เสียงสะท้อนจากคำพูดของเฉินอู่ว่า «ประกอบให้เสร็จในหนึ่งนาที» ยังคงก้องอยู่ในสนามยิงปืนปิด
เสียงกระทบฟองน้ำซับเสียงสีเทาบนผนัง แล้วสะท้อนกลับมาอู้อี้
บนโต๊ะตัวยาวสีไม้ธรรมชาติ
มีชิ้นส่วนสีดำเปื้อนน้ำมันเครื่องกองระเกะระกะ
ลำกล้อง โครงปืน สปริงคืนลูกเลื่อน ก้านลูกสูบ ทุกชิ้นกระจัดกระจายเต็มโต๊ะ แม้แต่เข็มแทงชนวนซึ่งเป็นชิ้นส่วนเล็กที่สุดก็ยังถูกถอดแยกออกมา ปะปนอยู่ในกองเศษเหล็ก
นักศึกษาใหม่ปีหนึ่งทั่วไปอย่าว่าแต่ประกอบเลย
แค่ชื่อชิ้นส่วนเหล่านี้ยังจำได้ไม่ครบด้วยซ้ำ
จอมทัพน้อยยืนอยู่ข้าง ๆ ในอ้อมแขนยังกอดปืนเปล่าที่สมบูรณ์ของตัวเองไว้
เขาร้อนใจแล้ว
«ครูฝึก แบบนี้ไม่ยุติธรรม!» จอมทัพน้อยตะโกนเสียงดัง
เขายื่นปืนในมือไปข้างหน้า
«ทำไมพวกเราได้ปืนที่ประกอบเสร็จแล้ว แต่เขากลับได้ชิ้นส่วนกองหนึ่ง? ถ้าประกอบเป็น แล้วจะมาฝึกทหารที่นี่ทำไม?»
เฉินอู่หันกลับมา
ใบหน้าสีคล้ำแดงของเขาเคร่งขรึมราวกับแผ่นเหล็ก
«หุบปาก» เฉินอู่ตอบเสียงเย็นชา
เขายกมือชี้ไปทางประตูสนามยิงปืน
«ถ้าทนกฎของฉันไม่ได้ ก็ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้ กองร้อยหัวหอกไม่เลี้ยงคนไร้ประโยชน์»
จอมทัพน้อยถึงกับพูดไม่ออก ใบหน้าแดงก่ำ แต่ก็ไม่กล้าส่งเสียงอีก
มีเสียงดังมาจากด้านหลังฝูงชน
เสียงล้อยางบดไปบนพื้นปูนดัง «กึก ๆ» เคลื่อนใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
นักศึกษาชายสองคนเหงื่อท่วมตัว เข็นรถเข็นคันหนึ่งเบียดฝ่ากลุ่มนักศึกษาใหม่ที่มุงดูเข้ามาอย่างทุลักทุเล
จ้าวไท่นั่งอยู่บนรถเข็น
คางของเขาพันผ้าก๊อซสีขาวหนา ขาซ้ายใส่เฝือกเหยียดตรงพาดอยู่บนที่วางเท้า
บนเปลือกเฝือกยังมีรอยน้ำยาฆ่าเชื้อไอโอดีนติดอยู่สองสามจุด