ยามวิกาลกลางป่าเปลี่ยว เสียงแมลงร้องระงมไม่ขาดสาย
เสียงม้าดังกุกกักหยุดลงหน้าโรงเตี๊ยม พร้อมกับเสียงทุบประตูอย่างหยาบคาย
"เปิดประตู หน่วยพิทักษ์มารขอตรวจตามปกติ!"
ผู้ที่พักในโรงเตี๊ยมล้วนเป็นยอดฝีมือ เพียงแค่มีลมพัดหญ้าไหวก็สะดุ้งตื่น เสียงม้าดังมาแต่ไกล คนในโรงเตี๊ยมกว่าครึ่งก็ตื่นขึ้นแล้ว
อวี๋ซานเหนียงรีบเปิดประตู เห็นกลุ่มคนหน้าตาขึงขัง นางก็รีบยิ้มประจบ "ที่แท้ก็ท่านเจี่ยอีผู้ยิ่งใหญ่ โรงเตี๊ยมข้าเพิ่งถูกตรวจไปเมื่อวาน เหตุใดวันนี้ถึงมาอีกเล่า?"
ชายที่ถูกเรียกว่าเจี่ยอีมีรูปร่างผอมสูง ด้วยความซูบผอมทำให้โหนกแก้มสูงนูน ใบหน้าดูดุร้ายและเจ้าเล่ห์มากขึ้น กลิ่นอายก็เย็นยะเยือก
"เราได้รับข่าวว่าช่วงนี้มีคนจากเมืองเมฆาล่องลอยเคลื่อนไหวอยู่แถบนี้ โรงเตี๊ยมของเจ้าคนสามัญเก้าชนมาเริงรมย์กัน ก็ยากจะรับประกันได้ว่าไม่มีคนของพวกนั้นปะปน"
อวี๋ซานเหนียงหน้าซีดเผือด "เป็นไปได้อย่างไร? ท่านเจี่ยอี คนที่มาพักในโรงเตี๊ยมข้า ไม่มีทางเป็นปีศาจจากลัทธิชั่วอย่างแน่นอน!"
"ในนี้ยังมีคนจากแดนเหมียวเจียงเสียอีก หากมีปีศาจสักหนึ่งสอง ก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลก"
เจี่ยอีพาคนผลักอวี๋ซานเหนียงออกไป แล้วเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมอย่างอาจหาญ
พอดี โจวเสียนก็พาคนเดินลงมาจากบันได ทั้งสองปะทะหน้า ต่างมองอีกฝ่ายอย่างไม่ชอบขี้หน้า
โจวเสียนกล่าวว่า "เจี่ยอี คนพักที่นี่ส่วนใหญ่ไม่ใช่คนธรรมดา หากเจ้าไม่มีหลักฐานแน่ชัด ข้าแนะนำว่าอย่าได้กระทำการบุ่มบ่าม"