หลัวเทียนอวี่กระแทกซ้ำอย่างรุนแรงอีกสองครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ ลุกลงจากตัวอู๋ลี่ลี่
เขาคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวมลวก ๆ แล้วปรายตามองเซี่ยฝานด้วยแววตาดูแคลนและหยอกเย้าอย่างไม่ปิดบัง
“อ้าว นี่ไม่ใช่น้องชายคนสนิทของฉัน สุนัขรับใช้เทพธิดาอันดับหนึ่งของมหาวิทยาลัยปินไห่เมื่อก่อนหรอกเหรอ?”
เขาคาบบุหรี่ จุดไฟแล้วพ่นควันเป็นวง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเยาะเย้ย
“ได้เห็นกับตาว่าเทพธิดาที่นายแทบไม่เคยจับมือด้วย ถูกฉันยืนซอยจนขาแทบทรุด...”
“โกรธจนปอดแทบระเบิดแล้วหรือไง ฮะ?!”
เซี่ยฝานไม่สนใจเขา ดวงตาแดงก่ำยังคงจับจ้องอู๋ลี่ลี่ไม่วาง “เพื่อซื้อบ้านตามที่เธอต้องการ เตรียมสินสอด และซื้อเครื่องทองห้าอย่าง...”
“หลายปีมานี้ฉันทำงานวันละสามกะ กลางวันส่งพัสดุ กลางคืนเป็นติวเตอร์กับคนขับรถรับจ้าง เวลานอนยังไม่ถึงห้าชั่วโมง!”
“เพื่อเรื่องแต่งงานของเรา พ่อแม่ฉันถึงกับควักเงินเก็บทั้งชีวิตออกมาจนหมด!”
“เธอ...ตอบแทนฉันแบบนี้น่ะเหรอ?”
อู๋ลี่ลี่หัวเราะเยาะอย่างดูแคลน “หึ ๆ ทำงานสามกะเหรอ? นอนวันละไม่ถึงห้าชั่วโมงเหรอ?”
“นั่นนายเลือกเองทั้งนั้น!”
“ฉันบังคับนายหรือขอร้องนายหรือไง?”
ขณะพูด เธอยกมือชี้ขวดไวน์แดงที่กลิ้งอยู่บนพื้นอย่างเกียจคร้าน “เงินที่นายแทบเอาชีวิตเข้าแลกทำงานครึ่งปี ยังซื้อไวน์ให้คุณชายหลัวได้ไม่ถึงขวดเลย!”
“ส่วนพ่อแม่นายน่ะ...”
“เงินนิดหน่อยที่ชาวบ้านนอกเก็บหอมรอมริบมา ยังกล้าเรียกว่าทรัพย์สินครอบครัวอีกเหรอ? อยากทำให้ฉันขำตายหรือไง?”
เธอกอดอก เชิดคางสูงลิบ “ไหน ๆ ก็เห็นกันแล้ว ฉันขี้เกียจเสแสร้งเป็นสาวบริสุทธิ์กับนายแล้ว!”
“ในสายตาฉัน นายก็เป็นแค่หมาที่พอจะเชื่อฟังอยู่บ้างเท่านั้น!”
“ตั้งแต่แรก ฉันก็เป็นของคุณชายหลัวคนเดียว!”
“ถ้าคุณชายหลัวไม่ชอบเล่นอะไรตื่นเต้นแบบนี้ นายคิดจริง ๆ เหรอว่าฉันจะยอมคบกับคนไร้ค่าอย่างนาย ถึงขั้นแต่งงานด้วย?”
ใบหน้าอู๋ลี่ลี่เต็มไปด้วยความดูแคลนและรังเกียจ เธอสะบัดมือไล่เขาแรง ๆ ราวกับไล่แมลงวัน “ฉันพูดสิ่งที่ควรพูดหมดแล้ว นายไสหัวไปได้!”
“ฉันเตือนนายไว้ก่อน อย่าทำเรื่องให้มันใหญ่โต!”
