นางคิดมาตลอดว่าต่อให้สงครามยืดเยื้อเพียงใด
ต้าเจินครอบครองแผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาล ต้องไม่มีทางปล่อยให้เมืองหน้าด่านสำคัญแห่งหนึ่งกับทหารสองหมื่นต้องอยู่อย่างอดอยากปากแห้งแน่นอน
แต่สิบวันผ่านไป ไร้ซึ่งความช่วยเหลือ นี่มันผิดปกติอย่างยิ่ง
"ไม่มี"
องครักษ์ส่ายหน้า แล้วกล่าวต่อ
"องค์ชายเจ็ดให้ข้าน้อยมาบอกองค์หญิง เพื่อให้องค์หญิงเตรียมพระองค์ไว้แต่เนิ่นๆ เพราะเป่ยอันประกาศสงครามกับต้าเจินแล้ว องค์ชายเจ็ดเกรงว่าองค์หญิงจะตกเป็นตัวประกัน"
เย่ลวี่หลี่นิ่งเงียบ ปลายนิ้วเย็นเฉียบ
นางคิดทะลุทุกอย่างในชั่วพริบตา ใจเย็นเยียบเย็นชา
องครักษ์มองสีหน้าเคร่งเครียดของนาง แล้วกล่าวต่อไป
"องค์หญิง ฝ่าบาทกับฝ่ายสนับสนุนสงครามในราชสำนักเดิมทีคิดเพียงใช้ศึกนี้เป็นแรงกดดัน เพื่อเรียกร้องผลประโยชน์ชายแดน"
"แต่ตอนนี้ดูเหมือนมีบางคนแอบควบคุมทุกอย่าง จงใจไม่ให้กองหนุนของต้าเจินเข้าไปช่วย ต้องการทำให้ทหารสองหมื่นที่ด่านเจิ้นเป่ยอดตายให้ได้"
"ในพระทัยขององค์หญิงคงพอเดาได้แล้วว่าเป็นใคร"
องครักษ์จ้องมองนาง น้ำเสียงหนักแน่น
"ก็คือองค์ชายสามแห่งต้าเจิน เฉินอิง"
เย่ลวี่หลี่เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจพรั่งพรูไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย
นางเคยอยู่ร่วมกับเฉินอิงมาหลายวัน รู้ดีว่าคนผู้นี้มีความทะเยอทะยานและเหี้ยมโหดเพียงใด
เฉินอิงเพื่อตำแหน่งไท่จื่อไม่เลือกวิธีการ เสียสละอะไรก็ยอมได้ทั้งนั้น
"เขาที่เพื่อการชิงตำแหน่งไท่จื่อของตัวเอง"
เย่ลวี่หลี่เอ่ยช้าๆ เสียงเย็นเยือก
"จงใจให้กองทัพใหญ่เป่ยอันของพวกเจ้ายกมาตีด่านเจิ้นเป่ย แล้วแอบตัดขาดทุกเส้นทางการขอความช่วยเหลือ รอให้ทหารชายแดนเหนือตายหมดทั้งกองทัพ"
"ถูกต้อง"
องครักษ์พยักหน้า
"เฉินอิงต้องการใช้ดาบของพวกเราเป่ยอัน ถอนขนปีกของเฉินเฟิง บั่นทอนกำลังของเขา เมื่อเป่ยอันได้ชายแดนเหนือของต้าเจินไป ขั้นต่อไปคงต้องชี้เป้าไปที่กองทัพกุยอี้ที่เฉินเฟิงรักษาชายแดนตะวันตกอยู่ ชีวิตทหารสองหมื่น ในสายตาเขา เป็นเพียงหมากต่อรองชิงตำแหน่ง"