จวินเจ๋อเฉินเงยหน้าขึ้นหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะอันองอาจก้องกังวานไปทั่วห้อง
เหล่าทัพทั้งหลายต่างพากันมองฝ่าบาทด้วยความประหลาดใจ เหตุใดฝ่าบาทจึงทรงปีติถึงเพียงนี้?
“เหล่าทัพทั้งหลาย เมื่อครู่เรายังวิตกกันว่าชิงโจวและยวี่โจวมีภูมิประเทศซับซ้อน วางแผนการรบลำบาก”
จวินเจ๋อเฉินสายตาคมกริบกวาดมองเหล่าทหารที่อยู่ ณ ที่นั้น น้ำเสียงกังวานและทรงพลัง
“จงดูเถิด ฮองเฮาเหมือนมีเทพเจ้าคุ้มครอง ส่งแผนที่ภูมิประเทศซังหลางมาให้กองทัพเรา ฮองเฮาของเรา อยู่เบื้องหลัง แต่ใจจดจ่ออยู่กับแนวหน้า ความรักและความชอบธรรมอันลึกซึ้งเช่นนี้ ทำให้เราซาบซึ้งใจยิ่งนัก!”
แววตาของจวินเจ๋อเฉินเต็มไปด้วยความตื้นตัน ใบหน้าอวดโฉมด้วยความภาคภูมิใจและเป็นสุข
“มีแผนที่นี้ ก็เหมือนเพิ่มดวงตาอันเฉียบแหลมให้แก่กองทัพเรา”
ทหารที่เดิมทีเคร่งเครียดเพราะต้องบุกชิงโจวและยวี่โจว ต่างพากันมองหน้ากันและกันเมื่อได้ยินว่ามีแผนที่ภูมิประเทศโดยละเอียด
ใบหน้าแรกเริ่มเผยความไม่เชื่อสักครู่ ตามด้วยความตื่นเต้นที่ยากจะระงับ
“ฝ่าบาททรงมีพระปรีชา พระนางฮองเฮากระทำเช่นนี้ถือเป็นความโชคดีของกองทัพเรา พวกเราจะต้องบุกทะยานให้แหลกสลาย ทำให้ศัตรูขวัญหนีดีฝ่อ!”
เหล่าทหารตะโกนขึ้นพร้อมกัน เสียงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและเจตนารมณ์
จวินเจ๋อเฉินใช้ชีวิตร่วมกับทหารมาสองเดือน อารมณ์มิได้เก็บงำเหมือนในวังหลวง
ยามนี้ บนใบหน้าของเขามีรอยยิ้มหยาบกร้านและกว้างขวาง ยิ้มอย่างไม่ปิดบัง ราวกับได้กลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับทหาร ไม่มีความแตกต่าง
เขาเดินก้าวยาวๆ ไปยังกลางห้องโถง ที่นั่นมีแบบจำลองภูมิประเทศซังหลางที่ก่อด้วยดินทรายวางอยู่
ทว่าแบบจำลองนี้วาดขึ้นตามแผนที่ภูมิประเทศเดิมของจวินเจ๋อเฉิน จึงดูหยาบและเรียบง่ายอยู่บ้าง
ในนั้น ขุนพลอาวุโสเว่ยเจิ้งก้าวออกมา ค้อมกายประสานมือกล่าวว่า “ฝ่าบาท ชิงโจวตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางขุนเขาสูงชัน รายล้อมด้วยหน้าผาและเหวลึก มีเพียงช่องเขาหนึ่งที่สามารถเดินทางผ่านได้”
“ป้องกันง่ายแต่โจมตียาก ไม่ทราบว่าแผนที่ภูมิประเทศของพระนางมีทางลัดใดบ้างหรือไม่?”
ใบหน้าของเว่ยเจิ้งเต็มไปด้วยความคาดหวังและร้อนใจ