บทที่ 4 คอยดูกันต่อไปเถอะ
“พี่ใหญ่ พี่พูดว่าอะไรนะ? สิทธิ์สมัครเป็นทหารของพี่รองเป็นโควตาที่แย่งมาจากพี่หรือ?” เฉินเว่ยตงตกตะลึง
“ถ้าไม่ใช่แล้วจะเป็นอะไร? ถึงเฉินเชี่ยนเชี่ยนจะใช้นามสกุลเฉิน แต่เธอไม่ได้มีสายเลือดเดียวกับพ่อสักนิด!
ไม่อย่างนั้นฉันจะตกบันไดโดยไม่มีสาเหตุได้ยังไง?” เฉินชิวเสียพูดโดยไม่ไว้หน้าใคร
“พี่รอง เป็นพี่ผลักพี่ใหญ่จริง ๆ หรือ?” ในที่สุดเฉินเว่ยตงก็เข้าใจ เขามองเฉินเชี่ยนเชี่ยนอย่างไม่อยากเชื่อ
“เฉินชิวเสีย อย่าทำเกินไปนะ!” เฉินเชี่ยนเชี่ยนลุกพรวดขึ้นมา ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา
“พ่อ ชาติกำเนิดของหนูเป็นสิ่งที่หนูเลือกได้หรือคะ?
หนูเพิ่งอายุไม่กี่เดือน ก็ถูกพ่อแท้ ๆ ทอดทิ้งแล้ว
หนูเติบโตอยู่ข้างพ่อมาตั้งแต่เด็ก ตั้งใจเรียน มุ่งมั่นพัฒนาตัวเอง
ยึดพ่อเป็นแบบอย่าง ตั้งปณิธานว่าจะเป็นทหารปฏิวัติผู้มีเกียรติ!
แต่พี่กลับกล่าวหาหนูแบบนี้...” เฉินเชี่ยนเชี่ยนสะอื้นจนพูดต่อไม่ไหว
“เชี่ยนเชี่ยน ลูกที่น่าสงสารของแม่!
โทษแม่เอง แม่ไม่น่าให้กำเนิดลูกเลย ทำให้ลูกต้องแบกรับชาติกำเนิดแบบนั้น!
ลูกเป็นเด็กดีขนาดนี้ แต่แม่กลับถ่วงลูกไว้!
โทษแม่เอง! แม่ไม่มีปัญญาหาอนาคตดี ๆ ให้ลูกเหมือนน้าอวี้ของลูก ฮือ ๆ...” สองแม่ลูกกอดกันร้องไห้โฮ
“จุ๊ ๆ!” เฉินชิวเสียเบ้ปาก
“ขอทีเถอะ พวกคุณแย่งของของฉันไปแท้ ๆ ยังจะมาทำตัวน่าสงสารอีกหรือ? ฉันยังไม่ได้ร้องไห้เลยนะ!”
“นังสารเลว! พูดอะไรของแก? ของของแกอะไรกัน?
ฉันบอกแล้วไงว่า คนไร้สำนึกอย่างแกไม่มีคุณสมบัติจะเป็นทหาร!
เชี่ยนเชี่ยน อย่าร้องเลย พ่ออยู่ตรงนี้ ฉันอยากเห็นว่าใครกล้ารังแกลูก!” เฉินกั๋วไห่พูดจบก็ยังไม่วายถลึงตาใส่ลูกสาว
“ผู้การเฉิน ฉันไม่อยากดูพวกคุณแสดงละครแล้ว น่าขยะแขยงชะมัด!
เอาตั๋วกับเงินมา เราจะได้หมดหนี้กันไป ใครก็ไม่ติดค้างใคร!” หัวใจของเฉินชิวเสียเย็นชืดลงโดยสิ้นเชิง
แม่ไม่อยู่แล้ว ส่วนพ่อคนนี้ก็ไม่ใช่พ่อของเธออีกต่อไป!
สิ่งเดียวที่ยังพอทำให้เธอมีความมั่นใจได้ ก็เหลือแค่เงินกับตั๋วเท่านั้น!
