บทที่ 21 เอ๊ะ——ชุดชั้นในของเธอหายไปไหนแล้ว?
ถูกฉินอวี่เฮ่อล่อลวงนิดหน่อย ซ่งซินหย่านอนตาค้างอยู่บนเตียงเป็นชั่วโมงก็ยังไม่หลับ
โชคดีที่ตอนนี้เธอไม่ต้องไปทำงาน
ไม่อย่างนั้นคงลุกไม่ไหวแน่ แถมถ้ามาสายก็โดนหักเงินอีก
ตอนซ่งซินหย่าลุกจากเตียงก็สิบโมงแล้ว
เธอเปิดตู้จะหยิบชุดชั้นในมาใส่ เอ๊ะ——เสื้อชั้นในของเธอหายไปไหนแล้ว?
เธอจำได้ชัดเจนว่าเมื่อวานแขวนไว้ในตู้
ซ่งซินหย่าเปิดตู้ทุกใบ ค้นหาจนครบแล้ว เสื้อชั้นในสิบตัวหายไปหมดเกลี้ยง
วิลล่าหลังนี้มีคนรับใช้คอยดูแลอยู่ตลอด คงไม่ถูกขโมยหรอก
ถ้าอย่างนั้นก็——
คนรับใช้ช่วยเก็บให้หรือเปล่า?
ฉินอวี่เฮ่อไม่มีทางมาแตะเสื้อชั้นในของเธอแน่
ในเมื่อคนรับใช้เก็บไป งั้นก็ต้องยังอยู่ในห้องนี้แน่ ๆ
ซ่งซินหย่าเอื้อมมือไปดึงลิ้นชักด้านล่าง
ก้อนสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ที่วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบปรากฏขึ้นในสายตา
ซ่งซินหย่าคิดในใจว่า คนรับใช้ของตระกูลใหญ่ช่างพิถีพิถันจริง ๆ แม้แต่เสื้อชั้นในยังพับเป็นระเบียบขนาดนี้
แต่โครงรองรับด้านในของเสื้อชั้นในพับบ่อย ๆ เข้าก็เสียรูปทรงได้ ทำให้ประสิทธิภาพในการพยุงหน้าอกลดลง
ยิ่งไปกว่านั้น ซ่งซินหย่ายังเป็นสาวอกใหญ่ด้วย
เสื้อชั้นในที่ช่วยพยุงได้ดีเป็นสิ่งสำคัญสำหรับเธอมาก ไม่อย่างนั้นหน้าอกก็หย่อนคล้อยได้ง่าย
ซ่งซินหย่าหยิบเสื้อชั้นในออกมาทั้งหมด คลี่ก้อนเล็ก ๆ ทีละก้อน แล้วนำกลับไปแขวนไว้ในตู้เหมือนเดิม
เธอดึงตัวสีม่วงออกมา โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แล้วสวมเข้าไป
ตอนกำลังแต่งตัว โทรศัพท์ของเทียนเทียนเฉวียนก็โทรเข้ามา ซ่งซินหย่าวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะแล้วกดเปิดลำโพง
เสียงตื่นเต้นของเทียนเทียนเฉวียนดังลั่นมาตามสาย “ฮัลโหล เบบี๋ เมื่อคืนเธอกับสามีเป็นยังไงบ้าง สู้กันดุเดือดไหม?”
ซ่งซินหย่า “ยังไม่ทันเริ่มสู้เลย จะไปพูดถึงความดุเดือดได้ยังไง”
เทียนเทียนเฉวียน “ให้ตายสิ! ใส่ชุดรบพร้อมขนาดนั้นแล้ว ยังไม่ได้ยิงกระสุนนัดแรกของพวกเธออีกเหรอ!”