สิ้นเสียงของคนผู้นั้น รองแม่ทัพอีกหลายคนก็พยักหน้าเห็นด้วย ใบหน้าล้วนฉายแววกังวล
รบพัวพันนองเลือดมาหลายวัน
พวกเขาถูกทหารม้ากองกำลังหลักเป่ยอันทำให้หวาดกลัวมานานแล้ว จึงไม่เชื่อมั่นในยุทธวิธีซุ่มโจมตีที่ต้องปะทะกันซึ่งหน้าแม้แต่น้อย
เฉินเฟิงเงยหน้ามองรองแม่ทัพผู้นั้น สีหน้าไม่แสดงความขุ่นเคืองแม้แต่น้อย
เขาเดินไปหน้าแผนที่ภูมิประเทศ ชี้ไปยังหุบเขาแม่น้ำแล้วอธิบายอย่างช้า ๆ ว่า
「หุบเขาแม่น้ำกว้างไม่ถึง 30 จั้ง หากทหารม้า 50,000 นายเบียดกันเข้าไป ทั้งคนทั้งม้าย่อมเหยียบย่ำกันเอง จัดขบวนพุ่งทะยานไม่ได้เลย คันธนูประกอบของพวกเรามีระยะยิงไกลกว่าธนูยาวธรรมดาของพวกมันมาก อีกทั้งยังอยู่บนเนินสูง ยิงธนูลงไปจากที่สูง ลูกธนูดอกเดียวทะลุเกราะเหล็กได้ถึงสองชั้น」
「เมื่อรวมกับดินปืนที่ระเบิดทำลายขบวนทัพ ทหารม้าจะตื่นตระหนกจนเหยียบย่ำกันเอง ไม่มีทางบุกขึ้นเนินมาได้」
รองแม่ทัพหนุ่มอีกคนยังคงวางใจไม่ลง
「แต่ทหารของพวกเราส่วนใหญ่ฝึกแต่การต่อสู้ระยะประชิด แทบไม่เคยฝึกซุ่มโจมตีร่วมกับพลธนู เกรงว่าเมื่อถึงคราวคับขันจะลนลาน ยิงไม่แม่น แล้วสิ้นเปลืองลูกธนูไปเปล่า ๆ」
「เรื่องนี้ข้าวางแผนไว้แล้ว」
เฉินเฟิงหันไปมองเย่ลวี่หยวน
「ให้พลธนูคันธนูประกอบทั้งหมดอยู่ใต้การนำของคนจากกองเครื่องกล 20 นายที่ข้าพามา พวกเขาผ่านการฝึกครบถ้วนจากกองเครื่องกล ก่อนออกรบครึ่งชั่วยามจะรวมพลสอนพื้นฐานการยิงธนูและการประสานงาน ยุทธวิธีง่าย ๆ เรียนรู้ได้ไม่ยาก เพียงพอรับมือการซุ่มโจมตีครั้งนี้」
เหล่าแม่ทัพฟังแผนการทั้งหมดจบ ต่างสบตากัน
ความกังวลในใจคลายลงไปกว่าครึ่ง พวกเขาประสานมือรับคำสั่งพร้อมกัน ก่อนหันหลังออกจากกระโจมไปแบ่งหน้าที่ระดมกำลังคน