“เฉินชิวเสีย ฉันเฉินกั๋วไห่ไปทำเวรทำกรรมอะไร ถึงได้มีลูกใจดำอย่างแก?
อยากได้เงินใช่ไหม อยากได้ตั๋วใช่ไหม อยากไม่ติดค้างกันใช่ไหม?
ได้ ฉันจะทำให้สมใจ! เอาของพวกนี้ไปแล้ว ต่อจากนี้แกก็ไม่ใช่ลูกสาวฉันอีก!
ฉัน เฉินกั๋วไห่ จะถือเสียว่าไม่เคยมีลูกสาวอย่างแก!” คำพูดของลูกสาวทิ่มแทงใจเฉินกั๋วไห่อย่างแรง
หลายปีมานี้ ลูกสาวทั้งดื้อรั้น ความประพฤติไม่ดี ก่อเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน
เขาทั้งตีทั้งด่าแล้ว แต่เด็กคนนี้ก็ยังไม่ยอมอยู่ในโอวาท
ตอนนี้ยังพูดอีกว่าจะไม่ติดค้างกัน ในฐานะพ่อ เขาผิดหวังจนใจสลาย
“เหล่าเฉิน เงินในบ้านเรามีอยู่แค่นั้น ถ้าให้เธอไปหมด แล้วพวกเราจะกินอะไร?” จางลี่น่าไม่อยากให้เด็ดขาด
“แม่ ในเมื่อพี่ใหญ่เป็นทหารไม่ได้ ก็ให้ของที่ควรเป็นของพี่ใหญ่ไปเถอะครับ พี่ใหญ่เองก็...ลำบากเหมือนกัน!” เฉินเว่ยตงเกลี้ยกล่อม
พี่ใหญ่กับพี่รองต่างก็เป็นพี่สาวแท้ ๆ ของเขา พ่อแม่ช่วยแต่พี่รอง ไม่มีใครช่วยพี่ใหญ่เลย
แต่สิทธิ์สมัครเป็นทหารนี่ก็แย่งมาจากพี่ใหญ่จริง ๆ!
พี่ใหญ่ไม่เหลืออะไรแล้ว ยังต้องไปเป็นเยาวชนปัญญาชนในชนบท ถ้าเป็นเขาก็คงเสียใจเหมือนกัน!
ต้องปฏิบัติกับทุกคนอย่างเท่าเทียม แย่งของพี่ใหญ่ไป อย่างน้อยก็ต้องชดเชยให้บ้าง ยิ่งไปกว่านั้นของพวกนี้ก็เป็นของพี่ใหญ่อยู่แล้ว!
“ใครลำบากกัน? พี่ใหญ่แกไม่ง่าย แล้วแม่แกสบายหรือไง?
หลายปีมานี้ คนทั้งบ้านต้องกินต้องใช้ ค่าเล่าเรียนของพวกแก เสื้อผ้าที่ใส่กันตลอดทั้งปี เอามาจากไหน?
แม่ประหยัดทีละนิดจนแทบจะรีดออกมาจากซอกฟันทั้งนั้น! แกมองไม่เห็นหรือว่าแม่ลำบากแค่ไหน?” จางลี่น่าหงุดหงิด
ทำไมลูกชายคนนี้ถึงสอนไม่รู้จักจำสักที? เธอพร่ำบอกเขามาตลอดว่าเชี่ยนเชี่ยนเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของเขา ส่วนเฉินชิวเสียไม่ดีอย่างนั้นอย่างนี้ ห้ามไปเล่นกับเธอ
แต่เด็กคนนี้ก็แปลก ยังเรียกพี่ใหญ่ไม่หยุด แถมชอบวนเวียนอยู่ข้างเธอ
คราวนี้ยังช่วยเฉินชิวเสียพูดอีก ทำเอาเธอโมโหแทบตาย!
