บทที่ 25 ใส่กางเกงนอน มันไม่สะดวก
ทะเบียนสมรสมีพลังวิเศษอย่างหนึ่ง พอจดทะเบียนแล้ว เรื่องที่ผู้ชายกับผู้หญิงนอนด้วยกันก็กลายเป็นเรื่องถูกกฎหมาย สมเหตุสมผล และสมควร
ซ่งซินหย่าไม่ได้พูดอะไรอีก ยอมรับคำขอของฉินอวี่เฮ่อที่อยากนอนด้วยกันอย่างสงบ
เพียงแต่เธอยังไม่ค่อยชินกับการถูกผู้ชายแนบชิดอยู่ตลอดเวลา...
เทียนเทียนเฉวียนยังบอกให้เธอไปจองคิวแผนกบุรุษเวชให้ฉินอวี่เฮ่อด้วย ซึ่งไม่จำเป็นเลยสักนิด เขากระปรี้กระเปร่าเกินไปต่างหาก
ทั้งสองคนไม่ได้ทำอะไรกันเลย แค่กอดกันเฉย ๆ เขาก็เป็นแบบนั้นแล้ว
ตอนนี้พวกเขาอยู่ในห้องของคุณยายที่สถานพักฟื้น คุณยายกับน้องชายก็นอนอยู่ในห้องเดียวกัน
ซ่งซินหย่านิ่งไม่กล้าขยับ คงท่าเดิม นอนตะแคงตัวแข็งทื่อ
เธอยังไม่ได้กล้าถึงขั้นเปิดศึกกับเขา ทั้งที่ในห้องยังมีอีกสองคนนอนอยู่
เรื่องแบบนั้นมันมีเสียงด้วย...
ขณะที่ซ่งซินหย่าพยายามทำใจให้สงบนิ่ง จู่ ๆ มือใหญ่ที่พาดอยู่บนเอวเธอก็เลื่อนไล้ลงไปตามส่วนโค้งของเอว
ในความมืดเงียบสงัด เสียงหายใจของชายหนุ่มหนักหน่วงและร้อนแรง
ท่ามกลางราตรีอันมืดมิด เสียงของฉินอวี่เฮ่อดังขึ้นว่า “วันนี้ทำไมใส่กางเกงล่ะ”
เขาพูดอย่างมีนัยว่า “ใส่กางเกงนอน มันไม่สะดวก”
เตียงสำหรับผู้ดูแลไม่ได้แข็งแรงนัก แค่พลิกตัวเบา ๆ ก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดแล้ว
ฉินอวี่เฮ่อรู้เรื่องนี้ จึงไม่ได้ทำเสียงดัง มือที่ลูบไล้เธอเมื่อครู่ก็ยังยับยั้งชั่งใจอยู่
เพราะอย่างนั้น มือของเขาจึงคลำอยู่ตรงเอวเธอตั้งนาน คล้ายเกาผ่านรองเท้า ไม่อาจล้วงเข้าไปได้