บทที่ 10 พี่สาว พี่เขย พวกพี่ทำอะไรกันน่ะ?
ฉินอวี่เฮ่อมองชายหนุ่มที่ไม่สวมเสื้อ สายตาคมดุจใบมีดกวาดมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละเอียด พินิจร่างกายผอมบางที่ยังดูอ่อนเยาว์
ในใจแอบประเมินสั้น ๆ ห้าคำว่า—
ไม่มีอะไรให้น่าดู
ชายหนุ่มคนนี้ดูอย่างไรก็อายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปี แม้รูปร่างจะผอมเพรียวสูงโปร่ง ทว่าช่วงไหล่ แผ่นหลัง และเอวยังมีความอ่อนเยาว์ของคนที่เติบโตไม่เต็มที่ ไม่ได้กำยำแข็งแกร่งอย่างผู้ชายวัยผู้ใหญ่
สรุปเป็นห้าคำก็คือ—
ขนยังขึ้นไม่ครบ
มือที่ซ่งถิงเหย่ยกขึ้นขยี้ตาค่อย ๆ ลดลง เขาเห็นฉินอวี่เฮ่อยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น
“เชี่ย! แกเป็นใคร?”
ฉินอวี่เฮ่อมองเขาด้วยสายตาคมกริบ “ผมต่างหากที่อยากถามว่าคุณเป็นใคร”
ซ่งถิงเหย่ยืดอก กำหมัดทั้งสองข้าง แล้วเหวี่ยงแขนไปด้านหลังอย่างแรง ดูราวกับลูกวัวตัวผู้ที่ฮึกเหิมเต็มเปี่ยม
“ผมคือเจ้าของบ้านหลังนี้อย่างถูกต้องชอบธรรม!”
สายตาของฉินอวี่เฮ่อยิ่งคมกริบขึ้น
ซ่งถิงเหย่กล่าวว่า “ข้าวของทุกอย่างในบ้านหลังนี้เป็นของผมทั้งหมด อย่าคิดจะแย่งกับผมเชียว คุณแย่งไปไม่ได้สักชิ้น!”
ดวงตาดำขลับของฉินอวี่เฮ่อเย็นเยียบ “ถ้าผมยืนยันจะแย่งล่ะ?”
ซ่งถิงเหย่กล่าวว่า “ถ้ามายุ่งกับผม คุณก็เหมือนเตะโดนแผ่นเหล็กเข้าแล้ว ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ผมก็ไม่มีวันยอมให้คุณแย่งไป!”
บุกรุกบ้านคนอื่นแท้ ๆ ยังทำเหมือนตัวเองมีเหตุผล ซ่งถิงเหย่โมโหขึ้นมาทันที
ซ่งถิงเหย่คว้าไม้ถูพื้นที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาชูสูง แล้วฟาดใส่ฉินอวี่เฮ่อ “อ๊ากกกกก! ผมจะตีคุณให้ตาย!”
ประตูห้องนอนใหญ่เปิดออก ซ่งซินหย่าก้าวออกมา แล้วก็เห็นภาพตรงหน้าเข้าเต็มตา
“ซ่งถิงเหย่! นายทำอะไรน่ะ!”
เธอวิ่งไปหาฉินอวี่เฮ่อแล้วโผเข้าหาอ้อมกอดของเขา
เธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ปลายผมยังหยดน้ำ ผมที่แห้งไปครึ่งหนึ่งเปียกชื้นแนบอยู่กับลำคอขาวผ่อง แชมพูและครีมอาบน้ำเป็นกลิ่นเดียวกัน คือกลิ่นกุหลาบหอมหวานละมุน
มือทั้งสองข้างของเธอเกาะแขนเขาไว้แน่น เส้นผมนุ่มสลวยบนศีรษะเสียดสีกับลูกกระเดือกของเขา เรือนร่างนุ่มนวลแนบชิดกับอกแกร่ง ส่วนโค้งเว้าอวบอิ่มที่สัมผัสกันนั้นชัดเจนเต็มตา