ระหว่างยืนรอไฟแดงตรงสี่แยก ทั้งสองก็ได้พบกันอีกครั้ง
ชิอินะ มาฮิรุมองเขา พลางขมวดคิ้วน้อย ๆ ก่อนจะลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยเตือน
“เอ่อ... เพื่อนนักเรียน...”
“ในคู่มือนักเรียนของโรงเรียนชูจิอินระบุไว้ชัดเจนว่าห้ามกินไปเดินไปบนถนน ถ้าทำแบบนั้นอาจถูกหักคะแนนความประพฤตินะ...”
“หา? มีกฎแบบนี้ด้วยเหรอ?”
โฮโอจิ บันริแปลกใจเล็กน้อย สมัยเรียนอยู่แถวฟุยุกิก็เคยมีคนพูดถึงเรื่องนี้เหมือนกัน แต่ไม่เคยรู้มาก่อนว่าจะเขียนไว้ในกฎโรงเรียน แถมยังหักคะแนนด้วย
จากนั้นเขาก็ยัดข้าวปั้นที่เหลือเข้าปากรวดเดียว กลืนลงไปแล้วจึงยิ้มขอบคุณ
“ขอบคุณที่เตือนนะ ฉันชื่อโฮโอจิ บันริ”
เด็กสาวยิ้มบาง ๆ “สวัสดีค่ะ คุณโฮโอจิ ฉันชื่อชิอินะ มาฮิรุ ฝากตัวด้วยนะคะ!”
พอได้ยินชื่อของเด็กสาว โฮโอจิ บันริก็ยังคงสีหน้าเรียบเฉย ทว่าข้างในกลับสะดุ้งเฮือก
ตัวละครระดับท็อปมาอีกแล้ว
ไม่นานไฟเขียวก็สว่างขึ้น ทั้งสองข้ามถนนไปได้ไม่ไกลก็ถึงโรงเรียน
ตอนนั้นมีนักเรียนเบียดเสียดกันอยู่หน้ากระดานประกาศในลานกว้าง ทุกคนกำลังหาชื่อในรายชื่อแบ่งห้อง
โฮโอจิ บันริไล่ดูรายชื่อตามลำดับอักษรญี่ปุ่น ไม่นานก็เจอชื่อของตัวเอง
【แผนกทั่วไป ห้องหนึ่งปีเอช】
นามสกุลโฮโอจิโดดเด่นขึ้นมาท่ามกลางชื่อซาโต้กับซูซูกิเต็มไปหมด
หลังจากนั้นเขาก็หาห้องเรียนจนเจอ ข้างในมีคนอยู่ไม่มาก บนกระดานดำก็ไม่ได้เขียนผังที่นั่งเอาไว้
เขาเดินไปนั่งแถวหลังสุด ติดหน้าต่างทันที
นักเรียนชายผมดำที่นั่งอยู่ข้างหน้าเขากำลังฟุบหลับอยู่บนโต๊ะ
ในห้องเงียบสงัด เหล่านักเรียนใหม่ยังไม่คุ้นเคยกัน ส่วนใหญ่จึงก้มหน้าเล่นมือถือหรืออ่านหนังสือ
ไม่นานนัก ห้องเรียนก็เต็ม
ประตูหน้าห้องเปิดออก อาจารย์สาวในเสื้อกาวน์สีขาวเดินเข้ามา ก่อนหยิบชอล์กเขียนชื่อบนกระดาน—ฮิรัตสึกะ ชิซึคะ
โฮโอจิ บันริถึงกับตัวแข็งทื่อ
ฮิรัตสึกะ ชิซึคะจากมหาวิทยาลัยโซบุ มาเป็นครูประจำชั้นที่นี่งั้นเหรอ?
ถ้าอย่างนั้นฮิคิกายะ ยูกิโนะชิตะ แล้วก็ยัยดังโงะก็คงอยู่โรงเรียนนี้ด้วยสิ?
