บทที่ 7 คอยหนุนหลังเธอ
คืนแรกหลังแต่งงาน ซ่งซินหย่าฝันหวาน
เธอฝันถึงค่ำคืนอันบ้าคลั่งและเร่าร้อนเมื่อหนึ่งปีก่อน
มือทั้งสองข้างของชายหนุ่มยันอยู่ข้างลำตัวเธอ หยาดเหงื่อร้อนผ่าวไหลลงจากหน้าผาก หยดลงบนเนินอกขาวผ่องของเธอ ก่อนจะค่อย ๆ ไหลไปตามผิวเนียนละเอียด ก่อเกิดกระแสไฟฟ้าซ่านขึ้นมาเป็นระลอก
เสียงของชายหนุ่มทุ้มต่ำและทรงเสน่ห์ ดุจวิสกี้ชั้นดีที่หมักบ่มมาเนิ่นนาน เมื่อกระทบข้างหูเธอ อากาศรอบกายก็พลอยเกิดระลอกคลื่นชวนมึนเมา
“ที่รัก รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร”
ลำคอขาวผ่องของซ่งซินหย่าแหงนขึ้น ราวกับปลาที่ถูกวางบนเขียง เฝ้าปรารถนา เฝ้ารอคอย ใจเต้นระรัว ความสุขทั้งหมดล้วนเป็นเขาที่มอบให้
หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ ขนตาสั่นระริกดุจผีเสื้อกลางสายฝน มือทั้งสองโอบกอดคอเขาไว้แน่น
ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนทะนุถนอมเธอเช่นนี้มาก่อน อ่อนโยนดุจสายลมวสันต์ แต่ก็เร่าร้อนดุดันราวสัตว์ป่า
ทำไมเขาถึงเก่งขนาดนี้นะ
เขากอดเธอไว้ในอ้อมแขนกว้างใหญ่และอบอุ่น
เขาจูบริมฝีปากเธอ จูบน้ำตาที่ไหลจากหางตา ทั้งแผ่วเบา ทั้งอ่อนหวาน ทั้งทะนุถนอม
เธอไม่เคยคิดเลยว่าครั้งแรกของตัวเองจะสมบูรณ์แบบได้ถึงเพียงนี้
เขาเก่งเกินไปจริง ๆ
แม้ต้องเผชิญกับร่างกายของหญิงแปลกหน้า เขาก็ยังคล่องแคล่วราวกับช่ำชองเป็นอย่างดี
ฝีมือยอดเยี่ยม
เธอมีความสุขมากเพราะเขา
เธอลืมตาขึ้น อยากมองให้ชัดว่าเขาหน้าตาเป็นอย่างไร
แล้วเธอก็เห็นใบหน้าของเขา—
ฉินอวี่เฮ่อ!
“อ๊า——” ซ่งซินหย่าสะดุ้งตื่นจากความฝัน
เธอฝันว่าผู้ชายที่เคยพัวพันเร่าร้อนกับเธอเมื่อหนึ่งปีก่อนคือฉินอวี่เฮ่อ!
เป็นไปได้ยังไง!
จะเป็นฉินอวี่เฮ่อได้ยังไง!
คืนที่เธอเมาจนเดินเข้าห้องผิด ผู้ชายที่นอนอยู่ข้างในคือฉินอวี่เฮ่อ ท่านชายแห่งแวดวงเมืองหลวง จะบังเอิญขนาดนั้นได้ยังไง!
เธอยังฝันด้วยว่าฉินอวี่เฮ่อเรียกเธอว่าที่รัก!
คำเรียกหวานเลี่ยนขนาดนั้น ฉินอวี่เฮ่อจะเรียกเธอแบบนั้นได้ยังไง
เธอต้องเห็นว่าฉินอวี่เฮ่อหน้าตาดี แถมบั้นท้ายยังงอนเด้ง ก็เลยเกิดความคิดฟุ้งซ่านกับเขา ถึงได้เอาเขามาเป็นตัวเอกในฝันหวานแน่ ๆ