กองทัพกุยอี้ถือทวนยาวตั้งรับอยู่หลังไม้กั้นม้าอย่างแน่นหนา ทหารข้าศึกที่เข้าใกล้ล้วนถูกแทงล้มลงกับพื้น
ทั่วสนามรบมีแต่เสียงร้องโหยหวน ทหารเป่ยอันบาดเจ็บล้มตายนับไม่ถ้วน
โลหิตไหลนองไปตามพื้นหุบเขาแม่น้ำ คบเพลิงตกลงบนฟางแห้ง ก่อให้เกิดเปลวไฟเล็ก ๆ ประปราย
เฉินเฟิงยืนอยู่บนที่สูงบนเนินเขา กวาดตามองทั่วสนามอย่างสุขุม ไม่นานก็พบจุดบกพร่องแห่งหนึ่ง
ตรงมุมด้านตะวันตกของหุบเขาแม่น้ำ ทหารองครักษ์หลายร้อยนายของเย่ลวี่ไท่โอบล้อมคุ้มกันเขาไว้
พยายามฝ่าวงล้อมไปยังหน้าผาเตี้ยแห่งหนึ่งอย่างสุดชีวิต
พลธนูที่ซุ่มอยู่บริเวณนั้นมีจำนวนค่อนข้างน้อย ดูท่าว่ากำลังจะถูกข้าศึกบุกทะลวงแนวป้องกัน
“แบ่งพลธนู 200 นายไปช่วยเนินเขาด้านตะวันตก ห้ามปล่อยให้เย่ลวี่ไท่หนีไปได้!”
เฉินเฟิงออกคำสั่งทันที องครักษ์ลับข้างกายวิ่งลงไปถ่ายทอดคำสั่งอย่างรวดเร็ว
ทหาร 200 นายเปลี่ยนตำแหน่งทันที
ลูกธนูระดมยิงปกคลุมหน้าผาแห่งนั้น ทหารองครักษ์ที่อยู่แนวหน้าล้มลงทีละคน แรงบุกฝ่าวงล้อมถูกสกัดไว้ในชั่วพริบตา
เย่ลวี่หยวนถือดาบยาวบุกตะลุยอยู่แนวหน้า ฟาดฟันทหารข้าศึกหลายคนล้มลง
เขาเงยหน้ามองร่างของเฉินเฟิงบนเนินเขา ในใจเต็มไปด้วยความเลื่อมใส
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาไม่เคยกดดันเย่ลวี่ไท่ได้อย่างง่ายดายเช่นนี้มาก่อน
แต่ก่อนเขามักรู้สึกว่ากำลังพลของอีกฝ่ายเหนือกว่าตนอย่างท่วมท้น
บัดนี้ด้วยการจัดวางกำลังของเฉินเฟิง ทหารม้าเหล็ก 50,000 นายถูกขังอยู่ในหุบเขา สูญเสียความสามารถในการรบโดยสิ้นเชิง
ทว่ากลับเกิดเหตุพลิกผันขึ้นกลางสนามรบ ทหารม้าเบาข้าศึก 2,000 นายพลันพุ่งออกมาจากป่าทึบทางตะวันออก