เหล่าผีร้าย ฉันกำลังจะปรับตัวเข้ากับพวกแกได้แล้ว!

ตอนที่ 2 วิญญาณร้ายเอ๋ย ฉันเริ่มชินกับนายแล้ว!

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เย่ฉือตายไปแล้ว

แน่นอนว่าไม่ได้หมายความว่าตอนนี้เขากลายเป็นผี

ความจริงแล้ว เย่ฉือเป็นผู้ข้ามมิติมายังโลกคู่ขนาน และเข้ามาอยู่ในร่างของคนที่มีชื่อและหน้าตาเหมือนกับเขา

ทันทีที่ข้ามมาถึง เขาก็เห็นศพสามศพในห้อง สภาพศพน่าสยดสยอง ภาพนั้นสร้างแรงกระแทกทางใจให้เขาอย่างหนัก จนถึงตอนนี้ก็ยังจำได้ไม่ลืม

หลังจากนั้น เย่ฉือได้รับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมมา และค่อย ๆ เข้าใจทุกอย่าง——

พ่อแม่ของเจ้าของร่างเดิมเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุตอนเขาอายุ 18 ปี เขาอาศัยมรดกเรียนจนจบมหาวิทยาลัย และเพิ่งเรียนจบเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน

วันเดียวกับวันที่เรียนจบ ก่อนแยกย้ายกัน เจ้าของร่างเดิมชวนเพื่อนร่วมห้องสามคนมาฉลองมื้ออาหารที่บ้าน การรวมตัวครั้งนั้นทำให้พวกเขาไม่ต้องแยกจากกันอีกตลอดกาล

ตามความทรงจำ จู่ ๆ แขนขาของเพื่อนร่วมห้องทั้งสามก็ถูกพลังลึกลับบิดเบี้ยว ส่วนศีรษะก็ถูกบิดไป 360 องศา หมุนครบรอบในทันที!

เจ้าของร่างเดิมยังไม่ทันได้ทำอะไร ภาพตรงหน้าของเขาก็หมุนไป 360 องศาเช่นกัน——เห็นได้ชัดว่าศีรษะของเขาถูกบิดไป 360 องศาด้วย และเสียชีวิตคาที่

จากนั้น เย่ฉือก็ข้ามมิติมา

บางทีอาจเป็นของขวัญจากการข้ามมิติ บาดแผลของเขาจึงหายดี เย่ฉือไม่ได้ตายซ้ำในทันที

และหลังจากได้รับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เย่ฉือก็ยืนยันได้ทันที——โลกนี้มีผี การตายของเจ้าของร่างเดิมกับอีกสามคนเป็นฝีมือวิญญาณร้าย!

ไม่ใช่แค่เพราะวิธีการตายอันประหลาดของเจ้าของร่างเดิมกับคนอื่น ๆ

แต่ยังเป็นเพราะ……

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เย่ฉือเหลือบมองหน้าต่างที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า

【หน้าต่างปรับตัวต่อวิญญาณร้าย】

【วิญญาณร้ายทุกตนมีกฎการฆ่า ขอเพียงสัมผัสใกล้ชิดกับวิญญาณร้ายบ่อย ๆ ก็จะค่อย ๆ ปรับตัว และอาจถึงขั้นมีภูมิคุ้มกันต่อกฎการฆ่าของมัน! เมื่อวิญญาณร้ายปรากฏในระยะสามเมตรจากคุณ แถบความคืบหน้าจะปรากฏขึ้น เมื่อแถบความคืบหน้าถึง 100% คุณจะมีภูมิคุ้มกันต่อกฎการฆ่าของวิญญาณร้ายตนนั้นโดยสมบูรณ์ หากวิญญาณร้ายออกห่างจากคุณเกินสามเมตรระหว่างนั้น การนับจะหยุดชะงัก เมื่อมันกลับเข้ามาในระยะสามเมตรอีกครั้ง การนับจะดำเนินต่อ โปรดระวัง ยิ่งวิญญาณร้ายแข็งแกร่ง กฎการฆ่าก็ยิ่งไร้ทางแก้ และยิ่งต้องใช้เวลานับนานขึ้น】

【วิญญาณร้ายที่ปรับตัวได้อย่างสมบูรณ์ในขณะนี้: ไม่มี】

ผู้ข้ามมิติล้วนมีนิ้วทองคำ และเขาก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

ระบบนี้ยืนยันอย่างไม่ต้องสงสัยว่าโลกคู่ขนานแห่งนี้มีวิญญาณร้ายอยู่จริง

แน่นอน แค่นี้ยังดูเหมือนจะพิสูจน์ไม่ได้ว่าเจ้าของร่างเดิมกับอีกสามคนถูกผีฆ่าตาย

หลักฐานชี้ขาดที่แท้จริงคือ……

เย่ฉือเหลือบมองข้อความที่มุมขวาล่างของสายตา สีหน้าฉายแววหม่นหมอง

【53%……】

หลังผูกระบบแล้ว แถบความคืบหน้าก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเย่ฉือด้วย!

