บทที่ 6 เขาเป็นฝ่ายขอเพิ่มเธอเป็นเพื่อน
ใต้แสงจันทร์กระจ่าง ซ่งซินหย่ากำลังเดินออกจากบริษัท เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้นจากโทรศัพท์
เธอปัดหน้าจอ เห็นว่าตรงรายชื่อผู้ติดต่อในวีแชตมีตัวเลข 1 สีแดงแสดงอยู่
เธอแตะเข้าไปดู เห็นว่ามีคนส่งคำขอเป็นเพื่อนมา
รูปโปรไฟล์เป็นพื้นหลังสีดำสนิท ด้านขวามีกุหลาบแดงหนึ่งดอกตั้งตรง
ชื่อเล่นเป็นอักษรจีนเพียงตัวเดียว: เจ็ด
ข้อความคำขอเป็นเพื่อนกระชับมาก: [ฉันคือเจ็ด]
เจ็ดคือใคร?
ดึกขนาดนี้แล้ว ซ่งซินหย่าไม่สนใจ คิดเสียว่าเป็นข้อความรบกวน
เพิ่งจะหยิบโทรศัพท์ใส่กระเป๋า เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นอีกครั้ง
มีคำขอเป็นเพื่อนส่งมาอีกฉบับ: [ฉันคือเจ็ด]
อีกฝ่ายดูเหมือนจะร้อนใจ ไม่นานนักก็ส่งคำขอเป็นเพื่อนมาอีกฉบับ: [ฉันคือเจ็ด]
เหลือเวลาอีกยี่สิบนาทีก่อนรถไฟใต้ดินเที่ยวสุดท้าย ระยะทางสองกิโลเมตร เพื่อให้กลับถึงบ้านได้อย่างราบรื่น ซ่งซินหย่าต้องสวมรองเท้าส้นสูงเดินไปสถานีให้ทันภายในยี่สิบนาที
เธอไม่มีเวลามาวุ่นวายกับเจ็ดคนนี้จริง ๆ
เธอจึงกดบล็อกเจ็ดคนนี้ไปโดยไม่คิดมาก
ขณะที่ซ่งซินหย่ากำลังก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า สายโทรศัพท์ก็โทรเข้ามา ไม่มีชื่อบันทึกไว้ เป็นเบอร์แปลกหน้า
เธอกำลังจะกดวางสาย แต่มือเกิดสั่นจนเผลอกดรับ เสียงของฉินอวี่เฮ่อดังขึ้นมา “คุณบล็อกผมแล้ว”
ซ่งซินหย่า: “...เจ็ดคือคุณ...”
ฉินอวี่เฮ่อ: “อืม ผู้ชายที่จดทะเบียนสมรสกับคุณแล้วไง”
ซ่งซินหย่ารีบอธิบาย “ฉันไม่ได้ตั้งใจบล็อกคุณ ฉันนึกว่าเป็น...” ข้อความรบกวน
“ตอนนี้ฉันจะเอาคุณออกจากบัญชีดำ”
ซ่งซินหย่าปลดฉินอวี่เฮ่อออกจากบัญชีดำ แล้วเพิ่มอีกฝ่ายเป็นเพื่อน
ฉินอวี่เฮ่อ: “ผมอยากบอกคุณว่า ผมจะจัดการธุระทางอเมริกาเหนือให้เรียบร้อยโดยเร็ว แล้วกลับไปพบคุณ”
น้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นลึกของเขาราวกับสายลมที่พัดผ่านผิวน้ำในยามบ่ายฤดูร้อน ฟังแล้วชวนใจสั่นเป็นพิเศษ ใบหูของซ่งซินหย่าร้อนผ่าวขึ้นมา
“ฉันทราบแล้วค่ะ”
ดูเหมือนคำตอบจะเย็นชาไปหน่อย เธอจึงเสริมอีกประโยคว่า “ฉันจะรอคุณกลับมานะคะ”
พูดจบแก้มก็ร้อนวูบวาบ ราวกับเธอเป็นภรรยาตัวน้อยที่เฝ้ารอสามีสุดที่รักกลับบ้านโดยเร็ว