รุ่งเช้าวันถัดมา หลังเสร็จสิ้นการว่าราชการ จวินเจ๋อเฉินก็ถูกนางกำนัลข้างกายฮองเฮาเชิญไปยังตำหนักที่และเทียน
ชาติที่แล้วไม่มีการคัดเลือกนางงามเข้าวังเช่นนี้ แต่ชาตินี้จวินเจ๋อเฉินกลับไม่ใส่ใจเรื่องนี้นัก ประกอบกับหลิงเยวี่ยคอยยุยงอยู่ข้างกาย ฮองเฮาก็ทรงยินดีเป็นอย่างยิ่ง กิจการคัดเลือกนางงามจึงดำเนินไปอย่างราบรื่นตามเหตุอันควร
จวินเจ๋อเฉินประทับเคียงข้างฮองเฮาบนที่นั่งประธาน สายพระเนตรทอดมองหญิงสาวผู้เข้าคัดเลือกในราชวังที่ยืนเรียงรายเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบอยู่เบื้องล่าง
“องค์รัชทายาทมีผู้ใดถูกใจหรือไม่ ครั้งนี้ข้าจัดการคัดเลือกครั้งใหญ่ขึ้นเพื่อเจ้าโดยเฉพาะ ยังมีหญิงสูงศักดิ์จากเมืองอื่นมาอีกไม่น้อย เจ้าเลือกเพิ่มได้อีกหลายคน”
“บัดนี้เจ้าครบยี่สิบปีแล้ว แต่ยังไม่มีบุตรสักคน ขุนนางในราชสำนักแม้ปากจะไม่พูดอะไร ทว่าในใจย่อมมีความเห็นต่อเจ้าอยู่เสมอ”
ฮองเฮาทรงเอียงพระพักตร์เล็กน้อย ตรัสอย่างจริงจังและเปี่ยมด้วยความห่วงใย
“พระมารดา กระหม่อมทราบแล้ว”
จวินเจ๋อเฉินพยักหน้าเบา ๆ สีหน้าสงบนิ่ง มิได้คิดจะโต้แย้งพระมารดา
ถึงอย่างไรหลังขึ้นครองราชย์ก็ต้องมีการคัดเลือกนางงามอยู่ดี จะเลือกเร็วหรือช้าก็ไม่ต่างกัน
หญิงสาวกลุ่มแรกที่ก้าวเข้ามา บุตรสาวตระกูลเย่อย่างเย่หยาหมินเดินนำอยู่แถวหน้า ท่วงท่างดงามอ่อนช้อย