดกสืบทอดอันน่าตื่นตะลึงจากป้ายหยกที่เธอมอบให้!
เอาเปรียบเธอถึงขนาดนี้...
เซี่ยฝานจำเป็นต้องไปตระกูลกู้สักครั้ง!
ส่วนอู๋ลี่ลี่...
ความจริงใจที่ทุ่มเทให้ตลอดแปดปีพังทลายลงในชั่วข้ามคืน แถมยังถูกเธอกับหลัวเทียนอวี่หยามเหยียดถึงเพียงนี้ จะบอกว่าไม่เจ็บปวดก็คงโกหก
แต่เมื่อเทียบกับความเสียใจแล้ว สิ่งที่มีมากกว่าคือความโล่งอก
เพื่อสนองความต้องการของอู๋ลี่ลี่ เพื่อเตรียมบ้านแต่งงาน สินสอด และทองห้าอย่าง...
เซี่ยฝานไม่เพียงทำงานถึงสามงานเป็นประจำ ยังควักเงินเก็บทั้งชีวิตของพ่อแม่จนหมด แถมยังติดหนี้นอกระบบอีกกว่าหนึ่งแสนหยวน
หลายปีมานี้ เขาสวมเสื้อผ้าราคาถูก กินอาหารข้างทาง แม้แต่น้ำแร่ขวดละสองหยวนก็ยังไม่กล้าซื้อ...
แต่ตอนนี้ ทุกอย่างจบลงแล้ว
ถึงไม่มีมรดกสืบทอดตกมาจากฟ้า ขอเพียงขายบ้านแล้วทวงสินสอดกับทองห้าอย่างคืนมาได้...
หลังใช้หนี้จนหมดและคืนเงินเก็บยามเกษียณให้พ่อแม่แล้ว เขาก็ยังเหลือเงินอีกกว่าหนึ่งแสนหยวน
เงินมากมายขนาดนั้น เขาจะใช้คนเดียว!
อยากใช้ยังไงก็ใช้ได้ตามใจ!
พอคิดถึงเรื่องเหล่านี้ เซี่ยฝานก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
ปกติแล้วเวลานี้เขายังวิ่งรับงานขับรถแทนคนเมาอยู่เลย
แต่วันนี้กลับตรงไปยังห้องเช่า พอเข้าประตูก็ทิ้งตัวลงบนเตียงทันที!
เขาจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองไม่ได้นอนหลับอย่างสงบเช่นนี้มานานแค่ไหน!
คืนนี้เขาหลับสนิทและเต็มอิ่ม!
เขานอนยาวจนถึงสิบโมงกว่าในเช้าวันถัดมา ก่อนลุกขึ้นเตรียมออกไปหาอะไรกิน
ไม่ต้องดิ้นรนหาเงินเพื่อแต่งงานอีกแล้ว ในบัญชีจะมีเงินกว่าหนึ่งแสนหยวนเร็ว ๆ นี้!
เขาต้องให้รางวัลตัวเอง ไปกินของดี ๆ สักมื้อ!
เขาจะไปกินแมคโดนัลด์!
กินชุดบิ๊กแมค!
แต่ตอนที่เขาหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาเตรียมออกไป เสียงเคาะประตูก็ดัง “ก๊อก ๆ ๆ”
เสียงผู้หญิงนุ่มนวลดังมาจากนอกประตู “คุณครูเซี่ย อยู่บ้านไหมคะ?”
เป็นเสิ่นหลาน เจ้าของห้องเช่า
เซี่ยฝานยิ้มแล้วเดินไปเปิดประตู
ห้องชุดหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องรับแขกขนาดยี่สิบกว่าตารางเมตรนี้ เขาเช่ามาตั้งแต่เรียนจบมหาวิทยาลัย
ตอนนั้นค่าเช่าเดือนละ 1,800 หยวน!
ส่วนตอนนี้เท่าไร เซี่ยฝานไม่รู้แล้ว
เพราะเขาไม่ได้จ่ายค่าเช่ามานานมาก
เฉินจือเหยา ลูกสาวของเสิ่นหลาน ปีนี้อายุสิบขวบ เรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ห้า
เด็กหญิงน่ารักมาก แต่สุขภาพไม่ค่อยดี ระหว่างเปิดเทอมก็มักลาป่วยอยู่บ่อย ๆ
แถมยังหัวไม่ค่อยไว ผลการเรียนจึงไม่ดีมาโดยตลอด
เมื่อเห็นว่าเซี่ยฝานเป็นคนซื่อตรง และรู้ว่าเขาลำบากหาเงินเพื่อแต่งงาน เสิ่นหลานจึงขอให้เขาแบ่งเวลาวันละหนึ่งถึงสองชั่วโมงมาติวหนังสือให้ลูกสาว
ไม่จ่ายเงินให้ แต่ยกเว้นค่าเช่าให้
นี่เป็นเหตุผลที่เสิ่นหลานเรียกเขาว่า “คุณครูเซี่ย”
ได้สอนพิเศษแล้วยังไม่ต้องจ่ายค่าเช่า เซี่ยฝานคิดว่าคุ้มมาก
เขารู้ด้วยว่าเสิ่นหลานกำลังช่วยเหลือเขา!
บุญคุณนี้เขาจดจำไว้ในใจเสมอ!
เสิ่นหลานสวยมาก!
