ส่งตัวเองไปให้ทูฟาน?
เซียวหงอิงสีหน้าซีดเผือด แต่กลับกัดผ้าแล้วพยักหน้า แววตาเต็มไปด้วยความทรนง "ข้าไม่กลัว เจ้าลงมือเถิด!"
เฉินเฟิงไม่ลังเลอีกต่อจากนั้น ล้างแผลด้วยน้ำต้มสุกเย็นจนทั่ว แล้วใช้มีดสั้นที่ฆ่าเชื้อแล้ว กรอกรอยแผลที่เน่าเปื่อยคล้ำดำออกอย่างเบามือ ท่าทางแม่นยำและรวดเร็ว ทว่าตลอดเวลาสีหน้าเคร่งเครียด เกรงว่านางจะเจ็บ
"อื้อ..."
เซียวหงอิงตัวสั่นเทา เจ็บจนเหงื่อแตกพลั่ก แต่ยังคงกัดผ้าแน่น ไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย เล็บมือกดลึกลงไปในขอบเปล
เฉินเฟิงมองท่าทางที่อดทนเจ็บปวดของนาง ค่อย ๆ ขยับมืออย่างนุ่มนวลแต่คล่องแคล่ว เมื่อขูดเนื้อตายออกหมดแล้ว ก็ล้างแผลด้วยน้ำต้มสุกเย็นอีกครั้ง เช็ดให้แห้งด้วยผ้าสะอาด ทายาใหม่ แล้วพันแผลแน่นหนา
หลังจากนั้นเขาก็เริ่มลดไข้ด้วยวิธีทางกายภาพ เอาผ้าชุบน้ำต้มสุกเย็น เช็ดตามร่างกายทุกส่วนยกเว้นแผล โดยเน้นตรงหน้าผาก ลำคอ รักแร้ และโคนขาซึ่งเป็นจุดที่มีหลอดเลือดใหญ่ อีกทั้งยังหาหญ้าแห้งมาพัดโบก เพื่อเร่งระบายความร้อนจากผิวหนัง โดยไม่หยุดพักเลย
"วิธีนี้จะช่วยระบายความร้อนได้เร็ว ทำให้อุณหภูมิร่างกายลดลง แล้วการติดเชื้อจะได้ควบคุมอยู่" เฉินเฟิงเอ่ยอธิบายเสียงเบาไปพร้อมกับเช็ดตัวให้นาง เกรงว่านางจะตกใจ
เซียวหงอิงอ่อนแรงไปทั้งตัว แต่กลับสัมผัสได้ถึงความใส่ใจของเขาอย่างชัดเจน เหงื่อที่ขอบหน้าผากของเขาหยดลงมาบนแก้มของนาง ความรู้สึกอุ่น ๆ ทำให้หัวใจของนางสั่นไหว ไม่ดื้อรั้นอีกต่อไป เอ่ยเสียงแผ่ว "ข้ารู้..."