เรื่องนี้หมายความอย่างไม่ต้องสงสัยว่าวิญญาณร้ายอยู่ข้างกายเขา เจ้าของร่างเดิมกับเพื่อนร่วมห้องอีกสามคนถูกวิญญาณร้ายฆ่าตาย!

ยิ่งไปกว่านั้น แถบความคืบหน้านี้ไม่เคยหยุดตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา!

นั่นหมายความว่าวิญญาณร้ายตนนั้นยังอยู่ข้างกายเขาจนถึงตอนนี้!

เมื่อนึกว่าตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมามีวิญญาณร้ายคอยตามติดอยู่ เย่ฉือก็ยิ่งมีสีหน้าแย่ลง

ส่วนสาเหตุที่เขายังไม่ตาย……เย่ฉือทำได้เพียงคิดว่าเขายังไม่ได้กระตุ้นกฎการฆ่า

หลังได้รับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เขาก็พยายามหลีกเลี่ยงทุกสิ่งที่ทำในงานเลี้ยงก่อนตาย เพื่อไม่ให้กระตุ้นกฎการฆ่า

อย่างเช่นในงานเลี้ยงวันนั้น พวกเขาสั่งอาหารมาส่ง ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา เย่ฉือไม่กล้าสั่งแม้แต่ครั้งเดียว ได้แต่ทำอาหารกินเอง

เมื่อมองแถบความคืบหน้า “53%” เย่ฉือก็รู้สึกสงบใจขึ้นเล็กน้อย

หากใช้ชีวิตแบบเดียวกับสัปดาห์ที่ผ่านมาไปอีกสัปดาห์ ก็น่าจะเพิ่มถึง 100% ได้แล้ว พอมีภูมิคุ้มกันต่อกฎการฆ่าของวิญญาณร้ายตนนี้อย่างสมบูรณ์ เขาก็จะย้ายบ้านหนีไป!

เหตุผลที่ไม่ย้ายตอนนี้ก็เพราะกลัวว่าจะเผลอกระตุ้นกฎการฆ่าเข้า

ส่วนเรื่องที่เขาจะกลัวเพราะมีวิญญาณร้ายอยู่ข้างกายหรือไม่……ตอนแรกก็กลัวอยู่จริง แต่เวลาผ่านไปนานขนาดนี้ เย่ฉือก็พอจะชินแล้ว

ต้องยอมรับว่าความสามารถในการ “ปรับตัว” ของเขาค่อนข้างสูง สมกับที่ผูกระบบปรับตัวได้

เย่ฉือเดินเข้าครัวไปทำอาหาร

…

หลังอาหาร

เย่ฉือล้างจานเสร็จ กำลังจะกลับห้อง ทว่าจู่ ๆ ก็ชะงักฝีเท้า

……นั่นอะไร?

เมื่อเห็นประตูสีเลือดที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นในห้องนั่งเล่น เย่ฉือขมวดคิ้วแน่น หัวใจเต้นแรงขึ้นหลายครั้ง ความไม่สบายใจผุดขึ้นในอก

ขณะเดียวกัน ข้อความบรรทัดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งที่มุมขวาล่างของสายตาเย่ฉือ

【0%……】

ข้อความบรรทัดนี้อยู่ใต้ “【53%……】”

ไม่ต้องสงสัยเลย——ประตูสีเลือดบานนี้เป็นเหตุการณ์เหนือธรรมชาติเช่นกัน!!

สีหน้าเย่ฉือย่ำแย่ลง

ให้ตายเถอะ เพิ่งข้ามมิติมาได้หนึ่งสัปดาห์ก็เจอเหตุการณ์เหนือธรรมชาติถึงสองครั้ง โลกนี้มีผีเยอะขนาดนั้นเลยหรือ?

หรือเป็นเพราะดวงเขาซวยเกินไปกันแน่?

เย่ฉือยืนนิ่งอยู่กับที่ ดวงตาจ้องประตูสีเลือดเขม็ง ไม่ได้ลงมือทันที

แต่แล้ว จู่ ๆ

เย่ฉือก็พบว่าร่างกายของตัวเองไม่อยู่ในการควบคุม เขายกเท้าก้าวไปทางประตูสีเลือด!

เกิดอะไรขึ้น?!

เย่ฉือตกใจ หรือว่าเขาเผลอกระตุ้นกฎการฆ่าเข้าแล้ว?

แต่ถ้ากระตุ้นกฎการฆ่า เขาก็ควรตายไปทันทีไม่ใช่หรือ? ตอนนี้เขาแค่ถูกควบคุมร่างกายเท่านั้น!

