"กลับไปเหรอ"
"โจวเสี่ยวหยา" หัวเราะหึในคอ จากนั้นยิ้มยั่วโมโหใส่พ่อของตัวเองก่อนจะหันหลังเดินออกไป
พ่อของเธอใจหายวูบ "เสี่ยวหยา! เธอจะไปไหน!"
"เสี่ยวหยา เธอจะไปไหนน่ะ รอแม่ด้วย" แม่ของเสี่ยวหยา กลัวว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝัน รีบวิ่งตามไป ก่อนออกเดินยังลากแขนผัวอีกแรง
เมื่อตามทัน แม่ของเธอเห็นว่าลูกสาวมุ่งหน้าไปทางอาคารสำนักงาน ก็โล่งใจขึ้นเล็กน้อย เธอเดินตามชิดเสี่ยวหยา ถามเสียงอ่อนโยน "เสี่ยวหยา ตอนนี้เธอจะไปหาครูที่ปรึกษาใช่ไหม"
"โจวเสี่ยวหยา" ไม่ตอบ มุ่งเดินหน้าต่อไป
"ถ้าจะหาครูที่ปรึกษา ฉันว่าให้บุคลิกหลักไปเองจะเหมาะกว่านะ เธอ......"
"โจวเสี่ยวหยา" ยังเงียบ แต่เร่งฝีเท้า
ผ่านทางเดินยาวออกไป เธอไม่ได้ไปห้องครูที่ปรึกษา แต่เดินตรงขึ้นไปที่ห้องประกาศเสียงชั้นสูงสุดของอาคารสำนักงาน
ประตูห้องประกาศเสียงปิดค้างไว้ นักเรียนคนหนึ่งกำลังใส่หูฟังปรับเครื่องเสียงอยู่ พอปรับเสร็จ "โจวเสี่ยวหยา" เดินเข้าไป แล้วปิดล็อกประตูทันที ก่อนลากโต๊ะทำงานข้าง ๆ มาอุดประตูแน่นหนา
"เสี่ยวหยา เสี่ยวหยา เธอจะทำอะไรน่ะ เชื่อแม่หน่อย ออกมาก่อน มีเรื่องอะไรค่อยคุยกันดี ๆ ได้ไหม" แม่ของเสี่ยวหยาช้าไปสองก้าว จึงถูกกักอยู่ข้างนอก
นักเรียนคนนั้นถอดหูฟัง "เฮ้ย ทำอะไรน่ะ ห้องนี้เข้าไม่ได้ง่าย ๆ สักหรอก"
"ยืมไมค์หน่อย" "โจวเสี่ยวหยา" ผลักเขาออกจากทางด้วยมือเดียว
เธอนั่งลงหน้าโต๊ะอ่านเทป ล้างคอ "เอฮึม ทดสอบเสียง ทุกคนได้ยินกันไหม"
"ได้ยินสิ ฉันปรับเสียงเสร็จหมดแล้ว เธอจะทำอะไรน่ะ" นักเรียนที่ถูกผลักอดถามไม่ได้
"โอเค ฉันคือโจวเสี่ยวหยา ห้องมัธยมปลายปีหนึ่งห้องหนึ่ง"