"ฮองเฮาต้องการร่วมมือกับข้า ข้าต้องทำอะไรบ้าง?"
หลานเฟย (องค์หญิงไซฮั่นแห่งแคว้นซังหลาง) เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เช็ดน้ำตาอย่างมั่ว ๆ ดวงตาที่แดงก่ำนั้นแฝงไว้ด้วยความร้อนรน
ซูจิ้งเหยาเห็นนางเริ่มใจอ่อน ใบหน้าจึงเผยรอยยิ้มอันสุขุม
สายตายิ่งแสดงออกถึงความมั่นใจและแน่วแน่
"องค์หญิงไซฮั่น บัดนี้เป็นเจ้าที่ต้องมาวิงวอนขอให้ข้าละเว้นชีวิตคนในครอบครัวของเจ้า องค์หญิงไซฮั่นควรคิดให้ดีว่ามีสิ่งใดคู่ควรแก่การต่อรองกับข้าบ้าง"
ซูจิ้งเหยาประสานมือไว้ด้านหน้า น้ำเสียงเรียบเรื่อย แววตาเปี่ยมด้วยบารมี
"แม้ข้าจะมิได้คิดร้ายต่อเจ้า แต่เย่ซื่อนั้นเป็นผู้ที่ข้าช่วยไว้จริง ๆ และก็เป็นเย่ซื่อที่เกือบทำให้เจ้าสิ้นชีวิต เจ้าจะละวางความแค้นครั้งก่อน ให้อภัยข้า และแม้กระทั่งให้อภัยมารดาและน้องชายของข้าได้จริงหรือ?"
น้ำเสียงของหลานเฟยสั่นเครือเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและคลางแคลง
นางเดิมทีต้องมาอภิเษกเพราะเอ๋อร์ตาน ชู้รักชาวแคว้นซังหลาง ถูกพี่ชายของนางควบคุมไว้
ตอนนั้นพี่ชายบอกว่า ขอเพียงนางทำหน้าที่เป็นสายลับแคว้นซังหลางในแคว้นจุนได้ดี เมื่อแคว้นซังหลางตีแคว้นจุนแตก พี่ชายจะรับนางกลับไป และจะทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งงานให้นางกับเอ๋อร์ตานด้วยตนเอง
แคว้นซังหลางไม่ถือเรื่องหญิงสาวจะแต่งงานหรือไม่เหมือนแคว้นจุน แม้แต่ลูกชายรับภรรยาของพ่อก็มีให้เห็น
แต่ตอนนี้ดูเหมือนแคว้นจุนจะรู้เจตนาของนางที่มาแคว้นจุนมานานแล้ว เช่นนั้นข่าวที่นางคิดว่าส่งออกไปอย่างง่ายดายก่อนหน้านี้ จริงหรือเท็จกันแน่?
หากแคว้นจุนวางกับดักไว้ให้แคว้นซังหลางแต่แรก แคว้นซังหลางจะยังมีโอกาสชนะหรือไม่?
มือของหลานเฟยกำเศษหญ้าบนพื้นโดยไม่รู้ตัว นิ้วมือซีดขาวเพราะออกแรง พริ้วใจดูเหม่อลอย
"ข้ากล่าวแล้ว หากเจ้าสามารถมอบผลประโยชน์ที่เพียงพอแก่ข้าได้ จะมีสิ่งใดที่เป็นไปไม่ได้?"
ซูจิ้งเหยาโน้มตัวลงเล็กน้อย เข้าใกล้หลานเฟย ใบหน้ายังคงยิ้มแย้ม แต่สายตาคมกริบดั่งมีด
"อีกอย่าง ข้าก็ยังมีชีวิตอยู่เป็นอย่างดีมิใช่หรือ?"
ซูจิ้งเหยายืดตัวขึ้น ใช้มือทั้งสองจัดแขนเสื้อเบา ๆ เสียงหัวเราะใสกังวาน ราวกับทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของนาง