บทที่ 22 หรือว่าคุณไม่หวังให้เขาตกหลุมรักคุณหรือไง?
ฉินอวี่เฮ่อวางสายแล้วเดินกลับมา ผู้ช่วยเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของเขา จึงลังเลว่าจะเข้าไปหาดีหรือไม่
ฉินอวี่เฮ่อสังเกตเห็นท่าทีลังเลของผู้ช่วยตั้งนานแล้ว เขาหยุดฝีเท้าข้างอีกฝ่ายแล้วถามว่า “มีเรื่องอะไร?”
ผู้ช่วยเลิกลังเลแล้วตอบว่า “คุณหนูซ่งบอกว่าจะไปเยี่ยมคุณยายที่สถานพักฟื้น ขอหยิบรถสี่ที่นั่งจากโรงรถไปใช้สักคันได้ไหมครับ”
ฉินอวี่เฮ่อถามว่า “คุณตอบว่ายังไง?”
ผู้ช่วยตอบว่า “ผมบอกว่าของทุกอย่างในตึกจวินฉือจิ้น เธอมีสิทธิ์ใช้งานครับ”
ฉินอวี่เฮ่อแก้ว่า “ไม่ใช่สิทธิ์ใช้งาน แต่เป็นกรรมสิทธิ์ ของทุกอย่างในตึกจวินฉือจิ้นเป็นของเธอทั้งหมด เธอไม่ได้มีแค่สิทธิ์ใช้ แต่ยังมีสิทธิ์ครอบครอง รับผลประโยชน์ และจำหน่ายจ่ายโอนด้วย”
ดวงตาไร้อุณหภูมิเหลือบมองผู้ช่วย “พูดแบบนี้เข้าใจไหม?”
ผู้ช่วยจะไม่เข้าใจได้อย่างไร ประธานฉินไม่ได้แค่ยกตึกจวินฉือจิ้นให้คุณหนูซ่ง แต่ยังยกรถหรูสิบสองคันในโรงรถให้เธอด้วย
รถหรูทั้งสิบสองคันนั้น แค่คันเดียวก็มีราคามากพอให้คนธรรมดาทำงานทั้งชีวิต
ผู้ช่วยถึงขั้นอยากบินไปเมืองไทย แปลงเพศแล้วแต่งงานกับฉินอวี่เฮ่อเป็นภรรยาน้อยของผม
แน่นอนว่าเขาแค่คิดไปชั่ววูบ ถึงจะตัดไข่แล้วแปลงเพศสำเร็จ ประธานฉินก็คงไม่ชายตาแลเขาอยู่ดี
ผู้ช่วยบอกว่า “ผมจะเอากุญแจรถไปให้คุณหนูซ่งเดี๋ยวนี้ครับ”
ฉินอวี่เฮ่อพึมพำกับตัวเองว่า “ทำไมเธอถึงโทรหาคุณ ไม่โทรหาฉัน?”
ผู้ช่วยถามว่า “อะไรนะครับ ประธานฉินพูดว่าอะไรนะครับ?”
ฉินอวี่เฮ่อว่า “ฉันถามว่า ทำไมภรรยาของฉันมีเรื่องแล้วถึงโทรหาคุณ ไม่โทรหาฉัน”
ผู้ช่วยตอบว่า “คงเพราะเธอรู้สึกว่าผมดูเป็นกันเองมั้งครับ”
ดวงตาฉินอวี่เฮ่อเย็นลง “สนิทสนมกับภรรยาคนอื่นถึงขนาดนี้ คุณนี่เก่งจริง ๆ”
ผู้ช่วย “……”
“ประธานฉิน ผมหมายความว่า ผมดูแก่กว่าวัยครับ อายุยี่สิบกว่าแต่หน้าเหมือนคนเจ็ดสิบแปดสิบ มองแล้วเหมือนคุณปู่ที่ดูเป็นกันเอง ผู้ชายธรรมดาอย่างผม ผู้หญิงส่วนใหญ่ไม่มองเป็นผู้ชายหรอกครับ แต่มองเป็นคนแก่ ก็เลยรู้สึกสนิทใจ”