“ร้อนนัก ฝ่าบาทอย่าเข้ามาใกล้หม่อมฉันเพียงนี้”
ซูจิ้งเหยาเอ่ยพลางบิดกาย ดิ้นรนอยากหลุดพ้นจากอ้อมกอดร้อนผ่าวของเขา
“ถอดออกหรือ?”
เสียงของจวินเจ๋อเฉินแหบพร่า ความร้อนรุ่มที่อดกลั้นมานานกว่าสิบวันคล้ายกำลังพลุ่งพล่านยิ่งขึ้นในยามนี้
“ไม่ได้เพคะ ถอดออกแล้วไม่เหมาะสม หม่อมฉันต้องรักษากฎระเบียบต่อหน้าฝ่าบาท”
ซูจิ้งเหยาหันกายกลับ ใช้สองมือกอดอกตนเองประหนึ่งกำลังปกป้องสมบัติล้ำค่าที่สุด ไม่ยอมให้จวินเจ๋อเฉินถอดอาภรณ์ผ้าบางที่คลุมกายของนางออกเป็นอันขาด
นางพองแก้มน้อย ๆ ใบหน้าที่ไร้เครื่องประทินโฉมอ่อนเยาว์งดงามดุจดอกบัวแรกแย้มพ้นน้ำ ราวกับเพียงบีบเบา ๆ ก็มีน้ำหยดออกมาได้
นางจ้องจวินเจ๋อเฉินเขม็ง แววตามุ่งมั่น ไม่ยอมให้เขาแตะต้องนางแม้แต่น้อย
ยามนี้จวินเจ๋อเฉินเข้าใจอย่างลึกซึ้งแล้วว่าอะไรคือการยกหินขึ้นมาทุบเท้าตนเอง
แต่ท่าทางออดอ้อนงอแงของนางเช่นนี้ ไม่เพียงไม่ชวนให้รู้สึกรังเกียจ ยังทำให้เขาเกิดความรักใคร่ อยากยื่นมือไปบีบแก้มนุ่มนิ่มของนางสักครั้ง
จวินเจ๋อเฉินคิดเช่นนั้นแล้วก็ลงมือทันที
มือของเขาบีบแก้มนุ่มนิ่มข้างหนึ่งของนาง สีหน้าเคร่งขรึม แสร้งทำบุคลิกน่าเกรงขาม
“ข้าอนุญาตให้เจ้าละเว้นกฎระเบียบในตอนนี้ได้”
สตรีผู้นี้ช่างเป็นดาวอัปมงคลในชีวิตของเขาเสียจริง
ซูจิ้งเหยาไม่พอใจ ปัดมือเขาออก ก่อนถามอย่างครึ่งเชื่อครึ่งสงสัยว่า “จริงหรือ?” แววตาซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้
“อืม”
จวินเจ๋อเฉินพยักหน้าเบา ๆ แล้วโอบเอวนาง ดึงเข้ามาใกล้ตนยิ่งขึ้น ใบหน้าของทั้งคู่แทบแนบชิดกัน ลมหายใจของกันและกันชัดเจนจนสัมผัสได้