เฉินเฟิงหยิบชิ้นส่วนบนโต๊ะขึ้นมาอย่างส่งเดช ลูบคลำมันอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนตอบเสียงเรียบว่า:
“เป็นหน้าที่ของข้า ไม่ลำบากอันใด องค์หญิงเสด็จมาถึงยามดึกดื่น คงมิได้มาเพียงเพื่อกล่าวขอบคุณกระมัง?”
เขาพูดตรงประเด็นทันที ไม่คิดอ้อมค้อม
เย่ลวี่หลี่ถูกเขาเอ่ยแทงใจดำ ใบหน้าพลันขึ้นสีแดงระเรื่อ
นางก้มหน้าลงอย่างเขินอาย นิ้วมือบิดชายอาภรณ์ด้วยความประหม่า น้ำเสียงอ่อนหวาน:
“ข้า...ข้ามีเรื่องอื่นอยากกราบทูลฝ่าพระบาทจริง ๆ”
นางสูดลมหายใจลึก รวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายขณะมองเฉินเฟิง:
“ฝ่าพระบาท ครานี้ขอบพระทัยที่ทรงยินดีช่วยข้าสืบหาที่อยู่ของพระมารดา ข้ารู้ว่าพระองค์จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของเป่ยอันก็ได้ แต่พระองค์ก็ยังทรงช่วยข้า บุญคุณครั้งนี้ เย่ลวี่หลี่จะจดจำไว้ในใจ”
เฉินเฟิงตอบเสียงเรียบ:
“เดิมทีเจ้ากับข้าก็ร่วมมือกัน เจ้าเป็นผู้ส่งแร่ให้ข้า ส่วนข้าช่วยเจ้าสืบข่าว ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ องค์หญิงไม่ต้องเก็บมาใส่ใจ”
ถ้อยคำนี้เป็นทางการยิ่งนัก จงใจตีระยะห่าง
เย่ลวี่หลี่ฟังแล้วรู้สึกขมขื่นในใจเล็กน้อย
แต่นางมิได้ถอยกลับ กลับก้าวเข้ามาใกล้อีกสองก้าว ลดระยะห่างระหว่างทั้งคู่
แสงโคมสะท้อนอยู่ในดวงตาของนาง อ่อนโยนและจริงจัง:
“ฝ่าพระบาททรงคิดเช่นนี้จริงหรือ? หากมองเพียงผลประโยชน์ พระองค์ย่อมรอให้อาเยวียนตกลงเรื่องการส่งแร่เสียก่อนแล้วค่อยเจรจาเงื่อนไขก็ได้ ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงส่งคนไปสืบข่าวให้ข้าก่อนโดยเปล่าประโยชน์”
ปลายนิ้วของเฉินเฟิงชะงัก เขาไม่ได้กล่าวอะไร
เขาจำต้องยอมรับว่าเย่ลวี่หลี่พูดความจริง
แรกเริ่มเขามีเจตนาแอบแฝงอยู่จริง แต่ก็ใจอ่อนและคิดอยากช่วยนางให้สมปรารถนาเช่นกัน
เย่ลวี่หลี่เห็นเขาเงียบงัน
จึงกล้ามากขึ้น น้ำเสียงแฝงความลองเชิงอย่างระมัดระวัง: