บทที่ 8 ข้ามโลกมาครึ่งใบเพื่อมาพบเธอ
ชายหนุ่มอีกฝั่งเหมือนถูกคำว่า “สามี” กระแทกเข้าอย่างจัง จึงเงียบกริบ ไม่พูดอะไรอยู่พักใหญ่
หัวใจซ่งซินหย่ากระตุกวูบ จบเห่แล้ว แสดงเกินไปแล้ว
ละครฉากนี้ต้องให้เขาช่วยเล่นด้วยถึงจะสนุก ถ้าฉินอวี่เฮ่อไม่พูดอะไร เธอก็คงกลายเป็นตัวตลก
คนสูงส่งเย็นชาอย่างฉินอวี่เฮ่อ จะยอมลดตัวมาช่วยเล่นละครกับคนอื่นได้ยังไง
รู้อย่างนี้แต่แรก เธอคงไม่ก่อเรื่องแบบนี้ขึ้นมา
ซ่งซินหย่าเสียใจจนแทบแย่ ทันใดนั้น เสียงทุ้มเย็นขรึมของฉินอวี่เฮ่อก็ดังขึ้นข้างหู “ภรรยาน้อยของผม ผมอยู่นี่”
ฟ้าใสฝนหยุดตก ซ่งซินหย่ากลับมามีพลังขึ้นมาทันที
เธอทำตัวราวกับภรรยาตัวน้อยที่รักใคร่กลมเกลียวกับสามี หวานชื่นราวกับมีน้ำผึ้งเคลือบ เสียงออดอ้อน น้ำเสียงอ่อนโยนดุจสายน้ำ “สามีจ๋า อยู่ต่างประเทศคนเดียวก็รักษาสุขภาพด้วยนะ พอกลับมาแล้วฉันจะทำบะหมี่ให้กิน”
ฉินอวี่เฮ่อตอบว่า “ได้”
ซ่งซินหย่าอวดความหวานชื่นเสร็จแล้ว ก็ชักนำบทสนทนาไปหาประธานหวัง “สามีจ๋า เมื่อกี้ประธานหวังกับภรรยาของเขาบอกว่าจะจับครอบครัวฉันเข้าคุก ฉันกลัวจังเลย~”
เสียงของฉินอวี่เฮ่อเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง แม้ไม่โกรธก็ยังแผ่อำนาจน่าเกรงขาม “ครอบครัวของภรรยาผมก็คือครอบครัวของผม ว่าแต่ประธานหวัง คุณคิดจะเล่นงานพวกเขาเหรอ”
ขาทั้งสองข้างของประธานหวังอ่อนยวบ ตกใจจนแทบฉี่ราด
ผมหยิกทรงก้นแกะตัวสั่นเทา ไม่เหลือเค้าความกร่างก่อนหน้านี้แม้แต่น้อย
เสียงของประธานหวังสั่นเครือ “ประธานฉินครับ ก่อนหน้านี้ผมไม่รู้ว่าซ่งซิน...คุณซ่งเป็นภรรยาของคุณ ถ้ารู้ ต่อให้ยืมความกล้ามาหมื่นเท่าผมก็ไม่กล้าแตะต้องพวกเขา ความผิดทั้งหมดเป็นของผมคนเดียว คุณซ่งไม่ผิด ครอบครัวของคุณซ่งก็ไม่ผิด ต่อให้ต้องเข้าคุก คนที่ต้องเข้าก็ต้องเป็นผมกับครอบครัวของผมเท่านั้น ประธานฉินโปรดวางใจ เรื่องวันนี้ให้ถือว่าหายกัน คุณซ่ง...ภรรยาน้อยของผมกับครอบครัวของเธอจะปลอดภัยดีทุกคนครับ”
หลังวางสาย ซ่งซินหย่ามองประธานหวังกับผมหยิกทรงก้นแกะที่ยืนตัวสั่นงันงก ราวกับเดินบนแผ่นน้ำแข็งบาง ๆ แล้วก็รู้สึกสะใจขึ้นมาทันที
เธอถามอย่างเนิบช้าว่า “เงินเดือนกับโบนัสของฉัน ตอนนี้จ่ายได้หรือยัง”