แสงเทียนในกระโจมของเย่ลวี่หลี่สั่นไหวริบหรี่
ลุกไหม้มาค่อนคืนแล้ว
เย่ลวี่หลี่นั่งอยู่ริมเตียง มือกำจดหมายลับยับย่นแผ่นนั้นไว้แน่น
ในหัวสับสนวุ่นวาย
ครู่หนึ่งคิดเรื่องนี้ ครู่หนึ่งคิดเรื่องนั้น
แรกเริ่ม ในใจนางมีแต่พระสนมหลิ่วผู้เป็นพระมารดา ซึ่งถูกคุมขังอยู่ในวังลึก
ทว่าคิดไปคิดมา ความคิดกลับเบี่ยงเบนไปอย่างควบคุมไม่ได้ ภาพของเฉินเฟิงเต็มหัวใจนาง
นางเคยพบเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ ทั้งบุตรหลานตระกูลใหญ่แห่งเป่ยอันมามากมาย
แต่ละคนไม่รู้จักใช้กำลังดาบทวน ก็สมองทึบ
ไม่ก็เต็มไปด้วยแผนการ
เสแสร้งเจรจาด้วยมารยาท ไม่มีผู้ใดเหมือนเฉินเฟิง
ทั้งที่อายุยังน้อย แต่เมื่อประสบเรื่องใดกลับสุขุมเยือกเย็น วางแผนรอบคอบไร้ช่องโหว่
ภายนอกดูคล้ายคำนวณผลประโยชน์ในทุกเรื่อง ทว่ากลับไม่เสียความพอดีและหลักการ
โดยเฉพาะคราวนี้ ทั้งที่เขาช่วยนางสืบเรื่องพระมารดา
เรื่องนี้ไม่มีประโยชน์ใดต่อแคว้นต้าเจินในทันที ทั้งยังต้องส่งกองกำลังชั้นยอดออกไปโดยเปล่าประโยชน์ และเสี่ยงภัยในการสืบข่าว แต่เฉินเฟิงก็ยังรับปาก
เย่ลวี่หลี่รู้ดี หากมิใช่เพราะนางอ้อนวอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า อีกทั้งยังมีไมตรีจากการค้าขายแร่ค้ำจุนไว้
หากเป็นผู้อื่น ย่อมไม่มีทางยื่นมือเข้ายุ่งกับเรื่องยุ่งเหยิงของราชวงศ์เป่ยอัน
ยิ่งคิด...
ความคิดลับ ๆ ในใจนางก็ยิ่งซ่อนเร้นไม่อยู่
บุญคุณช่วยชีวิต ตอบแทนด้วยการมอบกาย
คำกล่าวนี้เป็นคำโบราณของแคว้นต้าเจิน ไม่เคยผิดเลย
หากเฉินเฟิงช่วยนางนำพระมารดาออกมาได้จริง เขาก็จะเป็นผู้มีพระคุณใหญ่หลวงของนางและพระมารดา
อีกทั้งนางเป็นถึงองค์หญิงเป่ยอัน ฐานะสูงศักดิ์
รูปโฉมและความสามารถก็ไม่ด้อยกว่าผู้ใด หากได้ติดตามเฉินเฟิง ก็มิใช่การปีนป่ายที่สูงเกินเอื้อม