บทที่ 11 คืนนี้เขาจะค้างกับเธอ
มือของซ่งซินหย่าชักกลับจากหน้าท้องของฉินอวี่เฮ่ออย่างรวดเร็ว
ตอนนี้เธอถึงเพิ่งรู้ตัวว่าท่าทางของทั้งคู่ช่างคลุมเครือกำกวมเพียงใด
ราวกับถูกมนตร์สะกด สายตาของเธอกวาดลงไปตามหน้าท้องของเขา ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
เธอรีบยืดตัวขึ้น นิ้วมือแตะปอยผมตรงหน้าผาก “ฉันเผลอชนคุณฉิน เลยช่วยนวดให้เขาน่ะค่ะ”
ซ่งถิงเหย่า “อ้อ”
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้
เขานึกว่าเป็นแบบนั้นเสียอีก
ซ่งถิงเหย่าพูดว่า “เมื่อกี้แขนผมเผลอชนโต๊ะ พี่ก็นวดให้ผมด้วยสิ”
ซ่งซินหย่ายังไม่ทันได้พูด ฉินอวี่เฮ่อก็เอ่ยขึ้นว่า “ฉันนวดให้เอง”
ซ่งถิงเหย่า “ผมอยากให้พี่นวดให้”
ซ่งซินหย่า “น้องชนแขน ไม่ได้ชนหลัง นวดเองสิ”
ซ่งถิงเหย่า “แล้วเมื่อกี้พี่เขยก็ไม่ได้ชนหลังเหมือนกัน ทำไมพี่ถึงนวดให้เขาล่ะ”
น้ำในหม้อเดือดแล้ว ซ่งซินหย่าเปิดฝาหม้อ ใส่มะเขือเทศลงไปลวกสามสิบวินาทีเพื่อให้ลอกเปลือกได้ง่าย
“ฉันจะเริ่มทำอาหารแล้ว ซ่งถิงเหย่า อย่ามากวนฉัน ไปอยู่ที่ไหนก็ได้ที่เย็น ๆ เถอะ”
ซ่งถิงเหย่าพึมพำไม่หยุด “กลางฤดูร้อนยังได้ยินประโยคนี้ นี่ต้องไม่ใช่คำด่าแน่ ๆ เป็นความห่วงใยที่จริงใจที่สุด เป็นความรักที่ซ่อนลึกที่สุดต่างหาก พี่นี่รักผมเกินไปแล้ว”
เขาร้องเพลงเสียงดังว่า “นี่แหละคือความรัก—” แล้วเดินจากไปอย่างมีความสุข
ตอนซ่งซินหย่าโยนเปลือกมะเขือเทศลงถังขยะ เธอก้มลงแล้วเห็นฉินอวี่เฮ่อสวมรองเท้าแตะสีดำอยู่
เอ๊ะ— ไหนบอกว่าไม่ใส่ไง?
ใจผู้ชายลึกยิ่งกว่าท้องทะเล
ผู้ชายเป็นสิ่งมีชีวิตที่เข้าใจยากที่สุดในโลกจริง ๆ
ซ่งซินหย่าทำอาหารอย่างคล่องแคล่ว ตั้งน้ำมันให้ร้อนแล้วผัดต้นหอม ขิง และกระเทียมจนหอม เสียงดังเปรี๊ยะปร๊ะจากในกระทะ แต่เธอไม่หวั่นเลยสักนิด รีบเทเนื้อวัวลงไปผัดทันที
เนื้อวัวถูกผัดจนเป็นสีน้ำตาลคาราเมลชวนกิน กลิ่นหอมอร่อยของเนื้อลอยอบอวลไปทั่วห้อง