“เรื่องแต่งงานของเราพ่อแม่นายเตรียมการกันมาครึ่งปีแล้ว ญาติพี่น้องกับเพื่อนฝูงก็รู้กันหมด แม้แต่การ์ดเชิญก็ส่งออกไปแล้ว!”
“ถ้านายยอมไปแต่โดยดี ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...”
“ฉันก็ยังพอจะยอมไปจดทะเบียนกับนาย ให้เกียรตินายอยู่บ้าง!”
“แต่ถ้านายกล้าก่อเรื่อง ก็อย่าหาว่าฉันถอนหมั้น!”
“ทำให้ครอบครัวนายกลายเป็นตัวตลก ให้พ่อแม่โดนคนทั้งเมืองชี้หน้าประณาม ชาตินี้อย่าหวังจะเงยหน้าได้อีก!”
พูดจบ เธอก็แนบตัวเข้าหาหลัวเทียนอวี่อีกครั้ง
ทรวงอกกลมกลึงที่เผยออกมาครึ่งหนึ่งถูกเบียดจนผิดรูป น้ำเสียงอ่อนหวานลงทันที “แน่นอน ต่อให้แต่งงานกันแล้ว นายก็ห้ามแตะต้องฉัน!”
“ฉันเป็นผู้หญิงของคุณชายหลัว!”
“นายเป็นเพื่อนร่วมห้องมหาวิทยาลัยของคุณชายหลัว อย่างน้อยก็น่าจะรู้ว่าเขามีฐานะอะไรใช่ไหม?”
“คุณชายใหญ่แห่งตระกูลหลัวในปินไห่ ผู้สืบทอดกลุ่มบริษัทหย่งเซิ่ง!”
“ถ้านายกล้าแตะต้องฉัน...”
“แค่คุณชายหลัวพูดคำเดียว นายก็อยู่ในปินไห่ต่อไม่ได้แล้ว ต่อให้ตายก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตายยังไง!”
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น เซี่ยฝานรู้สึกหนาวเยือกไปทั้งตัว หัวใจราวกับถูกมีดกรีด!
ความรักแปดปี ทุ่มเทให้จนหมดใจ!
เพื่อสนองความต้องการสารพัดของเธอ เขาทำงานหามรุ่งหามค่ำ ทุ่มเทจนแทบหมดแรง...
แต่ในสายตาเธอ ตั้งแต่แรกเขาก็เป็นแค่อุปกรณ์ให้เธอใช้เล่นสนุกกับคุณชายร่ำรวยคนหนึ่งเท่านั้น!
เซี่ยฝานสูดหายใจลึก ๆ หลับตาลงอย่างเหนื่อยล้าเพื่อข่มความแดงก่ำในดวงตา “ถึงขนาดนี้แล้ว เธอยังคิดจะบังคับให้ฉันไปจดทะเบียนกับเธออีกเหรอ?”
“คืนสินสอดกับเครื่องทองห้าอย่างให้ฉันภายในสามวัน!”
“บ้านหลังนี้ฉันเป็นคนจ่ายเงินซื้อ ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ!”
“พวกแกเดี๋ยวนี้ ตอนนี้ ทันที ไสหัวไปให้พ้น!”
ตอนนี้เขาโกรธจนแทบคลุ้มคลั่ง อับอายจนถึงขีดสุด!
อยากสับไอ้สารเลวตรงหน้าทั้งสองคนให้เป็นชิ้น ๆ!
แต่เขารู้ดีกว่าว่าตัวเองเป็นแค่คนตัวเล็ก ๆ ชั้นล่าง ไม่มีทางสู้คุณชายร่ำรวยอย่างหลัวเทียนอวี่ได้!
ช่างมันเถอะ!
ถือว่าความจริงใจตลอดหลายปีที่ผ่านมาเลี้ยงหมาไปก็แล้วกัน!
จากนี้ทางใครทางมัน!
แต่ในตอนนั้นเอง หลัวเทียนอวี่กลับเอ่ยขึ้นอย่างเกียจคร้านอีกครั้ง “เดี๋ยวก่อน!”