เป็นความสามารถของวิญญาณร้ายเองหรือ? ผีตนนี้เล่นสกปรกชะมัด!

ระหว่างที่ครุ่นคิด เย่ฉือก็เดินไปถึงหน้าประตูโดยไม่อาจควบคุมตัวเองได้แล้ว

จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นเอง จับลูกบิดประตู——เสียง “กริ๊ก” ดังขึ้น ก่อนจะเปิดประตูออก

ด้านในประตูเป็นทางเดินปูพรมสีแดง เย่ฉือรู้สึกประหลาดใจ เพราะมันดูปกติเกินไป ทางเดินนี้เหมือนทางเดินในโรงแรมแห่งหนึ่ง

เย่ฉือก้าวเข้าไปด้านในโดยไม่อาจควบคุมตัวเองได้

“แปะ”

ทันทีที่ก้าวเข้าไป เย่ฉือก็พบว่าตัวเองกลับมาควบคุมร่างกายได้อีกครั้ง

เขารีบหันกลับไปมอง แต่ประตูที่ใช้เข้ามากลับหายไปแล้ว แทนที่ด้วยความมืดมิดลึกล้ำ

ความมืดนั้นลึกล้ำ บิดเบี้ยว ทั้งยังแฝงความเหนียวหนืด ราวกับมีบางสิ่งกำลังขยับยุกยิกอยู่ในนั้น หรือไม่ก็ความมืดนี้กำลังขยับยุกยิกด้วยตัวเอง……แม้คำบรรยายเช่นนี้จะฟังดูแปลก แต่เย่ฉือก็รู้สึกเช่นนั้นจริง ๆ

สัญชาตญาณบอกเขาว่า——หากเผลอก้าวเข้าไปในความมืด เรื่องน่าสะพรึงกลัวจะเกิดขึ้น!

ทันใดนั้น เย่ฉือก็สังเกตเห็นเรื่องหนึ่ง

แถบความคืบหน้า “53%……” ในสายตาหายไปแล้ว!

นั่นหมายความว่าเพราะก้าวเข้ามาทางประตูสีเลือด เขาจึงสลัดวิญญาณร้ายที่ตามติดเขามาตลอดหนึ่งสัปดาห์ได้แล้ว!

สีหน้าของเย่ฉือซับซ้อน ไม่รู้ว่านี่เป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้าย

เขาหันกลับไปมองข้างหน้าอีกครั้ง แล้วก้าวเดินต่อไป

ตอนนี้มีทางให้ไปได้เพียงทางเดียว อย่างน้อยก็ยังดีกว่ายืนอยู่กับที่

เดินไปได้กว่าสิบวินาที

ด้วยความระมัดระวัง เย่ฉือเหลือบมองด้านหลังโดยไม่รู้ตัว เพียงมองแวบเดียว รูม่านตาก็หดวูบ

ความมืดด้านหลังใกล้เข้ามาแล้ว!

ความมืดนี้เคลื่อนที่ได้!

เย่ฉือกลืนน้ำลาย ยังดีที่ตอนแรกไม่ได้เลือกยืนอยู่กับที่ ไม่อย่างนั้นคงถูกความมืดกลืนกินจนหมดแน่!

เขาเร่งฝีเท้า เดินหน้าต่อไป

ผ่านไปไม่กี่ก้าว

เย่ฉือก็พบว่าจู่ ๆ มีประตูสีเลือดบานหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า ห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว!

เขามั่นใจมากว่าตอนเพิ่งเข้ามา ตรงนี้ไม่มีประตูอยู่เลย!

ตัวอักษรสีเลือดหลายบรรทัดค่อย ๆ ปรากฏบนประตูสีเลือด หนาเหนียวราวกับเลือดสด:

“โรงแรมเจียซิน”

“แนะนำ: คุณจะรับบทเป็นคนธรรมดาที่เพิ่งเข้าพัก และอาศัยอยู่ในโรงแรมแห่งนี้”

“เป้าหมาย: โปรดเอาชีวิตรอดในโรงแรมให้ครบ 24 ชั่วโมง”

“โปรดระวัง ในการหลอมโลหิตครั้งนี้มีวิญญาณร้ายหนึ่งตน วิญญาณร้ายมี กฎการฆ่าสองข้อ”

เมื่อมองตัวอักษรสีเลือดไม่กี่บรรทัดนั้น ดวงตาของเย่ฉือก็วาววับ

ดูเหมือนเขาจะเข้าใจแล้วว่าประตูสีเลือดนี้คืออะไรกันแน่

คล้ายกับนิยายแนวไร้ขอบเขตหรือ? ชาติก่อนเขาก็เคยอ่านมาหลายเรื่อง

เย่ฉือเหลือบมองความมืดด้านหลังที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จากนั้นก็ผลักประตูเข้าไปอย่างเด็ดขาด

อยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะถูกความมืดด้านหลังกลืนกิน!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป