บทที่ 23 ฝ่ามือร้อนผ่าวของเขากอบกุมเท้าเธอ
ซ่งซินหย่าหลุบแพขนตาลง ครุ่นคิดเรื่องนี้อย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง
“ฉินอวี่เฮ่อเป็นใครเหรอ” คุณยายเดินออกมาจากห้อง มุ่งตรงมาหาซ่งซินหย่า
“ยู่ยู่ ฉินอวี่เฮ่อเป็นสามีของเธอเหรอ”
“คุณยายพูดอะไรคะ” ซ่งถิงเหย่วิ่งตามออกมาจากห้อง “ฉินอวี่เฮ่อไม่ใช่พี่เขยของผม แต่เป็นพี่เขยของพี่ต่างหากครับ”
คุณยายหันไปมองเทียนเทียนเฉวียน “อ๋อ ที่แท้ฉินอวี่เฮ่อเป็นสามีของเธอ”
เทียนเทียนเฉวียนรีบปฏิเสธ “อย่าๆ ฉันไม่คู่ควรหรอก ฉินอวี่เฮ่อไม่สนใจฉันหรอกค่ะ”
ตามมาตรฐานของซ่งซินหย่าแล้ว ผู้หญิงในแบบที่ฉินอวี่เฮ่อชอบคือสาวสวยสะดุดตา อกใหญ่ เอวคอด สะโพกผาย ส่วนหุ่นแบบเด็กประถมอย่างเธอ หน้าอกยังเล็กกว่าเชอร์รี่เสียอีก แบนราบราวกับโดนรถไถทับ แบบนี้จะเข้าตาทายาททองแดงได้อย่างไร
คำพูดของหนุ่มสาวทั้งสามทำให้คุณยายสับสน เดิมทีสมองก็ไม่ค่อยปลอดโปร่งอยู่แล้ว คราวนี้ยิ่งเชื่องช้าเหมือนล้อขึ้นสนิม หมุนต่อไม่ไหว
ตกลงฉินอวี่เฮ่อคนนั้นเป็นสามีของใครกันแน่
คำถามนี้วนเวียนอยู่ในสมองของคุณยายไปมา ราวกับนกนางแอ่นที่บินวนอยู่บนท้องฟ้า
หลังเทียนเทียนเฉวียนกลับไป คุณยายก็มองซ่งซินหย่า ในที่สุดก็เริ่มเข้าใจและจำได้ว่าเธอเป็นใคร “ฉินอวี่เฮ่อเป็นสามีของเธอสินะ”
ซ่งซินหย่าตอบ “ใช่ค่ะ คุณยาย”
คุณยายชะเง้อมองออกไปนอกประตู “สามีเธอหน้าตาเป็นยังไง ฉันขอเจอเขาสักครั้งได้ไหม”
ซ่งถิงเหย่บอก “พี่ครับ โทรหาพี่เขยหน่อยสิ”
ซ่งซินหย่ามองเวลา ตอนนี้สี่โมงครึ่งเย็น เป็นเวลาทำงานพอดี
ฉินอวี่เฮ่อกลับถึงบ้านตอนดึกดื่น แถมตื่นตั้งแต่หกโมงเช้าเพื่อไปทำงาน ก็เห็นได้ว่าเขายุ่งมากแค่ไหน
ซ่งซินหย่าเงยหน้าขึ้นเห็นสายตาคาดหวังของคุณยาย จึงพูดปฏิเสธไม่ออก
“หนูส่งข้อความถามเขาก่อนนะคะ”
เธอกดเข้าไปในรูปโปรไฟล์ของเขา แล้วส่งข้อความไปสองคำว่า “อยู่ไหม”