บทที่ 24 อยู่เป็นเพื่อนเธอไปพบคุณยาย
หัวใจของซ่งซินหย่าราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต นิ้วเท้าพลันงองุ้มเข้าหากัน
มือที่กำลังทายาของฉินอวี่เฮ่อชะงัก เขาเงยหน้ามองเธอ ดวงตาดำขลับดุจดวงดาว “ทำให้คุณเจ็บหรือเปล่า”
ซ่งซินหย่า “ไม่ค่ะ”
ฉินอวี่เฮ่อคิดว่าเธอแค่เขินอายเกินกว่าจะบอกว่าเจ็บ จึงทายาให้เบามือยิ่งกว่าเดิม
ท่าทางที่เขาทายาให้นั้นอ่อนโยน ละเอียดลออ และเชื่องช้า ราวกับกาลเวลาหยุดนิ่ง ไม่ไหลผ่านไปอีก
ฝ่าเท้าของซ่งซินหย่าแนบอยู่กับฝ่ามือของเขา ผิวสัมผัสแนบชิด อุณหภูมิบนฝ่าเท้าของเธอค่อย ๆ สูงขึ้น
ฉินอวี่เฮ่ออมยิ้มถาม “คุณร้อนมากหรือ”
ซ่งซินหย่าพูดอย่างเจ้าเล่ห์ “ฉันก็รู้สึกว่าคุณร้อนเหมือนกัน ทำไมฝ่ามือของคุณถึงลวกเท้าฉันอยู่ได้”
ฉินอวี่เฮ่อหัวเราะ “ผมเป็นคนลวกคุณหรือ”
ซ่งซินหย่า “ก็น่าจะใช่นะคะ”
ฉินอวี่เฮ่อเลิกคิ้ว “งั้นก็แล้วกัน”
ซ่งซินหย่ารู้สึกว่าทายาททองแดงผู้สูงศักดิ์คนนี้ดูจะคุยง่ายไม่น้อย ไม่เหมือนข่าวลือที่ว่าเขาเด็ดขาดเย็นชาไร้หัวใจเลยสักนิด
เห็นฉินอวี่เฮ่อค่อย ๆ ทายาให้ ไม่รีบร้อนไม่กระวนกระวาย ซ่งซินหย่าจึงถามว่า “คุณฉิน ตอนนี้คุณไม่ยุ่งแล้วหรือคะ”
ฉินอวี่เฮ่อ “ยุ่งครับ”
ซ่งซินหย่า “งั้นคุณรีบทายาให้ฉันเสร็จ แล้วกลับไปทำงานเถอะค่ะ”
ฉินอวี่เฮ่อ “ไม่ต้อง ผมเลื่อนงานออกไปแล้ว”
คนที่เห็นงานสำคัญยิ่งกว่าชีวิต และเพลิดเพลินกับความรู้สึกที่งานเข้าครอบครองเวลาทั้งหมดจนยุ่งตลอดเวลาอย่างเขา กลับเลื่อนงานไปทำทีหลัง
ซ่งซินหย่าถามอย่างประหลาดใจ “ทำไมคะ”
ฉินอวี่เฮ่อ “จะได้อยู่เป็นเพื่อนคุณไปพบคุณยาย”
ความอบอุ่นอ่อนโยนแผ่ซ่านออกมาจากหัวใจของซ่งซินหย่า
เธอไม่รู้ว่าเขารักเธอหรือเปล่า แต่สิ่งที่สามีควรทำ ดูเหมือนเขาจะทำครบทุกอย่างแล้ว