เขากวาดตามองรอบห้อง แล้วก็เห็นเด็กสาวผมสีชมพูคนหนึ่งทันที จึงเดาว่าอาจเป็นคนที่คิดไว้
ฮิรัตสึกะ ชิซึคะเท้ามือกับแท่นบรรยาย กวาดตามองนักเรียนทั้งห้อง
“ฉันเป็นครูประจำชั้นของพวกเธอในปีนี้...”
“ฉันสอนวิชาภาษาญี่ปุ่น ในคาบของฉัน ห้ามทำอะไรที่รบกวนระเบียบในห้องเรียนเด็ดขาด!”
“เข้าใจไหม?”
ระหว่างพูด ฝ่ามือของเธอออกแรงเพียงเล็กน้อย ขอบแท่นบรรยายก็ร้าวทันที
เสียงแตกร้าวเบา ๆ ดังไปทั่วห้อง ทุกคนพลันเงียบกริบ
“ถ้าไม่มีใครมีปัญหา งั้นเริ่มเช็กชื่อเลย!”
ฮิรัตสึกะ ชิซึคะเปิดบัญชีรายชื่อ
“มิคามิ ซาโตชิ...”
“ครับ!” นักเรียนชายผมดำคนหนึ่งลุกขึ้นตอบเสียงดัง
“ไม่ต้องยืน นั่งตอบก็พอ!” ฮิรัตสึกะ ชิซึคะโบกมือ ก่อนเช็กชื่อต่อ
“คาชิมะ ฮัตสึยูกิ...”
“ค่ะ!” เด็กสาวคนหนึ่งตอบเสียงเบา
“ฮิคิกายะ ฮาจิมัง...”
“ครับ!” นักเรียนชายที่ฟุบหลับอยู่ข้างหน้าโฮโอจิยกมือตอบ แล้วก็ซุกหน้ากลับลงไปบนแขนต่อ
“ยูกิฮามะ ยุย...”
“ค่ะ!” เด็กสาวผมสีชมพูคนนั้นยกมือตอบ
“เป็นเธอจริง ๆ ด้วย” โฮโอจิ บันริแอบดีใจ มีเนื้อเรื่องให้เกาะรับรางวัลอีกแล้ว
แต่รายชื่อที่ตามมาทำเอาหนังศีรษะเขาชาวาบ
“ยางามิ ไลท์...”
“ครับ...” เด็กหนุ่มรูปร่างผอมเพรียว ใบหน้าคมกริบตอบเสียงเรียบ
โฮโอจิ บันริแทบระเบิดอยู่ในใจ
ยางามิ ไลท์จากเดธโน้ตเนี่ยนะ?
ยังไม่ทันได้ทำใจ ชื่อถัดไปก็ถูกอ่านออกมา
“คาวามาตะ คายาโกะ...”
“อืม... ค่ะ...” เด็กสาวท่าทางหม่นหมองตอบเสียงแผ่ว
“คาวาคามิ โทมิเอะ...”
“ค่ะ~” เสียงผู้หญิงเนิบช้าดังขึ้น
โฮโอจิ บันริจำได้ทันทีว่าเป็นเด็กสาวผมดำที่มีไฝน้ำตาตรงหางตา คนที่เขาเดินชนตรงหัวมุมถนนเมื่อหลายวันก่อน
คายาโกะ โทมิเอะ... นี่มันตัวละครจากเรื่องชีวิตประจำวันตรงไหนกัน
เขาบ่นระบบในใจอย่างบ้าคลั่ง “แกบอกว่านี่เป็นโลกอนิเมะรวมมิตรแนวชีวิตประจำวันไม่ใช่เหรอ? เอาคนพวกนี้มาอยู่รวมกันมันสมเหตุสมผลตรงไหน?”
【ติ๊ง! กำลังตรวจสอบโลกอีกครั้ง...】
【ตรวจสอบเสร็จสิ้น โลกอยู่ในสภาวะปกติ】
“เออ ยอมแกก็ได้”
การเช็กชื่อยังไม่จบ รายชื่อยาวเหยียดก็รัวตามมาไม่หยุด
“ชิชิงามิ โค...”