เธอสวมเสื้อลายดอกตัวหนึ่ง คู่กับกระโปรงสีเหลืองอ่อนยาวถึงเข่า ที่แขนเรียวขาวราวรากบัวมีถุงใบเล็กห้อยอยู่
เรียวขาขาวเนียนเกลี้ยงเกลาทั้งยาวและได้สัดส่วน!
เท้าขาวเรียวสวยสวมรองเท้าแตะสีขาวประดับไข่มุก
เธออายุสามสิบต้น ๆ ผิวเนียนดุจหยก จมูกโด่งเป็นสัน มีปอยผมสองสามเส้นระอยู่ข้างแก้ม...
เมื่อถูกเซี่ยฝานมอง ใบหน้างามก็แอบขึ้นสีแดงระเรื่อ
ทั้งมีเสน่ห์เย้ายวนแบบหญิงสาวที่ผ่านชีวิตคู่มาแล้ว และมีความเขินอายแบบเด็กสาว!
ราวกับลูกท้อสุกงอมชวนลิ้มลองเป็นพิเศษ!
เซี่ยฝานเบี่ยงตัว เตรียมเชิญเธอเข้าห้อง “พี่เสิ่น มาทำอะไรเหรอครับ?”
เสิ่นหลานมองเขาด้วยความเป็นห่วง “ฉันมาเก็บค่าเช่าน่ะ ได้ยินพวกเขาบอกว่าป่านนี้คุณยังไม่ออกไปไหน...”
“ไม่สบายหรือเปล่า? เป็นอะไรมากไหม?”
เซี่ยฝานยิ้มบาง ๆ กำลังจะอธิบาย จู่ ๆ โทรศัพท์ในกระเป๋าใบเล็กที่เสิ่นหลานพกติดตัวก็ดังขึ้นอย่างเร่งร้อน
เธอเอ่ยขอโทษอย่างสุภาพ ก่อนหยิบโทรศัพท์ออกมาดูแล้วรีบรับสาย
“ฮัลโหล คุณครูเจิ้ง สวัสดีค่ะ!”
“อะไรนะ? เป็นลมอีกแล้วเหรอ?”
ใบหน้าของเสิ่นหลานซีดเผือดทันที กระเป๋าในมือเกือบหล่นลงพื้น “ได้ค่ะ ได้ค่ะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!”
พอวางสาย ขอบตาของเธอก็แดงก่ำแล้ว “คุณครูเซี่ย จือเหยาเป็นลมที่โรงเรียนอีกแล้ว ฉันต้องรีบไปโรงพยาบาล...”
หัวใจของเซี่ยฝานกระตุกวูบ ภาพสถานการณ์ของเฉินจือเหยาผุดขึ้นในหัวทันที
เด็กหญิงมัดผมหางม้าอย่างเรียบร้อย ใบหน้ากลมดูน่ารัก เพียงแต่ใบหน้าซีดขาวไร้เลือดฝาดอยู่เสมอ
ทั้งที่ตั้งใจเรียนและขยันมาก แต่กลับเรียนอะไรไม่เข้าใจสักอย่าง
ก่อนหน้านี้เซี่ยฝานคิดแค่ว่าเด็กคนนี้ร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เกิดและสติปัญญาต่ำ
แต่ตอนนี้เมื่อมีคัมภีร์เต้าแห่งการวิวัฒน์สวรรค์อยู่ในหัว พอมานึกย้อนดู ก็พบว่ามีเรื่องน่าสงสัยไปเสียทุกอย่าง!
เห็นเสิ่นหลานกำลังจะหันหลังเดินจากไป เขาจึงรีบตามไปทันที “พี่เสิ่น ผมไปด้วยนะครับ!”
“คนที่โรงพยาบาลเยอะ ขั้นตอนก็ยุ่งยาก ผมไปช่วยจัดการธุระให้ จะได้ไม่ต้องรับมือคนเดียว!”
เสิ่นหลานหันมามองเขาอย่างแปลกใจ “เอ๊ะ?”
“วันนี้คุณครูเซี่ยไม่ต้องไปส่งอาหารเหรอคะ?”
เซี่ยฝานเดินไปข้างหน้า พลางยิ้มและส่ายหน้า “ต่อไปผมจะไม่ไปส่งอาหารแล้วครับ!”
เสิ่นหลานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเร่งฝีเท้าตามเขา
เธอกำลังจะถามต่อ แต่ลิฟต์ข้างหน้าก็ดัง “ติ๊ง” แล้วเปิดออก!
ทันใดนั้น ทั้งสองก็เห็นชายฉกรรจ์ห้าคน รูปร่างกำยำ ล่ำสันและมีสีหน้าดุดัน พุ่งออกมาจากลิฟต์อย่างเกรี้ยวกราด
พอเห็นเซี่ยฝาน ชายหัวโล้นคนหนึ่งที่คาบบุหรี่อยู่ก็เบิกตากว้าง ก้าวเฉียงมาขวางทางเขาทันที
เขาเผยฟันเหลืองอร่ามเต็มปาก ควันบุหรี่พ่นใส่หน้าเซี่ยฝาน “แกคือเซี่ยฝานใช่ไหม?”
จากนั้นชายฉกรรจ์ที่เหลือก็พากันก้าวเข้ามา ล้อมเซี่ยฝานกับเสิ่นหลานไว้จนมิด!