ถอนพลธนูทั้งหมดบนเนินเขา เปิดทางออกจากหุบเขาแม่น้ำทุกทาง วางอาวุธทั้งหมดแล้วยอมจำนน!
หากเจ้าทำตาม ข้าจะไว้ศพพระมารดาของเจ้าให้ครบถ้วน!”
สิ้นคำกล่าว
เสียงสู้รบแนวหน้าพลันหยุดชะงักไปชั่วขณะ
ทหารทั้งสองฝ่ายต่างหยุดมือโดยไม่รู้ตัว
สายตาทุกคู่จับจ้องพระสนมหลิ่วแห่งเป่ยอัน ซึ่งคุกเข่าด้วยความอัปยศอยู่หน้ากองทัพ
ทุกคนรู้สึกอึดอัดใจ
ถึงกับใช้พระมารดาของผู้อื่นมาข่มขู่กันในสนามรบ
ช่างต่ำช้าไร้ยางอายยิ่งนัก
เย่ลวี่หยวนตัวสั่นเทา มือเท้าเย็นเฉียบ
เขามองพระมารดาผู้กำลังหวาดกลัวและถูกเหยียดหยามอยู่ไม่ไกล
หัวใจเจ็บปวดราวกับถูกดาบกรีด
ด้านหนึ่งคือชัยชนะที่ใกล้เข้ามา
ขอเพียงประคองสถานการณ์ต่อไปอีกชั่วครู่ เย่ลวี่ไท่ก็จะถูกจับเป็น และความวุ่นวายภายในเป่ยอันจะยุติลงโดยสิ้นเชิง
อีกด้านหนึ่งคือชีวิตของพระมารดาผู้ให้กำเนิด
หากเขายืนหยัดสู้จนถึงที่สุด เย่ลวี่ไท่ย่อมจนตรอกจนลงมือสังหารนางเป็นแน่
เขาเสี่ยงไม่ได้
เสี่ยงไม่ได้จริง ๆ
เย่ลวี่หยวนกัดฟันแน่น น้ำเสียงแหบพร่าและสิ้นหวัง
“เย่ลวี่ไท่ หากมีเรื่องอันใดก็พุ่งเป้ามาที่ข้า!
ปล่อยพระมารดาข้าเสีย ข้ายอมให้เจ้าจัดการตามใจ!”
“อย่ามาต่อรองกับข้า!”
แววตาเย่ลวี่ไท่ดุดัน คมดาบกดลงไปอีกนิด
ผิวตรงลำคอพลันถูกกรีดเป็นรอยเลือดเส้นบาง
“ข้าจะนับถึงสาม! หากไม่ยอมจำนน ข้าจะฟันพระมารดาเจ้าทิ้งทันที หนึ่ง!”
พระสนมหลิ่วตกใจจนตัวสั่นเทา ส่ายหน้าอย่างสุดแรง
น้ำตาไหลพรากไม่ขาดสาย
ปากของนางถูกอุดไว้ จึงเปล่งเสียงไม่ได้
ทำได้เพียงกะพริบตาใส่เย่ลวี่หยวนอย่างสุดกำลัง
บอกให้เขาอย่าสนใจนาง แล้วสู้ต่อไป