ชิงช้าหยุดแกว่ง โจวเสี่ยวหยาลุกขึ้นยืน มือปัดไป พื้นที่รอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว
ในห้องกระจายเสียง
ระเบียดวินและคนอื่น ๆ วินาทีก่อนกำลังพุ่งเข้าหา "โจวเสี่ยวหยา" วินาทีถัดมาคนที่พุ่งเข้ามาก็เหมือนโดนกดปุ่มหยุดชั่วคราว อ้าปากค้างกลางอากาศ
หลินซุ่ยอานปล่อยไมค์ เธอนึกออกแล้ว เธอไม่ใช่ "โจวเสี่ยวหยา" สภาพแวดล้อมรอบตัวเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ในที่สุดทั้งพื้นที่ก็เหลือเพียงโต๊ะทำงานสีดำตัวหนึ่ง
หลังโต๊ะ มีหญิงชราในชุดกระโปรงดำ ผมขาวระงำนั่งอยู่ หญิงชราก้มหน้า มือถือปากกาแดงแท่งหนึ่ง กำลังขีดฆ่าไล่ไปบนทะเบียนรายชื่อเล่มหนึ่ง
"เธอขอพบฉัน." เสียงนั้นแหบพร่า
"ใช่." หลินซุ่ยอานเดินไป ไม่อ้อมค้อมแม้แต่น้อย เดินไปนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานทันที
"เธอละเมิดระเบียบวินัยของโรงเรียนอย่างรุนแรง." หญิงชราไม่แม้แต่จะเงยหน้า "ด่าคุณครู ทำลายทรัพย์สินส่วนกลาง รวมกลุ่มก่อเหตุวุ่นวาย"
"เธอถูกไล่ออกจากโรงเรียนแล้ว" ปากกาแดงวาดกากบาทลงบนทะเบียนรายชื่อ
"คะแนนพฤติกรรมของเธอเป็นศูนย์ เธอไม่มีสิทธิ์รับประกาศนียบัตรเกียรติคุณ"
"กฎพวกนี้แกเป็นคนกำหนดเองงั้นเหรอ?" หลินซุ่ยอานพิงพนักเก้าอี้
"ที่นี่ ฉันคือกฎ." หญิงชราค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
"งั้นตามกฎที่แกกำหนด ฉันไม่มีสิทธิ์รับประกาศนียบัตรเกียรติคุณใช่ไหม?" หลินซุ่ยอานถาม
"ใช่! เด็กเรียนแย่ สมควรตายทั้งนั้น"
"โอ้." หลินซุ่ยอานลุกขึ้นยืน วางมือทั้งสองลงบนโต๊ะ ก้มตัวเข้าไปใกล้หน้าหญิงชรา
"แล้วถ้าคนกำหนดกฎตายล่ะ กฎนี้จะเลิกใช้หรือเปล่า?"