“ไซโตะ ชูอิจิ...”
“อิซุมิ ชินอิจิ...”
“คุโรโนะ เคย์...”
“คิริชิมะ โทวกะ...”
พวกนี้คงไม่ได้แค่ชื่อเหมือนกันหรอกนะ?
ถ้าเป็นตัวจริง โลกนี้ยังจะอยู่รอดได้ไหมเนี่ย?
สีหน้าโฮโอจิ บันริซีดเผือด ในหัวเอาแต่ด่าระบบไม่หยุด
ขณะที่กำลังใจแทบแตกสลายและก้มหน้าเหม่อ การเช็กชื่อก็มาถึงเขาพอดี
“โฮโอจิ บันริ!! จะให้ฉันเรียกเธอออกมาข้างหน้าไหม? เปิดเทอมวันแรกก็เหม่อแล้วเหรอ?”
ฮิรัตสึกะ ชิซึคะขึ้นเสียง นักเรียนทั้งห้องมองตามสายตาของเธอไปยังมุมแถวหลังสุด
โฮโอจิ บันริสะดุ้งกลับมาได้สติ ก่อนลุกขึ้นยืน “เอ่อ... ขอโทษครับ อาจารย์ฮิรัตสึกะ!”
“เอาเถอะ! วันแรกฉันจะไม่ว่าแล้วกัน! คราวหน้าระวังหน่อย!”
“ครับ!”
พอนั่งลง เขาก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีสายตาหลายคู่จับจ้องมาที่ตัวเอง
ยางามิ ไลท์มองสำรวจเขาอย่างเฉยเมย คิริชิมะ โทวกะเหลือบตามองมา ส่วนคาวาคามิ โทมิเอะจ้องเขาอยู่นานด้วยความสงสัยเต็มเปี่ยม
วินาทีถัดมา โฮโอจิ บันริก็เปิดใช้【ลบการมีตัวตน MAX】ทันที
ชั่วพริบตา สายตาของทุกคนก็เบนหนีไป
ในความรับรู้ของคนอื่น ตรงนั้นไม่มีอะไรพิเศษเลย
เขาถอนหายใจโล่งอก แล้วอาศัยความสามารถนี้เอาตัวรอดจากคาบเรียนช่วงเช้าจนจบ
พอถึงพักกลางวัน เขาเปิดใช้ความสามารถเดินตามฝูงคนไปโรงอาหาร จนถึงตอนต่อแถวสั่งอาหารจึงปิดมันลง
เขาสั่งชุดแฮมเบิร์กเทอริยากิ แล้วยกไปนั่งตรงมุมห้อง
เพิ่งนั่งลงก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
“เฮ้อ!”
“เฮ้อ!”
ข้าง ๆ กันมีเสียงถอนหายใจดังขึ้นมาเหมือนกัน
เขาหันไปมอง แล้วพบว่าเป็นฮิคิกายะ ฮาจิมัง
ทั้งสองสบตากัน ฮิคิกายะก็หันกลับไปอย่างเก้อเขิน ก้มหน้ากินข้าวต่อ
ส่วนตอนนี้โฮโอจิ บันริก็ไม่มีอารมณ์ชวนคุย ตั้งใจจะจัดการมื้อกลางวันก่อน
จังหวะนั้นเอง มีคนเดินมานั่งฝั่งตรงข้าม วางถาดอาหารลงบนโต๊ะ
คาวาคามิ โทมิเอะนั่นเอง
เธอรวบผมยาวขึ้นเล็กน้อย ยิ้มมองเขา “ยังจำฉันได้ไหม?”
“เอ่อ... จำได้! วันนั้นขอโทษนะ เดินไม่ทันระวัง!”
“ดี! ในเมื่อรู้ว่าตัวเองผิด งั้นเลี้ยงข้าวฉันสักมื้อก็สมเหตุสมผลใช่ไหม?”