“ลี่น่า พอเถอะ ให้ไปก็ให้ไป จะได้สงบเสียที!” เฉินกั๋วไห่โบกมือ
“ฮือ!” เมื่อเห็นว่าไม่มีทางเปลี่ยนใจได้แล้ว จางลี่น่าก็ร้องไห้เดินเข้าห้องไป
“เอาไป เอาไปให้หมด! พอใจหรือยัง!” เงินปึกหนึ่งกับตั๋วกองใหญ่ถูกฟาดลงบนโต๊ะ
“ฉันไม่เอาคูปองธัญพืชท้องถิ่น เปลี่ยนเป็นคูปองธัญพืชทั่วประเทศให้ฉัน!” เฉินชิวเสียเหลือบมอง แต่ไม่ขยับ
คูปองธัญพืชมีทั้งแบบท้องถิ่นและแบบทั่วประเทศ แบบทั่วประเทศใช้ได้ทั่วไป ส่วนแบบท้องถิ่นใช้ได้เฉพาะในพื้นที่นั้น
“ไม่มี!” ใบหน้าของจางลี่น่าบิดเบี้ยว
เธอตั้งใจหยิบคูปองท้องถิ่นมาให้ ก็เพราะไม่อยากให้เฉินชิวเสียนำไปใช้ได้
เฉินชิวเสียกอดอก มองเฉินกั๋วไห่อย่างสบายอารมณ์ “ผู้การเฉิน!”
“ทหารรับใช้!” เฉินกั๋วไห่เรียก
“รายงานตัว!” เสียงทหารรับใช้ดังมาจากหน้าประตู
“เข้ามา!” เฉินกั๋วไห่ตอบ
ทหารรับใช้เข้ามา ก่อนหน้านี้เขาได้ยินเสียงทะเลาะจากข้างนอกแล้ว บ้านของผู้การมีเรื่องวุ่นวายกันอยู่บ่อย ๆ พวกเขาจึงชินเสียแล้ว
แต่พอเห็นเงินกับตั๋วหลากสีบนโต๊ะ เขาก็อดตะลึงไม่ได้
ในฐานะทหารรับใช้ เงินเบี้ยเลี้ยงของเขาเดือนหนึ่งมีแค่ไม่กี่หยวน
เขาจะเคยเห็นเงินมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร? ต่อให้เก็บทั้งชีวิตก็ไม่มีทางเก็บได้มากขนาดนี้!
“เอาคูปองธัญพืชพวกนี้ไปถามหัวหน้าฝ่ายเสบียง ดูว่าจะแลกเป็นคูปองธัญพืชทั่วประเทศได้ไหม!” เฉินกั๋วไห่ยื่นคูปองธัญพืชให้ทหารรับใช้
“ครับ!” ทหารรับใช้หันหลังเดินออกไป
“ไม่กินแล้ว!” ถูกเรื่องพวกนี้ทำให้หมดอารมณ์ เฉินกั๋วไห่ก็ไม่อยากอาหารอีก เขาวางตะเกียบแล้วเดินเข้าห้องหนังสือ
“ปัง!” จางลี่น่ากระแทกประตูห้องนอนอย่างแรง
นังเด็กตายคนนี้ทำเอาทรัพย์สินทั้งบ้านหมดเกลี้ยง จนเธอแทบกระอักเลือดออกมา
“พี่ใหญ่ ใจร้ายจริง ๆ นะ เอาเงินกับตั๋วของบ้านไปจนหมด พอใจแล้วหรือยัง?” เฉินเชี่ยนเชี่ยนตาแดงก่ำ ความริษยาลุกโชนจนแทบพ่นไฟออกมา
“ฉันไม่เอาของพวกนี้ก็ได้ ให้ฉันไปเป็นทหาร ส่วนเธอไปชนบท เราก็กลับไปอยู่ในที่ของตัวเอง แบบนี้เอาไหม?” เฉินชิวเสียปรายตามองเธอ
“ฮึ ฝันไปเถอะ! พ่อตกลงแล้ว!” เฉินเชี่ยนเชี่ยนวิ่งขึ้นบันไดไปอย่างโมโห
เฉินชิวเสีย คอยดูไปก่อนเถอะว่าเธอจะได้ใจไปอีกนานแค่ไหน!
