หน้าห้องผู้อำนวยการ
โซเฟียย่อตัวลงนั่งยอง ๆ ทันที จ้องมองปฏิกิริยาของผู้เล่นคนหนึ่งบนพื้น "เดี๋ยวก่อน"
เสียงของเธอดึงความสนใจของทุกคนมารวมไว้
"พวกเขากำลังเปลี่ยนแปลง" โซเฟียชี้ไปที่ผู้เล่นคนที่ใกล้ที่สุด "ดูสิ ก่อนหน้านี้เขาบีบคอตัวเองไม่ปล่อย ตอนนี้มือเริ่มคลายแล้ว"
ลีน่าก็สังเกตเห็นเช่นกัน ผู้เล่นข้าง ๆ ที่กอดตัวงอเป็นก้อน ตอนนี้ร่างกายกำลังค่อย ๆ ทะยานขยายออก คิ้วไม่ขมวดอีกต่อไป การหายใจกลับมาสม่ำเสมอ
"จะฟื้นแล้วหรือ?" ลีเดียเอ่ยเสียงเบา
"ไม่ใช่แค่คนเดียว" ซีเออร์ซากวาดสายตาไปรอบ ๆ "ดูสิ ผู้เล่นส่วนใหญ่กำลังค่อย ๆ ผ่อนคลายลง"
เสี่ยวหยูไม่มีเวลาสนใจคนบนพื้น สายตาของเธอจดจ่ออยู่ที่หลินซุ่ยอานไม่วาง หมอกสีเทาดำกำลังจางหายไปทีละเส้น
"หมอกของอานเสินลดลงแล้ว!"
อถีนาถือนาฬิกาทรายอยู่มือหนึ่ง ส่วนเข็มนาฬิกาในอีกมือเพิ่งกวาดผ่านรอบที่แปด
สายตาของทุกคนรวมศูนย์ไปที่หลินซุ่ยอาน และแล้ว เปลือกตาของเธอก็ขยับขึ้นเบา ๆ
ลีเดียก็รู้สึกได้เช่นกัน หลินซุ่ยอานที่ซบอยู่บนตัวเธอขยับนิดหนึ่ง
ผ่านไปอีกไม่กี่วินาที หลินซุ่ยอานก็ลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เข้าตาคือวงศีรษะที่ล้อมเธอเอาไว้แน่นิ่ง สีหน้าบนใบหน้าแต่ละคู่แทบไม่ต่างกัน ไม่ก็ตื่นตระหนก ไม่ก็เป็นห่วง
หลินซุ่ยอานกระพริบตา "ผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว?"
"8 นาที 12 วินาที" อถีนามองนาฬิกาแล้วรายงานเวลา ก่อนจะเงยหน้ามองหลินซุ่ยอาน "เวลายังไม่หมด อุปกรณ์เสริมก็ยังไม่ได้ใช้"