บทที่ 12 เธอต้องดื่มไวน์แดงสักหน่อยก่อน
“ซ่งซินหย่า……”
เสียงของฉินอวี่เฮ่อดึงซ่งซินหย่ากลับจากภวังค์
ขนตาของเธอกะพริบพร่า ราวกับผีเสื้อที่ถูกทำให้ตกใจ “มีอะไรหรือคะ”
ฉินอวี่เฮ่อพยักพเยิดไปทางมือของเธอ “น้ำในแก้วหกใส่มือคุณแล้ว”
ซ่งซินหย่าก้มลงมอง เห็นแก้วเอียงไปด้านหนึ่ง สายน้ำเล็ก ๆ ไหลออกมาไม่ขาดสาย รดลงบนมือเธอและไหลนองเต็มโต๊ะ
เธอหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดอย่างลวก ๆ
ในใจคิดว่า ยังดีที่เขาไม่ได้พูดเรื่องค้างคืนกับเธอ
พลันได้ยินฉินอวี่เฮ่อถามว่า “คุณกำลังประหม่าอะไรอยู่”
ซ่งซินหย่าตอบ “ฉันไม่ได้ประหม่าค่ะ”
“จริงเหรอ” น้ำเสียงของฉินอวี่เฮ่อเจือรอยยิ้ม “แล้วทำไมคุณถึงเอาทิชชูเช็ดมือผมอยู่ตลอดล่ะ”
หา!
ซ่งซินหย่าก้มลงมอง จึงเห็นว่าตัวเองกำลังถือทิชชูเช็ดมือของฉินอวี่เฮ่อไปมา ส่วนแอ่งน้ำบนโต๊ะกลับไม่ลดลงแม้แต่หยดเดียว
เธอชักมือกลับทันควัน “ขอโทษค่ะ ฉันเช็ดผิดที่”
ใจของเธอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จึงหันหลัง “ฉันขอไปห้องน้ำสักครู่นะคะ”
เสียงของฉินอวี่เฮ่อดังมาจากด้านหลัง “คืนนี้ผมจะค้างที่นี่”
ซ่งซินหย่าหลับตาลงชั่วครู่ สิ่งที่ต้องมาก็ยังมาถึงจนได้
ทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มทำอะไร เธอก็รู้สึกขาอ่อนเสียแล้ว
เธอเดินโซเซไปทางห้องน้ำ พอถึงหน้าประตูก็เกือบพุ่งชนเข้าอย่างจัง
ซ่งซินหย่าอยู่ในห้องน้ำนานถึงสามสิบนาที แต่หัวใจก็ยังเต้นรัวไม่หยุด
พอนึกว่าอีกเดี๋ยวเธอต้องเปลือยเปล่านอนอยู่ใต้ร่างของฉินอวี่เฮ่อ เธอก็รู้สึกประหม่า
ครั้งแรกของเธอเกิดขึ้นตอนที่ดื่มเหล้า จนสติถูกแอลกอฮอล์เผาผลาญไปหมด ร่างของเธอถูกชายคนหนึ่งกดอยู่ใต้ร่าง ชายคนนั้นโอบกอด จูบ และลูบไล้เธออย่างอ่อนโยน ฝีมือของเขาช่ำชองเหลือเกิน เขาปลุกความปรารถนาในตัวเธอขึ้นมา เมื่อสัญชาตญาณดิบเข้าครอบงำ ทุกอย่างก็เป็นไปอย่างราบรื่น และพวกเขาก็ทำเรื่องนั้นสำเร็จ