ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง
ขอบฟ้าเหนือทะเลทรายปรากฏแสงทองยามรุ่งเรืองราง
ภายในกระโจมยังคงอบอวลด้วยไออุ่นที่หลงเหลือจากเมื่อคืน เงียบสงัดไร้สุ้มเสียง
เฉินเฟิงเป็นคนหลับไม่สนิท แม้จะอดนอนมาครึ่งค่อนคืน แต่นาฬิกาชีวิตก็ปลุกให้ตื่นตรงเวลา
เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สายตาเลื่อนลงเบื้องล่าง
ก็เห็นเย่ลวี่หลี่ซบอยู่ในอ้อมแขนอย่างสงบ หลับสนิทเป็นอย่างยิ่ง
ยามนี้หญิงสาวมิได้กล้าหาญเร่าร้อนดังตอนสารภาพรักเมื่อคืนอีกแล้ว ทั่วร่างเผยความอ่อนโยนว่าง่าย
แพขนตายาวหลุบลง แก้มยังแต้มสีแดงระเรื่อ
เส้นผมยุ่งสยายพาดอยู่บนไหล่ ร่างทั้งร่างแนบอิงในอ้อมแขนเขาอย่างมั่นคง
หัวใจเฉินเฟิงไหววูบ
กล่าวตามตรง ตอนแรกเมื่อคืนเขายังระแวดระวังอยู่ไม่น้อย
ทว่าพอเห็นความพยายามของเย่ลวี่หลี่เมื่อคืน
ความระแวดระวังในใจก็คลายลงไปบ้าง
เย่ลวี่หลี่จริงใจต่อเขา เพียงปรารถนาจะอยู่เคียงข้าง
ความรู้สึกอันบริสุทธิ์นี้ทำให้ความลังเลในใจเขามลายไปสิ้น
เขายกมือขึ้นอย่างแผ่วเบา
ค่อย ๆ ช่วยปัดปอยผมที่แนบแก้มออกอย่างระมัดระวัง เกรงว่าจะทำเสียงดังจนปลุกนาง
ปลายนิ้วสัมผัสผิวกายอุ่นระอุ คนในอ้อมแขนคล้ายจะรู้สึกตัว
นางงัวเงีย ขยับถูไถกับอกเขาเบา ๆ
พึมพำถ้อยคำในฝันเสียงแผ่วจนฟังไม่ชัด แล้วขยับเข้าซบเขาแน่นยิ่งขึ้น
ร่างเฉินเฟิงพลันแข็งทื่อ
แม้แต่ลมหายใจก็เผลอผ่อนเบาลง ในใจทั้งอ่อนโยนและชื่นใจ
บุรุษส่วนใหญ่คงเป็นเช่นนี้ เมื่อยอมรับคนข้างกายแล้ว ก็อดเกิดใจคิดปกป้องอีกฝ่ายไม่ได้
เขานอนนิ่ง ไม่ลุกขึ้น
เพียงอยู่เคียงข้างนางอย่างสงบ ปล่อยให้ช่วงเวลาอบอุ่นผ่านไปครู่หนึ่ง