วินาทีถัดมา ธนบัตรใหม่เอี่ยมปึกหนึ่งก็ฟาดลงบนหน้าเซี่ยฝานดังเพี๊ยะ
“สองหมื่นหยวนนี้ ฉันให้เป็นรางวัล!”
พูดพลาง มือของเขาก็เลื่อนเข้าไปใต้ชายกระโปรงของอู๋ลี่ลี่
“ลี่ลี่พูดถูก ฉันชอบเล่นอะไรตื่นเต้นแบบนี้ที่สุด!”
“ฉันจงใจให้ฝ่ายจัดการอาคารโทรเรียกนายมา ก็เพื่อให้นายมาช่วยเพิ่มความสนุกให้ฉัน!”
“ตอนนี้ไปปิดประตู แล้วหมอบอยู่ตรงหน้าประตู!”
“จำไว้ สีหน้าต้องให้ได้อารมณ์!”
“ยิ่งนายโกรธ ฉันก็ยิ่งตื่นเต้น...ฮ่า ๆ ๆ...”
ไอ้หมอนี่มันโรคจิตเต็มขั้น!
อู๋ลี่ลี่ส่งเสียงครางอย่างยั่วยวน ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที ลมหายใจหอบหนักเป็นพิเศษ
เซี่ยฝานค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำน่าหวาดหวั่น “ไอ้สารเลว ฉันจะสู้กับแกให้ตายไปข้าง!”
เขาเป็นเพียงคนตัวเล็ก ๆ ที่เติบโตมาจากชนบทจริง ๆ!
ใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง เจอเรื่องอะไรก็อดทนได้ก็อดทน ยอมได้ก็ยอม...
แต่ต่อให้เป็นคนตัวเล็กแค่ไหน ก็ยังมีเลือดนักสู้!
เซี่ยฝานคำรามอย่างเดือดดาล กำหมัดพุ่งตรงเข้าหาหลัวเทียนอวี่ ก่อนซัดใส่ใบหน้าอวดดีนั่นอย่างแรง
แต่เขาทำงานหนักมาหลายปี แถมเรื่องบัดสีเมื่อครู่ยังสูบเรี่ยวแรงไปจนหมด จะเป็นคู่ต่อสู้ของหลัวเทียนอวี่ได้อย่างไร?
อีกฝ่ายหัวเราะเย็นชา ก่อนยกขาเตะเข้าที่ท้องเขาเต็มแรง!
ลงมืออย่างโหดเหี้ยม!
แรงมหาศาล!
ร่างเซี่ยฝานกระเด็นลอยออกไป!
เสื้อกั๊กบนตัวพลิ้วสะบัด ป้ายหยกในกระเป๋ากระเด็นออกมาตกลงบนพื้น
หน้าผากของเขากระแทกลงตรงป้ายหยกพอดี
ความเจ็บปวดแล่นปราด เลือดสดพุ่งออกมาแล้วซึมเปียกป้ายหยกเก่าแก่ในทันที!
วินาทีต่อมา ป้ายหยกส่งเสียงเบา ๆ รอยร้าวเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นบนผิว
จากนั้นเลือดก็หายวับไปในพริบตา ราวกับถูกป้ายหยกดูดซับเข้าไป!
ในห้วงที่สติพร่าเลือน เซี่ยฝานรู้สึกได้ว่ามีกระแสความร้อนแผดเผาพุ่งจากหน้าผากเข้าสู่ร่างกาย!
จากนั้นตัวอักษรโบราณที่อ่านยาก แผนภาพ และเคล็ดวิชานับไม่ถ้วนก็ถาโถมเข้าสู่สมองราวกับน้ำป่า!
【คัมภีร์เต้าแห่งการวิวัฒน์สวรรค์: สืบทอดการสร้างสรรค์แต่โบราณ หยั่งรู้กลไกเร้นลับแห่งฟ้าดิน...】
【วิถียุทธ์สำนักเร้นลับ วิชาแพทย์ถุงคราม ฮวงจุ้ยและชัยภูมิ หยั่งรู้สมบัติล้ำลึก...】
ข้อมูลมหาศาลแทบจะทำให้สมองระเบิด!
