เหมียวอวิ้นนำหมอหลวงจินเข้ามาในตำหนักซีเหยียนอย่างระมัดระวัง เพียงได้เห็นใบหน้าของหมอหลวงจิน นางก็อดตกใจในใจไม่ได้
คิดไม่ถึงเลยว่าหมอหลวงจินจะกลายเป็นลี่จิ้ง!
ซูจิ้งเหยานั่งอยู่บนเตียงอย่างสงบ มือหนึ่งเท้าคางบนหมอนนุ่มแววตาเย็นชาราวกับสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วงจ้องมองเหมียวอวิ้น
เหมียวอวิ้นรู้สึกได้ถึงสายตาของนาง รีบพาทุกคนลงไป
ลี่จิ้งค่อยๆ ก้าวขึ้นไปข้างหน้าอย่างนอบน้อมกล่าวว่า "กระหม่อมคารวะพระชายารอง"
ทันทีที่พูดจบ เสียง "เพียะ" อันแหลมคมก็ทำลายความเงียบในตำหนัก
แววตาของซูจิ้งเหยาปล่อยความเย็นยะเยือก จู่ๆ นางก็ยกมือขึ้นฟาดอย่างแรง
การกระทำรวดเร็ว เปี่ยมไปด้วยความโกรธแค้น
ลี่จิ้งต้องทนรับฝ่ามือนางโดยไม่ขยับศีรษะแม้แต่น้อย ราวกับรู้อยู่แล้วว่านางจะโกรธเช่นนี้
เขาคุกเข่าอยู่ตรงนั้น ดั่งรูปปั้น ไม่ขยับเขยื้อน
"คราวหน้าเจ้านายโกรธ กระหม่อมตีตัวเองได้ ไม่ต้องทำให้มือเจ้านายบอบช้ำ"
เสียงของลี่จิ้งทุ้มต่ำและสงบ ราวกับกำลังเล่าเรื่องธรรมดาๆ เรื่องหนึ่ง
บนใบหน้าเขาไร้ซึ่งความเจ็บปวดหรือความน้อยใจแม้แต่น้อย
ลี่จิ้งมองมือที่แดงเล็กน้อยของนาง ก็รู้สึกเจ็บในใจ นางผิวกายบอบบาง ตบเขาไปหนึ่งฉาด มือตัวเองกลับเจ็บมากกว่ากระมัง
ซูจิ้งเหยาไม่สนใจเขา
เขารู้หรือไม่ว่าการเข้ามาในวังครั้งนี้จะนำความเสี่ยงมหาศาลมาให้นางมากแค่ไหน
หากจวินเจ๋อเฉินพบความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา สำหรับนางแล้ว นั่นคือหายนะถึงชีวิต
"กระหม่อมได้รับข่าว รู้ว่าเจ้านายทรงพระครรภ์ วังหลังมีอันตราย กระหม่อมเข้าในวังเพียงอยากช่วยเจ้านาย"
ลี่จิ้งเงยหน้าขึ้น สายตามุ่งมั่นมองนาง ดวงตาลึกซึ้งเต็มไปด้วยความยึดมั่น ราวกับสามารถทะลุอุปสรรคทั้งปวง ไปถึงส่วนลึกในใจนาง
"ช่วยข้า? เจ้าหาเงินอยู่ข้างนอก ทำยาให้ข้า นั่นก็คือช่วยข้าแล้ว! บัดนี้เจ้าเข้าวังมา หากถูกใครจับได้ว่าพวกเรามีความสัมพันธ์กัน เจ้าก็คือใบสั่งตาฉบับใหญ่ที่สุดของข้า!"
เสียงของซูจิ้งเหยาทุ้มต่ำและอัดอั้น ราวกับต้องเค้นคำพูดเหล่านี้ออกมาจากซอกฟัน ทุกคำล้วนเต็มไปด้วยความโกรธและความเย็นชา
แววตาเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็ง จ้องเขม็งไปที่ลี่จิ้งจนคนขนลุก ราวกับจะแช่แข็งคนทั้งคนในพริบตา