ดวงตาของหลินซุ่ยอานสว่างวาบขึ้น ผู้อำนวยการอยู่ในห้องทำการงั้นหรือ?
ปู่ผู้อำนวยการคนเดิมโดนเธอฟันจนตายไปแล้วในฝัน ดังนั้นผู้อำนวยการที่นั่งอยู่ในห้องทำการตอนนี้ เป็นไปได้แค่คนเดียวเท่านั้น
โจวเสี่ยวหยา
แต่หลินซุ่ยอานไม่รีบเคาะประตู เธอเงยหน้ามองไปทางผนังหนึ่งครั้ง “คลารา”
“ฮืม?”
“เข้าไปสำรวจก่อน ยืนยันให้ชัด”
คลาราไม่พูดเยิ่นเย้อ วิญญาณของนางทะลุผนังเข้าไป ไม่กี่วินาทีก็ทะลุกลับออกมา เสียงแตกตื่นเล็กน้อย “ซุ่ยอาน! ในนั้นมีคนจริง ๆ!”
“หน้าตาเป็นยังไง?”
“หญิงสาวอายุน้อย” คลาราทำท่าประกอบ “กระโปรงสีดำ ผมสีขาว ผมขาวยาวมาก นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ถือปากกาเขียนอะไรบางอย่าง”
“เธอมองเจ้าไหม?”
“มองหนึ่งครั้ง ไม่แยแสฉัน” คลาราครุ่นคิดแล้วเสริมอีกหนึ่งประโยค “ดูเหมือนเธอกำลังยิ้ม”
หลินซุ่ยอานวางใจมากขึ้น ยืดมือออกเตรียมเคาะประตู เสี่ยวหยูจับแขนเสื้อของเธอไว้ “อานเสิน ครั้งนี้จะไม่หลับไปอีกใช่ไหม?”
“จะไม่” หลินซุ่ยอานพูดจบ หันไปมองอีวานนา “อีวานนา ถอนการล่องหน”
อีวานนาพยักหน้า โบกมือหนึ่งครั้ง ร่างของทุกคนก็ปรากฏขึ้นกลางทางเดิน
หลินซุ่ยอานยกมือขึ้น ข้อนิ้วเคาะบานประตู “ต๊อก ต๊อก ต๊อก”
ประตูเปิดออกเองจากด้านใน เด็กหญิงคนหนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน เธอเงยหน้าขึ้น มองหลินซุ่ยอานที่ยืนอยู่ที่ประตู
“เข้ามาได้”
หลินซุ่ยอานก้าวเข้าไปเป็นคนแรก เสี่ยวหยูเดินตามติดกัน คนที่เหลือก็เดินตามเข้ามาเรื่อย ๆ เมื่อทุกคนเข้ามาครบ ประตูห้องทำการก็ปิดลงเองอีกครั้ง