บทที่ 13 เข้าเรื่องกันเสียที
หัวใจของซ่งซินหย่าราวกับมีกระต่ายตัวหนึ่งอยู่ข้างใน เต้นตึกตักกระแทกอกไม่หยุด
เธอย่อตัวลง แผ่นหลังบอบบางโค้งเป็นแนวสวยงามราวสะพานโค้ง ก่อนเปิดตู้ใต้โทรทัศน์ ทำทีเป็นยุ่งวุ่นวาย พลางค้นหาของในนั้นไปเรื่อย
เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า
“คุณไปอาบน้ำก่อนเถอะ เพื่อนสนิทฉัน เทียนเทียนเฉวียน ส่งแก้วไวน์ก้านสูงมาให้ฉันคู่หนึ่ง เดี๋ยวฉันหาดูก่อน พอคุณอาบน้ำเสร็จ เรามาดื่มไวน์แดงกันสักหน่อย”
นิ้วของฉินอวี่เฮ่อแกะกระดุมลงเรื่อย ๆ เผยให้เห็นแผงอกกำยำกว้างใหญ่ ผิวเนียนละเอียดราวกับหยกขาว
“ได้ งั้นผมไปอาบน้ำก่อน”
ทันทีที่ร่างสูงสง่าของเขาหายไปจากสายตา ซ่งซินหย่าก็ยกมือกุมอก ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
ในใจแอบด่าตัวเองว่าไม่ได้เรื่อง เสื้อผ้าเขายังไม่ทันถอดสักชิ้น เธอก็ตื่นเต้นจนแทบจะเป็นจะตายแล้ว
พอสงบใจลงได้ ซ่งซินหย่าก็ค้นหาแก้วไวน์ก้านสูงจนเจอ ก่อนถือขวดไวน์แดงเดินเข้าห้องนอน
ทันทีที่ก้าวเข้าห้อง เธอก็ได้ยินเสียงน้ำไหลดังซู่ ๆ จากในห้องอาบน้ำ
จู่ ๆ ซ่งซินหย่าก็นึกขึ้นมาได้ว่า หลังอาบน้ำเสร็จเขาจะใส่อะไร?
ในห้องอาบน้ำมีแต่ผ้าเช็ดตัว
หรือเขาจะพันผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกมาทั้งตัว?
เธอพลันเกิดสงสัยขึ้นมาว่าเขามีกล้ามหน้าท้องหรือเปล่า?
แล้วกล้ามอกล่ะ แข็งแน่นไหม?
ดูจากรูปร่างมาตรฐาน ไหล่กว้างเอวสอบของเขาแล้ว น่าจะมีสินะ?
หวังว่าจะมีนะ เธอชอบผู้ชายหุ่นดี
ซ่งซินหย่าหัวเราะอย่างจนใจ ไม่ใช่สิ ทำไมสมองน้อย ๆ ของเธอถึงเริ่มคิดฟุ้งซ่านอีกแล้วล่ะ?
พอนึกถึงฉินอวี่เฮ่อที่มีฐานะเป็นท่านชายแห่งแวดวงเมืองหลวง หรือทายาททองแดงแห่งวงการชนชั้นสูงกรุงปักกิ่ง ทั้งยังสูงส่งมีค่าดั่งหยก คงไม่ยอมพันผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกมาหรอก