บทที่ 9 ไฝดำเม็ดกลมเล็ก ๆ เม็ดนั้น วันนั้นเขา…
งั้นหมายความว่าประธานฉินบินจากนิวยอร์กมาจิงเป่ย ข้ามโลกมาเกือบครึ่งใบ เพียงเพื่อกินบะหมี่ที่เธอทำอย่างนั้นเหรอ?
ซ่งซินหย่าอึ้งไปชั่วขณะ
ตอนนั้นที่เธอพูดแบบนั้น ก็แค่อยากอวดให้ประธานหวังกับคนผมหยิกทรงก้นแกะเห็นว่าเธอกับฉินอวี่เฮ่อสนิทกัน เลยพูดออกไปส่ง ๆ
เขาเชื่อจริง ๆ เหรอ?
ไม่ว่าคำพูดของเขาจะเป็นเรื่องจริงหรือแค่คำพูดตามมารยาท แต่ในเมื่อเขาบอกว่าอยากกินบะหมี่ที่เธอทำ เธอก็จะทำให้เขากิน
ซ่งซินหย่ากับฉินอวี่เฮ่อยืนประจันหน้ากัน เธอรู้สึกเก้ ๆ กัง ๆ อยู่บ้าง เพราะถึงอย่างไรเธอกับสามีใหม่ก็ยังไม่ค่อยรู้จักกันดี
เธอยกมือแตะผมหน้าม้าที่ปรกหน้าผาก ก่อนจะหันตัวแล้วพาเขาขึ้นไปชั้นบน “ฉันพาคุณไปบ้านฉันนะ”
ฉินอวี่เฮ่อเดินตามหลังเธอ
ซ่งซินหย่าเดินขึ้นบันไดจากชั้นหนึ่งถึงชั้นหกมานับครั้งไม่ถ้วน ต่อให้หลับตาก็ยังเดินถึงบ้านได้
แต่วันนี้ พอเธอก้าวขึ้นบันไดขั้นแรก เท้าก็ลื่นจนร่างเซไปด้านข้าง เธอตกใจ รีบคว้าราวบันไดข้าง ๆ
มือใหญ่สองข้างคว้าเอวเธอไว้ แล้วยกตัวเธอขึ้นจากพื้น ก่อนจะประคองวางลงบนขั้นบันไดอย่างมั่นคง
มือที่จับเอวเธอไว้นั้นแข็งแรงทรงพลัง ฝ่ามือร้อนผ่าวแนบชิดผิวของเธอ เธอถึงกับสัมผัสได้ถึงกระดูกนิ้วยาวเรียวของเขา ราวกับหยกที่ถูกแกะสลักอย่างประณีต
หัวใจของซ่งซินหย่ากระตุกวูบ ราวกับถูกไฟฟ้าช็อต
เธอหาข้ออ้างขึ้นมาว่า “สงสัยมีใครทำน้ำหกบนบันได ฉันเลยเท้าลื่นน่ะ”
ฉินอวี่เฮ่อมองขั้นบันไดที่แห้งสนิทแล้วพูดว่า “อืม ทางลื่นจริง ๆ”
สายตาซ่งซินหย่ากวาดไปยังมือของเขาที่ยังจับเอวเธออยู่ “ฉันจะเดินต่อแล้วนะ”