ทหารม้าแถวหน้าต่างร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ถูกธรณีสังหารตกม้ากันระนาว แถวหลังหยุดไม่ทัน พากันชนเข้ากับศพด้านหน้า ขบวนแตกกระจายทันที
"กับดัก! ถอยเร็ว!" นายทัพหน้าซีดเผือด ตะโกนก้อง สั่งให้ทหารรีบถอยออกจากหุบเขา
แต่สายไปแล้ว!
ในป่าทึบเบื้องขวา จิงเฉาไวปราดเปรียว เห็นลูกธนูเทลงมาจากทางซ้าย ก็บัญชาทหารม้าหกร้อยนายกรูออกมาดุจเสือโคร่งลงจากเขา เสียงกีบม้ากระทบแผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั้งหุบเขา พลม้าถือดาบยาวบุกทะลวงราวไม้ไผ่ผ่า ทุ่มใส่ขบวนทหารทูฟานที่แตกตื่น
ทหารทูฟานถูกโจมตีสองทาง ด้านหน้าธรณีถาโถม ด้านหลังพลม้าบุกกระหน่ำ พ่ายแพ้ยับเยินในพริบตา เสียงรบ เสียงกรีดร้อง เสียงกีบม้าประสานกัน ก้องกังวานไปทั่วหุบเขา
"บุก! ตีให้แตก!" จิงเฉาโบกดาบยาว ฟันทหารม้าทูฟานคนหนึ่งร่วงจากหลังม้า เสียงคำรามก้องกังวานด้วยพลังทะลวง
ส่วนทังเจินคุมทหารราบ อาศัยความได้เปรียบของที่สูง ปรับมุมยิงธนูไม่หยุด เล็งเป้าไปที่นายพลและคนถือธงของทหารทูฟาน
ทหารทูฟานที่เสียผู้คุมบัญชาการยิ่งอลหม่าน วิ่งกระจัดกระจายดั่งแมลงวันหัวตัด
ทหารชั้นยอดทูฟานสองหมื่นนาย ภายใต้การโจมตีสองทางของทหารราบหกร้อยกับทหารม้าหกร้อยแห่งกองทัพกุยอี้ กลับถูกตีแตกพ่ายถอยร่นไปทีละก้าว
เฉินเฟิงขี่ม้าอยู่บนที่สูงของหุบเขา ถือทวนยาว มองลงไปยังสมรภูมิด้านล่างด้วยสายตาเย็นชา
"ทังเจิน จิงเฉา งามนัก"
เฉินเฟิงพึมพำกับตนเอง แล้วจึงส่งเสียงสั่งการ "ทุกพลเข้าประชิด! ตีให้แตกทีละส่วน กำจัดทหารไล่ล่าพวกนี้ให้สิ้นซาก!"