“อืม! สมเหตุสมผล! พรุ่งนี้ได้ไหม?”
“อืม! ได้! พรุ่งนี้อย่าลืมล่ะ!” โทมิเอะหยิบช้อนส้อมขึ้นมากินทีละน้อย ท่าทางสง่างาม
ฮิคิกายะ ฮาจิมังที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เห็นภาพนั้นแล้วแอบแปะป้ายให้โฮโอจิ บันริในใจว่า “ไอ้พวกชีวิตดีมีสาวล้อม”
ถ้าโฮโอจิรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ ก็คงพูดแค่ว่า
“ถ้าอยากได้แบบนี้ ฉันยกให้เลยก็ได้ อย่างมากฉันจะดูแลโคมาจิ น้องสาวนายให้ดีเอง”
ตอนนี้โฮโอจิ บันริมองท่าทางสง่างามของโทมิเอะ พลางรู้ดีว่านั่นเป็นเพียงเปลือกนอก
เขารีบกินจนหมด กล่าวลาอย่างรวบรัด แล้วออกจากโรงอาหารทันที
คาวาคามิ โทมิเอะมองตามแผ่นหลังที่เดินจากไป ก่อนพึมพำเสียงเบา “น่าสนใจ น่าสนใจจริง ๆ! ไม่น่าเชื่อว่าฉันจะสัมผัสความปรารถนาน่าขยะแขยงพวกนั้นจากตัวเขาไม่ได้เลย...”
“ไอ้ตาปลาตายข้าง ๆ นั่นก็เหมือนกัน ถึงจะมีอยู่บ้าง แต่ก็น้อยมาก...”
“ผู้ชายในห้องบางคนก็เป็นแบบนี้ด้วยเหรอ? น่าสนใจแฮะ!”
ช่วงบ่าย โฮโอจิ บันริเปิดใช้【ลบการมีตัวตน】ตลอดคาบ นั่งชิลไม่ต้องทำอะไร
พอเสียงกริ่งเลิกเรียนดัง เขาก็เก็บของแล้วรีบออกจากห้อง
เพิ่งเดินออกจากอาคารเรียน เมฆดำก็เคลื่อนตัวปกคลุมท้องฟ้า ดูท่าอีกไม่นานฝนคงตก
เขาเร่งฝีเท้าออกจากโรงเรียน ระหว่างเดินผ่านสวนสาธารณะ
ก็เห็นชิอินะ มาฮิรุนั่งอยู่บนชิงช้า กำลังไกวช้า ๆ อย่างเงียบงัน
เสียงฟ้าร้องสนั่นครืน ฝนห่าใหญ่เทลงมาอย่างหนัก
แต่เรื่องมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น หยาดฝนทุกเม็ดพากันหลบโฮโอจิ บันริ เสื้อผ้าของเขาจึงไม่เปียกแม้แต่น้อย
“เชี่ย ความสามารถลบการมีตัวตนมันสุดยอดขนาดนี้เลยเหรอ? ถึงกับทำให้สภาพอากาศมองข้ามฉันได้? งั้นพลังเหนือธรรมชาติก็ใช้กับฉันไม่ได้เหมือนกันหรือเปล่า?”
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์อยู่ในจุดดำเนินเรื่อง...】
【เมื่อฉากนี้จบลง จะมอบรางวัลให้อัตโนมัติ...】
「มาแล้ว... ฉากนางฟ้ากลางสายฝนมาแล้ว...」
โฮโอจิ บันริพึมพำในใจ พลางยืนรอเงียบ ๆ อยู่ในสวนสาธารณะ
「พระเอกล่ะ? ไปไหนแล้ว? น่าจะใกล้มาแล้วมั้ง?」
ชิอินะ มาฮิรุที่เดิมก้มหน้าเงียบไม่พูดไม่จู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้น มองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นใครเลย
“เอ๊ะ? เสียงมาจากไหน?” เธอสงสัยอยู่ในใจ