ไม่ใช่แค่สิทธิ์สมัครเป็นทหารของเธอ ฉันจะเอาคู่หมั้นของเธอมาให้ได้ด้วย!
ฮึ คอยดูกันต่อไปเถอะ!
เฉินชิวเสียยักไหล่ รวบเงินกับตั๋วบนโต๊ะมาเก็บไว้ ดีจริง ๆ แค่พริบตาก็กลายเป็นเศรษฐีนีแล้ว!
“พี่ใหญ่ พี่จะไปชนบทจริง ๆ หรือ?” เฉินเว่ยตงถามด้วยความเป็นห่วง
“อืม!” เฉินชิวเสียรับคำ
“ตัดสินใจหรือยังว่าจะไปที่ไหน?” เฉินเว่ยตงถาม
“ได้ยินว่ารอบนี้ทุกคนจะไปอำเภอถงไป๋ ที่นั่นเป็นเขตภูเขา” เฉินชิวเสียพูดพลางมองน้องชายคนนี้
เธอแบ่งเงิน 100 หยวนให้ “เอาไป! พี่ได้เงินก้อนใหญ่แล้ว นี่เงินค่าขนมของเธอ!”
“ไม่เอาครับ ไม่เอา! พี่เก็บไว้เถอะ อยู่บ้านสบายเป็นพันวัน ออกไปข้างนอกลำบากแค่ชั่วคราว ผมอยู่บ้านไม่ได้ขาดอะไรสักหน่อย!” เฉินเว่ยตงโบกมือ
“พี่ใหญ่ไปคราวนี้ คงไม่กลับมาอีกแล้ว รับไว้เถอะ เก็บไว้ดูต่างหน้า!
เรียกพี่ใหญ่ตั้งหลายปี พี่ไม่เคยซื้ออะไรให้เธอเลยสักอย่าง!” เฉินชิวเสียยัดเงินใส่อ้อมแขนน้องชาย
บนโต๊ะอาหารเละเทะไปหมด เฉินชิวเสียไม่แม้แต่จะเหลือบมอง แล้วเดินขึ้นชั้นบนไปตรง ๆ
ปกติงานพวกนี้เป็นของเธอเสมอ ทุกคนกินเสร็จก็วางชามแล้วขึ้นชั้นบนกันหมด
วันนี้เธอจะปล่อยให้มันรก ไม่คิดจะล้าง และต่อไปก็ไม่ล้างอีกแล้ว ใครอยากทำก็ทำไป
“พี่ใหญ่!” เฉินเว่ยตงตะโกนเรียก
เฉินชิวเสียหันกลับมา เฉินเว่ยตงอ้ำอึ้งอยู่นานกว่าจะพูดว่า “ไม่งั้นพี่ไปขอโทษพ่อดีไหม บางทีพี่อาจไม่ต้องไปชนบทก็ได้!”
“หึ ให้ฉันขอโทษเรื่องอะไร?
อีกอย่าง มีโควตาเป็นทหารแค่ที่เดียว ถ้าฉันไม่ไป ก็ต้องเป็นพี่รองของเธอ เธอยอมได้หรือ?” เฉินชิวเสียมองน้องชายอย่างหยอกเย้า
เฉินเว่ยตงมีสีหน้าลำบากใจ “แต่...แต่...”
“ช่างเถอะ! ไปชนบทก็ไม่ได้แย่อะไร” เฉินชิวเสียยิ้ม ไม่คิดจะเสียเวลากับคำพูดไร้ความหมายพวกนี้
เฉินชิวเสียกลับเข้าห้อง เก็บเงินกับตั๋วใส่กระเป๋าสะพาย แล้วเอนตัวลงบนเตียง วางแผนว่าตอนไปชนบทต้องเอาอะไรไปบ้าง ของที่ขาดก็จะจัดซื้อให้ครบในอีกไม่กี่วันนี้