ร่างเซี่ยฝานสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เลือดลมที่แห้งเหือดอยู่ภายในพลันปั่นป่วนพลุ่งพล่าน
กระแสอุ่นไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณ ฟื้นฟูเอวและกระดูกสันหลังที่สึกหรอ รวมถึงม้ามและกระเพาะที่อ่อนแอ!
แม้แต่บาดแผลบนหน้าผากก็ยังสมานตัวและตกสะเก็ดด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
หลัวเทียนอวี่เห็นเขานอนคว่ำอยู่บนพื้นไม่ขยับ จึงหัวเราะเยาะแล้วเดินเข้ามาใช้เท้าเขี่ยไหล่
“แกล้งตายทำไม?”
“มีฝีมือแค่นี้ยังกล้ามาลงมือกับฉัน?”
เขากำลังจะเตะซ้ำอีกครั้ง...
คนที่นอนอยู่บนพื้นพลันขยับ!
เซี่ยฝานใช้มือข้างหนึ่งยันพื้น ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง แล้วยื่นมือไปหยิบป้ายหยกขึ้นมา จิตใจพลันพร่าเลือน
ป้ายหยกที่กู้ชิงฉานให้มาชิ้นนี้ ถึงกับทำให้เขาเปิดรับมรดกสืบทอดอันยิ่งใหญ่โดยบังเอิญงั้นหรือ?
วินาทีถัดมา เขาก็ยันพื้นลุกขึ้นยืน!
ร่างตั้งตรง ไม่เหลือเค้าความเหนื่อยล้าหลังงองุ้มเมื่อครู่อีกแม้แต่น้อย!
เมื่อเงยหน้ามองหลัวเทียนอวี่ ดวงตาของเขาก็มืดลึกดุจบึงเย็นยะเยือก หนาวเหน็บจนเสียดกระดูก
หลัวเทียนอวี่ถูกมองจนใจสะดุดอย่างไร้เหตุผล แต่ไม่นานก็หัวเราะเยาะอีกครั้ง
จากนั้นเขาก็นั่งลงบนโซฟาอย่างวางอำนาจ โอบอู๋ลี่ลี่เข้ามาในอ้อมแขน แล้วชูนิ้วขึ้นเชยคางเธออย่างท้าทาย
“ในเมื่อยังไม่ตาย ก็รีบทำตามที่ฉันสั่ง!”
“ไปปิดประตู แล้วนั่งดูอยู่ข้าง ๆ อย่างว่าง่าย”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นวิปริตที่แทบข่มไว้ไม่อยู่ “นายเป็นทั้งเพื่อนรักและพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายของฉันนี่นา!”
“อีกสองวันฉันจะขับรถไปส่งพวกนายจดทะเบียนด้วยตัวเอง!”
“รถแต่งงานของพวกนายฉันก็จัดให้ทั้งหมด ใช้รถมายบัคตัวท็อปสุด!”
“นายทำงานขับรถรับจ้าง ต้องรู้ระดับของรถแบบนั้นสินะ? พอจะช่วยให้มีหน้ามีตาหรือเปล่า?”
“ฉันเป็นเพื่อนที่ดีพอไหม?”
เขาหยุดเล็กน้อย ลมหายใจหอบหนักขึ้นเรื่อย ๆ “แต่ว่าในโทรศัพท์ฉันยังมีของดีเก็บไว้อีกไม่น้อย ต้องฉายให้ญาติพี่น้องกับเพื่อนฝูงทางบ้านนายดูในวันเลี้ยงฉลองแต่งงาน!”
“ช่วยไม่ได้ ฉันชอบแบบนี้ ชอบเล่นอะไรตื่นเต้น!”
“ไม่ต้องห่วง ขอแค่ทำให้ฉันพอใจ ซองงานแต่งฉันจัดหนักให้นายแน่!”
“แปดหมื่นแปดพันหยวน เอาเคล็ดมงคล!”
เพี๊ยะ!
เสียงพูดยังไม่ทันขาดคำ เสียงตบหน้าดังกังวานก็ระเบิดขึ้นฉับพลัน